Η αφιέρωση

Τελικά, τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου που στιγματίστηκαν από μιαν αφιέρωση είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Και δεν είναι πλέον μια ευκαταφρόνητη βιβλιοθήκη, ούτε χτίστηκε μόνο με δικές μου αγορές. Φίλοι, φίλες, συγγενείς, συνεργάτες, γνωρίζοντας την αγάπη μου για τα βιβλία (η οποία φθάνει στα όρια του φετιχισμού, το παραδέχομαι), με κείνη ή την άλλη αφορμή μου χάριζαν ένα. Αλλά οι ευχές, τα συγχαρητήρια, τα καλά λόγια και οι συμβολισμοί ήταν προφορικά. Αφιερώσεις δεν αναγράφουνε.

Τα σκέφτομαι αυτά απ΄ τη μέρα που ο Βιβλιοθηκάριος μου ζήτησε να συμμετάσχω στο διϊστολογικό αφιέρωμα στις αφιερώσεις προσπαθώντας να βγάλω ένα συμπέρασμα:

Φταιέι ο δικός μου κύκλος άραγε; Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, άλλοι άνθρωποι γράφουν αφιερώσεις στα βιβλία που χαρίζουν;

Φταίει η γενιά μου, που προτιμά να γράφει ό,τι έχει να πει όχι στην αρχή ενός βιβλίου, αλλά σε sms και e-mail;

Φταίει το πρακτικό πνεύμα των καιρών μας, που αποτρέπει την αναγραφή αφιέρωσης, ώστε να μπορεί να αλλαχθεί;

Φταίει η ευμάρεια των προηγούμενων χρόνων, που κατέστησε ακόμα και τα βιβλία αναλώσιμα; Για τους παλαιότερους το βιβλίο ήταν ένα αντικείμενο που έμενε, επιβίωνε για γενιές και γενιές. Συνεπώς, το όποιο γραπτό μήνυμα πάνω του απαθανατίζονταν μαζί του. Ευχή ή κατάρα, διαπίστωση ή ονειροπόλημα, χαραγμένο πάνω στη σάρκα του βιβλίου υπερέβαινε τη στιγμή, ξεπερνούσε την αφορμή και παγιωνόταν από μόνο του ως γεγονός.

Όπως και να ‘χει όμως, όντα λίγα, τα βιβλία με αφιερώσεις έχουν μια επιπλέον αξία για μένα. Από το τελευταίο, το Companion, που μου χάρισε ο Στέφανος στην κουζίνα του σπιτιού του στη Λευκωσία τον Ιούνιο χρησιμοποιώντας ένα μπικ που μισοέγραφε, μισοδενέγραφε, μέχρι το πρώτο, νομίζω μια Καινή Διαθήκη που μου χάρισαν πολύ, πολύ, πολύ παλιά οι γονείς μου. Και βέβαια η επανέκδοση της Αμοργού, φρέσκια από το τυπογραφείο, που φιλοξενεί ένα μολυβένιο «με αγάπη» της Α. Δημητρούκα, καθώς δεν ήθελε να γράψει πάνω της με στυλό. Τα θερμά λόγια του κυρ Χρήστου Γιανναρά στις Προτάσεις, εκείνες τις ηρωικές μέρες του ’90. Τα τριγωνικά γράμματα του φίλου και συνομιλητή Ζ. Αηναλή στα Αποσπάσματά του. Και βέβαια οι αφιερώσεις του Μ.Χατζιδάκι στα βιβλία του –όλες αυτές είναι ιστορίες που ίσως να τις αφηγηθούμε με κάποιαν άλλη αφορμή. Γιατί σήμερα, που τα κρύα άρχισαν να σφίγγουν και ο ήλιος μας δείχνει τα δόντια του, λέω να σας πω για το βιβλίο που μου αφιέρωσε ένα καλοκαιρινό κορίτσι δέκα χρόνια πριν.

Έμενα στην Αθήνα τότε –σπούδαζα, δούλευα, χαζολογούσα– αλλά εκείνο το καλοκαίρι ανέβηκα στην Ξάνθη για να δουλέψω σε μια κατασκήνωση – εκείνη ήταν Ξανθιώτισσα, αλλά σπούδαζε στη Σαλονίκη. Γνωριστήκαμε μέσω του αδελφού της, με τον οποίο δουλεύαμε μαζί.

Αν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά, εγώ τον έζησα με τη Μυρτώ. Την στιγμή που την είδα –ένα καυτό αυγουστιάτικο μεσημέρι που ήρθε να δει τον αδελφό της φορώντας ένα κατάλευκο φόρεμα– αφηνίασα –δεν μπορώ να σας το πω πιο εύσχημα. Μην φανταστείτε ότι ήταν καμιά καλλονή, είχε όμως κάτι που μιλούσε κατευθείαν στο σώμα και την καρδιά μου. Το ωραίο ήταν που κι εκείνη ένιωσε παρόμοια και ανταποκρίθηκε άμεσα και τις λίγες μέρες που έμεινα στα μέρη της, τις περάσαμε, όσο γινόταν, μαζί. Βρισκόμασταν τα απογεύματα ή τα βράδια και τηλεφωνιόμασταν συνεχώς –κινητά τότε δεν είχαμε κι εγώ έβαζα μια συνάδελφο να την ζητάει, γιατί η μάνα της το είχε ψυλλιαστεί και δεν ενέκρινε.

Υπήρχε βέβαια η μελαγχολία ότι όλο αυτό θα τελείωνε σε λίγες μέρες. Εγώ θα επέστρεφα στην Αθήνα κι εκείνη στη Θεσσαλονίκη. Λέγαμε βέβαια καθισμένοι στα παγκάκια και αγκαλιασμένοι σφιχτά ότι θα βρισκόμασταν κτλ, αλλά και οι δυο ξέραμε πολύ καλά ότι τα λεφτά για πολλά πάνω-κάτω δεν είχαμε συν την δικιά μου δυσκολία στα πολλά ταξίδια συν την ασυνείδητη εχθρότητά μου απέναντι σε οτιδήποτε σοβαρό.

Την μέρα πριν φύγω από την Ξάνθη –Σάββατο ήταν– μου χάρισε αυτό το βιβλίο. Ήταν τετράγωνο, με χοντρό εξώφυλλο, τυλιγμένο σε χαρτί με θαλασσιές και λευκές ρίγες. Ήταν το Εκείνη κι εκείνος του Jimmy Liao, που μιλάει για ένα κορίτσι κι ένα αγόρι που ζούνε παράλληλες ζωές. Όταν τελικά οι δρόμοι τους διασταυρώνονται, ερωτεύονται με την πρώτη ματιά και μετά από μια σύντομη περιπέτεια, καταφέρνουν να ζήσουν μαζί. Ένα εικονογραφημένο διήγημα, ποιητικό, μελαγχολικό και αισιόδοξο, γραμμένο για νέους που πιο πολύ είναι ερωτευμένοι με τον έρωτα, παρά με κάποιο άλλο πρόσωπο.

«Μου αρέσει πολύ αυτό το βιβλίο και με κάνει να σε σκέφτομαι», μου έγραψε στη δεύτερη σελίδα με στρογγυλά, πειθαρχημένα γράμματα.

Το διάβασα την επομένη, στο τραίνο προς Αθήνα και μου άρεσε κι εμένα πολύ. Μου άρεσε που είχαμε το ίδιο γούστο, αλλά μου δημιουργήθηκε κι ένα άγχος για το τι θα της χάριζα την επόμενη φορά που θα την έβλεπα –το δικό της δώρο ήταν τόσο τέλειο.

Συναντηθήκαμε, νομίζω, άλλες δυο φορές – δυο Σαββατοκύριακα που ανέβηκα εγώ στη Σαλονίκη. Κι έπειτα χαθήκαμε.

Η δική μας ιστορία είχε διαφορετικό φινάλε.

—————————

Με το κείμενο αυτό, το Σημειωματάριο συμμετέχει στο Αφιέρωμα στις Αφιερώσεις του μπλογκ Αφιερώσεις Συγγραφέων. Συμμετέχουν επίσης:

– «Αφιερώσεις»  από την «Αναγεννημένη»
– «Το σπίτι με τις ροδιές» από τα «Χαμένα Επεισόδια»
– «Χειρόγραφες αφιερώσεις στα βιβλία της συλλογής μου: για τις αφιερώσεις του Βιβλιοθηκάριου αφιερωμένο εξαιρετικά!» από το «Καγκουρώ»
– «Αφιερώσεις σε βιβλία» από το «Φαούδι»
– «In memoriam… και μια αφιέρωση σε ένα μελλοντικό βιβλίο» από τις «Rubies and Clouds»
– «Αφιερωμένο στις «Αφιερώσεις» » από το «For Infromation scientists… and others»
– «Προσκλητήριο ενθυμήσεων και σιωπητήριο λόγου» από τους «Κυνοκέφαλους»
– «Βιβλικό τάμα» από το «Εξεγερμένο το 2009»
– «Αφιερώσεις» από το «Ερυθρό Καγκουρώ»
– «Υστερόγραφο σε εκατό αντίτυπα» από τον «Τσαλαπετεινό»
– «Αφιερώνοντας στην… fun-μίλια» από την «Greek libraries in a new world»
– «Αφιερωμένο εξαιρετικά» από το «The three wishes’s weblog»
– «Αφιέρωση σε βιβλίο» από τη «Roadartist… in athens!
– «Περί μορίων και πόρων» από το «Η Ωραία Σέλιτσα»
– «Επιστρέφοντας σε αυτά που δεν αφήσαμε πίσω» από τον «Βιβλιοθηκάριο»
– «Χαϊκού αφιερώσεις» από τον SilentCrossing
– «Με αγάπη, με εκτίμηση, με τιμή, με συμπάθεια, με φιλία με αφοσίωση με ευλάβια… στον… στην… στους...» από την «Anna-Silia»
– «Μια αφιέρωση που δεν έγινε ποτέ…» από το «Polyanna’s days»

Tagged: , , ,

24 thoughts on “Η αφιέρωση

  1. misoagnosti 12/11/2012 στο 12:42 μμ Reply

    Καλημέρα.
    Τα παιδικά βιβλία της γενιάς μου-τα περισσότερα έστω- είχαν ειδική φόρμα για τις αφιερώσεις.
    Αυτό το βιβλίο μου το χάρισε ο/η…
    Μετέπειτα, ελάχιστοι γράψανε μια αφιέρωση για μένα. Ας πούμε χοντρικά, 1/50 απ΄τα βιβλία που έλαβα ως δώρα.
    Μια σελίδα αφιέρωση, έχω από γνωστούς και φίλους συγγραφείς, όπως κι από βιβλία που αγόρασα στις βιβλιοπαρουσιάσεις. Μία, που με κάνει ακόμη να απορώ…
    Στην…
    Στα ταξίδια της σκέψης σου, μπορείς να ταξιδέψεις παντού. Να μην το ξεχάσεις αυτό και πάντα να πυροδοτείς την ζωή σου με χαμόγελο… Όλα από εκεί ξεκινούν! Ζήσε! Γέλα μου!
    (μονογραφή)
    Τα σκέφτηκε όλα αυτά τα … βαθυστόχαστα, για μένα, ένας συγγραφέας που ανταλλάξαμε μια βιαστική χειραψία, όλο κι όλο; Πιθανολογώ ότι του άρεσαν και ήθελε με κάποιο τρόπο να τα προσθέσει στο βιβλίο του.
    🙂

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:29 πμ Reply

      Ή μπορεί να του άρεσες εσύ, να του έκανες ένα κλικ, και να ήθελε με αυτόν τον τρόπο να σου κινήσει το ενδιαφέρον ή να φυλακίσει ένα κομμάτι της σκέψης σου (της καρδιάς σου;).
      Είδες τι μπορεί να σημαίνει μια αφιέρωση;

  2. bibliothekarios 12/11/2012 στο 2:26 μμ Reply

    Πειθαρχημένα γράμματα σε απειθάρχειτες σχέσεις… Μάλιστα!

    υγ: σε ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή.

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:27 πμ Reply

      Εγώ σε ευχαριστώ, Γιώργο. Μου άρεσε που συμμετείχα σε όλο αυτό – γνώρισα και μερικούς εξαιρετικούς ιστολόγους.
      Και σε άλλα με υγεία!

  3. Stavrula 12/11/2012 στο 4:21 μμ Reply

    Φώτη, τρυφερή η ιστορία σου, το βιβλίο εν το ΄χω διαβάσει. Για τις αφιερώσεις του Μάνου σε ζήλεψα πολύ.

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:26 πμ Reply

      Αν είσαι σε φάση παιδιάστικης τρυφερορομάντζας, διάβασέ το, θα σου αρέσει πολύ.

  4. […] Σημειωματάριο […]

  5. […] / Τσαλαπετεινός / Theorema / Κυνοκέφαλοι / Φαούδι / Σημειωματάριο / Δύτης των Νιπτήρων / Κόκκινο Καγκουρώ / Καγκουρώ […]

  6. Χαμένο Επεισόδιο 12/11/2012 στο 5:23 μμ Reply

    Βιβλίο που την κάνει να σε σκέφτεται είναι διπλής αξίας.🙂

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:24 πμ Reply

      Νομίζω ότι κατά κάποιο τρόπο σκεφτόταν τον εαυτό της -εννοώ με όμορφο τρόπο, όχι τον χυδαία εγωιστικό. Νεανικές αγάπες..!

  7. […] / Τσαλαπετεινός / Theorema / Κυνοκέφαλοι / Φαούδι / Σημειωματάριο / Δύτης των Νιπτήρων / Κόκκινο Καγκουρό / Καγκουρό […]

  8. […] / Τσαλαπετεινός / Theorema / Κυνοκέφαλοι / Φαούδι / Σημειωματάριο / Δύτης των Νιπτήρων / Κόκκινο Καγκουρό / Καγκουρό […]

  9. Τσαλαπετεινός 12/11/2012 στο 7:59 μμ Reply

    Είναι αλήθεια ότι λιγοστεύουν οι αφιερώσεις. Πρέπει να τις ζητήσεις, όπως πρέπει να ζητήσεις τελευταία στιγμή κι ενώ έχει μπει το καπάκι στο bic να συμπληρώσουν και την ημερομηνία.

    υ.γ. αναμένω τις ιστορίες που εμμέσως πλην σαφώς μας έταξες.

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:22 πμ Reply

      Κάποια στιγμή θα τις γράψω, νομίζω. Ειδικά για τον ΜΧ το σκέφτομαι εδώ και καιρό. Θα δούμε…🙂

  10. HappyHour 12/11/2012 στο 10:10 μμ Reply

    Πόσα ιστολόγια μπορεί να βρει κανείς απο ένα αφιέρωμα!

    Τι ωραία ανάμνηση!

    (ενώ διάβαζα το κείμενο άκουγα αυτό http://youtu.be/jgzl_6S0Z40 στο γιου τιουμπ. Έδεσε γάντι νομίζω…)

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:21 πμ Reply

      Έχεις δίκιο, το αφιέρωμα ήταν μια καλή αφορμή να γνωριστούμε. Ίσως πρέπει να συντονιζόμαστε πιο συχνά…

  11. hfaistiwnas 13/11/2012 στο 7:01 πμ Reply

    Είναι αλήθεια.. λίγες οι αφιερώσεις μου και αυτές από συγγενείς..
    Λίγοι χαρίζουν βιβλία πια…🙂
    Καλημέρα!

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:20 πμ Reply

      Κι ακόμα λιγότεροι μπαίνουν στην διαδικασία να τα αφιερώσουν.
      Καλημέρες!

  12. γρηγόρης στ. 13/11/2012 στο 9:05 πμ Reply

    Αυτό είναι οι αφιερώσεις στα βιβλία. Το ίχνος ανθρώπων που ακολουθήσαμε παράλληλες πορείες, κάποτε στο χρόνο.

    • fvasileiou 13/11/2012 στο 9:19 πμ Reply

      Και διασταυρωθήκαμε για μια στιγμή.

  13. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 19/11/2012 στο 11:21 πμ Reply

    Κάποτε είχα και εγώ την απορία σου και ρώτησα κάποιον άνθρωπο δικό μου να μου πει γιατί δεν γράφει κάτι μέσα; Μια ευχή, μια αφιέρωση ένα κάτι.
    Μου απάντησε «γιατί τα γραπτά μένουν». Και γιατί «αν τα πράγματα αλλάξουν ίσως να φανεί σαν ψέμα αυτό που υπήρχε τότε και δεν είναι άδικο κάτι που νιώθεις πραγματικό να στο αποδείξουν ψεύτικο;».
    Σεβάστηκα την απάντηση του μα κάπου και εγώ θα ήθελα και αυτό το κομμάτι να υπάρχει στο βιβλίο, για να μπορώ να θυμάμαι, για να μπορώ να κρύψω την ανάμνηση μαζί με τις πολλές. Τι ωραία ανάρτηση. Τι ωραία. Και ας την σχολίασα αργά.

    • fvasileiou 19/11/2012 στο 11:31 πμ Reply

      Κατά κάποιο τρόπο ο φίλος σου προεξοφλούσε ότι για τον ένα ή τον άλλο λόγο η σχέση σας θα άλλαζε.
      Δεν ξέρω… Ίσως έχει δίκιο, μετά από μια αλλαγή, να φαινόταν ψεύτικα τα λόγια. Αλλά από την άλλη όμως, μέσα στην αλλαγή θα ήταν η σταθερή απόδειξη μιας άλλης προοπτικής, μιας δυνατότητας.

  14. st4rtist 21/11/2012 στο 1:38 μμ Reply

    Θα συμφωνήσω μαζί σου Φώτη. Όσα βιβλία μου έχουν και αφιέρωση μέσα κατατάσσονται αυτόματα και στα αγαπημένα μου. Η αδερφή μου, όταν βρισκόταν στο εξωτερικό, μου έγραφε μέσα στα βιβλία, σε διάφορες σελίδες, σκέψεις και «δικές μας» εκφράσεις δημιουργώντας έτσι την ψευδαίσθηση πως το διαβάζαμε μαζί.
    Κι εγώ ποτέ δεν έχω δωρίσει βιβλίο χωρίς αφιέρωση. Το θεωρώ κάπως λειψό..

    • fvasileiou 21/11/2012 στο 1:46 μμ Reply

      Μα το διαβάζετε μαζί. Όχι ταυτόχρονα, αλλά μαζί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: