Το άγγιγμα

Λέγεται καμιά φορά ότι πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια. Κι έχει ένα δίκιο αυτή η λογική, καθώς όλα εκείνα στα οποία ζυμωθήκαμε σαν παιδιά, η λογική, το ήθος, ο τόπος, οι άνθρωποι, είναι στοιχεία που μας συντροφεύουν μια ζωή. Με βάση αυτές τις εμπειρίες οργανώνουμε συνειδητά ή ασυνείδητα τον ενήλικο βίο μας. Τα σχέδια, οι φιλοδοξίες, τα όνειρά μας αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα σε κείνη την περίοδο και στις δύσκολες στιγμές εκεί αναζητούμε παρηγοριά. Όσο και να μεγαλώνουμε, όσο και να ωριμάζουμε, όσο και να παίρνουμε απόσταση ή να επικρίνουμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε, ζούμε με/μες τα παιδικά μας χρόνια. Είναι η πατρίδα που αδιάλειπτα νοσταλγούμε, ο προορισμός που κυνηγάμε και ποτέ δεν θα προσεγγίσουμε, ο φαντασιακός τόπος που ταιριάζουμε και μας ταιριάζει άψογα, σαν το στρώμα που έχει πάρει το σχήμα του κορμιού μας και όταν βυθιζόμαστε μέσα του νιώθουμε ξεκούραστοι, ζεστοί και γαλήνιοι, τότε ναι, πατρίδα μας είναι και τα παιδικά μας χρόνια.

.

Σκέφτομαι ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει και με το άγγιγμα.

Το χάδι ενός ανθρώπου μπορεί να καταστεί ο Τόπος, στον οποίο αισθανόμαστε απόλυτα ασφαλείς και γαλήνιοι, ο Τόπος που μας ξεκουράζει, ο Τόπος που μας ταιριάζει τέλεια. Ο τόπος που νοσταλγούμε, όταν βρισκόμαστε μακριά του ή όταν –αλίμονο!– τον χάνουμε.

Η στιγμή που εκείνη η συγκεκριμένη παλάμη με αγγίζει στο μάγουλο, το στήθος, τους γοφούς, που εκείνα τα συγκεκριμένα δάχτυλα κρατάνε το χέρι μου ή μπλέκονται στα μαλλιά μου, ξεκόβεται από τον χρόνο, τον χώρο, το τώρα μας και μετεωρίζεται πάνω και πέρα από κάθε περιορισμό δημιουργώντας μια ελάχιστη νησίδα παρηγοριάς μέσα στη λύπη, υγείας μέσα στην αρρώστια, ειρήνης μέσα στον πόλεμο, ζωής μέσα στον θάνατο –ό,τι τέλος πάντων χαρακτηρίζει (ή είναι) την καθημερινότητά μας σήμερα.

Και νομίζω ότι αυτό το άγγιγμα μπορεί να αντικαταστήσει τα παιδικά μας χρόνια ή μάλλον να τα χωρέσει μέσα του και να καταστεί η πατρίδα που πάντα νοσταλγούσαμε, που πάντα επιθυμούσαμε, που πάντα αναζητούσαμε. Να συμπυκνώσει ό,τι υπήρξαμε και ό,τι θα γίνουμε, όλα τα πριν και τα μετά, το άπειρο σε μια στιγμή· το αιέν σ’ αυτό εδώ το νυν.

Να γίνει η μικρή προσωπική μας ευτυχία που θα μας γεμίζει.

Tagged: , ,

11 thoughts on “Το άγγιγμα

  1. Redalen 07/11/2012 στο 12:49 μμ Reply

    Ας μιλήσω προσωπικά. Κάποτε συμβαίνει τα χρόνια ως την ενηλικίωση και την νεότητα, να τα μοιράζουμε σε πολλούς τόπους, ίσως και δέκα. Χαμένες παιδικές φιλίες, χαμένοι συγγενείς, χαμένοι οι δρόμοι, τα σχολεία, οι αλάνες , όλα εν στάσει, εν αφθαρσία, τελειωμένα(με την σημασία της τελείωσης), υπάρχουν μόνον στις αναμνήσεις που ως καρέ-καρέ χωρίς σύνδεση, αποτελούν την προσωπική πατρίδα. Σε αυτή την περίπτωση , όπως ωραία σχολιάζεις, τα αγγίγματα των σωμάτων και οι κοινές πνευματικές πορείες και πίστεις συνοψίζουν τον μόνον τόπο που δύναται να περιέχει, την μοναδική(μου) αναστοχαστική πατρίδα.

    • fvasileiou 09/11/2012 στο 9:56 πμ Reply

      Θα συμφωνήσω με αυτό που λέει πιο κάτω ο Γρηγόρης: Και για μένα αναστοχαστική πατρίδα είναι τα χρόνια μετά τα παιδικά. Τα παιδικά μας χρόνια είναι, ας το πούμε πλεονασματικά, καταγωγική πατρίδα.

      • Redalen 09/11/2012 στο 10:28 πμ Reply

        Κάθε χρόνο έπρεπε να εντάσσομαι εξαρχής. Αυτό κάνει μια διαφορά-όπως την βιώνω και την βίωνα και στα παιδικά μου χρόνια. Γιαυτό και είναι προσωπική η απάντηση- δεν αφορά πολλούς.. Ο χώρος και ο χρόνος που άλλαζε συνήθως ανά 9μηνο, «έκλεινε» νωρίς τα ανώριμα βιώματα, τις ημιτελείς σχέσεις κάθε χρονιάς, με τέτοιο οριστικό τρόπο, που αναγκαστικά κατέφευγα σε συχνούς αναστοχασμούς για απαντήσεις ή συγκρίσεις των θεμελιωδών(κλίμα, σπίτια, φίλοι, γλωσσικές παραλλαγές, τοπικές συνήθειες, κοινωνικός περίγυρος) κάθε φορά που άλλαζα τόπο.Στην αρχή απλούστερους ολοένα και πιο πολύπλοκους ή αδιέξοδους. Το μόνο δεδομένο, συνεχές και σταθερό , η τετραμελής οικογένεια με τις βαλίτσες της, τα άλλα ρευστά.

  2. γρηγόρης στ. 07/11/2012 στο 1:40 μμ Reply

    Πατρίδα, αναστοχαστική, είναι τα χρόνια μας μετά τα παιδικά….

    • Redalen 09/11/2012 στο 10:54 πμ Reply

      Ναι , έχεις δίκιο έτσι είναι. Ο αναστοχασμός προϋποθέτει το κλείσιμο ενός κύκλου, το κοίταγμα απ έξω , ή από μακρυά…Το όριο της ενηλικίωσης είναι από τα σημαντικά για όλους μας.
      [Κι όταν δεν έχεις καταγωγική πατρίδα, που λέει κι ο Φώτης , υπάρχει ανάγκη να την δημιουργήσεις μέσα σου. Και για να αστειευτώ, η πατρίδα των παιδικών μου χρόνων τελικά είναι η «μετάθεση». Σιγουράκι.]

  3. hfaistiwnas 08/11/2012 στο 7:22 μμ Reply

    Ωραία και τα παιδικά τα χρόνια εκεί γυρίζουμε πολλές φορές, αλλά και τα μετέπειτα χρόνια, άσχημα δεν είναι.. προσωπικές μικρές ευτυχίες σε όλες τις ηλικίες μας..

    • fvasileiou 09/11/2012 στο 9:53 πμ Reply

      Σε όλες τις ηλικίες, αλλά τα παιδικά μας χρόνια, καλά ή κακά, είναι εκείνα που μας καθορίζουν.

  4. thelastrealanwnymous 11/11/2012 στο 9:59 πμ Reply

    «Το αγγιγμα.» Ξέρεις γιατί μεταδίδονται τοσο εύκολα οι ιώσεις στα νηπιαγωγεία; Γιατί αγγίζονται , γιατί πλησιάζουν πολύ κοντά όταν μιλάνε , γιατί πιάνονται και αγγαλιάζονται όταν παίζουν.
    Ανήκει και το άγγιγμα στη μνήμη εκείνων των χρόνων. 🙂

  5. Ιουλία Λυμπεροπούλου 12/11/2012 στο 12:41 μμ Reply

    Τι ωραίο! Πόσο αλήθεια είναι και τα δύο… Καταφύγιο στο μυαλό τα παιδικά μας χρόνια και μετά το «‘άγγιγμα»…

  6. Electric 13/11/2013 στο 1:20 μμ Reply

    Πόσο αγαπώ αυτά που γράφεις…

    • fvasileiou 18/11/2013 στο 1:55 μμ Reply

      Νά ‘σαι καλά…🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: