Πόσο άδεια, πόσο θλιμμένη ξημερώνει η Κυριακή…

Πολύχρωμες αστραπές και φάσματα.

Έσφιξε πιο δυνατά το μαξιλάρι στο πρόσωπό της και οι λάμψεις κάτω από τα βλέφαρα άρχισαν να σκοτεινιάζουν. Τελικά δεν κατάφερε να κρατήσει τα δάκρυά της. Άρχισαν να κυλάνε απλά και φυσικά, όπως το νερό όταν ανοίγουμε τη βρύση. Τόσο απλά και φυσικά που για μια στιγμή νόμισε ότι δεν έκλαιγε, ότι χάλασαν οι δακρυγόνοι αδένες της. Για μια στιγμή μονάχα. Μετά ήρθαν οι λυγμοί, οι σπασμοί που συντάρασσαν το κορμί της και μαζί το κρεβάτι.

Φοβήθηκε ότι θα τον ξυπνήσει.

Δεν ήθελε να τον ξυπνήσει.

Αυτή ήταν η δική της στιγμή, δεν ήθελε να ξέρει.

Ένιωθε ότι τώρα ήταν απόλυτα: Με τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια της, το μουσκεμένο μαξιλάρι να κολλάει πάνω της και να της προκαλεί ασφυξία, το σπέρμα του να στάζει από μέσα της στο σεντόνι. Και ό,τι ένιωθε της έφερνε περισσότερα δάκρυα. Και τα δάκρυα την ανακούφιζαν. Τα δάκρυα επιβεβαίωναν ότι ακόμα παρέμενε ξένη από αυτή την πραγματικότητα, ακόμα εκπλήσσονταν, ακόμα δεν ταυτιζόταν. Ακόμα κι αν η πραγματικότητα ήταν ολοδική της.

Ο Βαγγέλης δίπλα της γύρισε ανάσκελα κι άρχισε να ροχαλίζει. Με το στόμα μισάνοιχτο, να ζέχνει αλκοόλ, τσιγάρο, το σάλιο της, τον ιδρώτα και τα άλλα σωματικά της υγρά. Ροχάλιζε –έχω ήσυχη την συνείδησή μου περηφανευόταν. Μα εκείνη είχε ένοχη. Ήταν ένοχη. Και τόση αθωότητα, να κείτεται έτσι, εκεί, δίπλα της, δεν την άντεχε.

Σηκώθηκε αργά, άνοιξε απαλά την πόρτα και την έκλεισε αργά πίσω της. Κλειδώθηκε στην τουαλέτα, αλλά το ροχαλητό του ακουγόταν ακόμα. Τα δάκρυα είχαν ξεραθεί στα μάγουλά της και είχαν σχηματίσει μια λεπτή κρούστα, που θρυμματιζόταν σε κάθε εισπνοή και εκπνοή, στην παραμικρή κίνηση των μυών του προσώπου της. Κάθισε στην λεκάνη και κοίταξε τον νιπτήρα. Τις οδοντόβουρτσες, τις πετσέτες, σαπούνια, ξυραφάκια, κοκαλάκια, σαμπουάν. Όλα γύρω τριγύρω κι απαραίτητα.

Σκέφτηκε πως μόνο αν βουλώσει τα αφτιά της και αρχίσει να ουρλιάζει με όση δύναμη είχε, θα σταματούσε ν’ ακούει αυτή τη ροχάλα. Μόνο έτσι θ’ απαλλαγεί επιτέλους. Θα γλιτώσει.

Έφραξε με τα δάχτυλά της τα αφτιά.

Πήρε βαθιά ανάσα.

Παρατήρησε πως το σκοτάδι είχε σπάσει.

Χάραζε.

Tagged:

2 thoughts on “Πόσο άδεια, πόσο θλιμμένη ξημερώνει η Κυριακή…

  1. evivoulgaraki 02/01/2013 στο 8:40 μμ Reply

    Πολλά ωραία κείμενα μας έχεις χαρίσει, Φώτη, αλλά το μικρό αφήγημα είναι συγκλονιστικό… Η περιγραφή η μετά την ερωτική πράξη, σε τριτοπρόσωπη αφήγηση περισσότερο βαδίζοντας με την ηρωίδα, αλλά και κάποια απόσταση απ’ αυτή… Πολύ δυνατή γραφή… Ένα τόσο μικρό κείμενο, και λέει τόσα πολλά για την προδοσία, για τη ζωή που συνεχίζεται, για τις αναγκαίες παρασιωπήσεις κα συμβάσεις, για την ανεπίγνωστη αθωότητα, από πολλές πλευρές ευλογημένη.
    Η ηρωίδα, μέχρι τέλους ανώνυμη, «ακόμα παρέμενε ξένη από αυτή την πραγματικότητα, ακόμα εκπλήσσονταν, ακόμα δεν ταυτιζόταν. Ακόμα κι αν η πραγματικότητα ήταν ολοδική της». Η σκοπιά της γυναίκας δοσμένη με εξαιρετικό ρεαλισμό…
    Διαφαίνεται όμως, με ξεχωριστή εκφραστικότητα, και η σκοπιά του άντρα, η φωνή του οποίου δεν εξέρχεται τελικά από το μισάνοιχτο στόμα του. Η κραυγή λανθάνει στο στήθος του ήρωα ανεπίγνωστα, αλλά με μοναδικό τρόπο δίνεται από τον παντογνώστη αφηγητή, και φτάνει σπαρακτική στον υποψιασμένο αναγνώστη. Φώτη, θέλεις τον ήρωά σου επώνυμο, αντιστάθμισμα στην πιο κοντινή ματιά προς την ηρωίδα. Ο αναγνώστης, και ιδίως η αναγνώστρια, ταυτίζεται αβίαστα με την ηρωίδα, και τον ήρωα – οι οποίοι ενσαρκώνουν στον μινιμαλισμό τους μια τυπολογία ανθρωπολογικά θεμελιώδη. Και καθώς συναντιόμαστε με τους ήρωες, απογυμνωνόμαστε από κάθε περιττό φτιασίδι σε μια ιδιότυπη κάθαρση. Πυρετός του Σαββατόβραδου και θλιμμένο ξημέρωμα Κυριακής… Και εντούτοις ξημερώνει.
    Ένα κείμενο με εξαιρετική οικονομία, δυναμική ισορροπία, άκρα λιτότητα. Μακάρι να είχαμε συχνά αφηγήματα με τέτοιο ήθος, μηδαμινή σπουδαιοφάνεια και τόση αλήθεια.

    • fvasileiou 03/01/2013 στο 1:52 μμ Reply

      Σ’ ευχαριστώ, Εύη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: