«Ο κόσμος ξημερώνει»

Το Πρωινό του Διονύση Σαββόπουλου περιγράφει πώς ένα παντρεμένο ζευγάρι με παιδιά εισέρχεται μετά από μια νύχτα έρωτα σιγά-σιγά στον χρόνο της καθημερινότητας.

Πώς ο ρυθμός του πάθους αντικαθίσταται από εκείνον της ρουτίνας.

Πώς η αγάπη από συμπαγές βίωμα απομένει κομμάτια κι αποσπάσματα.

Πώς στο ερωτικό απόλυτο της ύπαρξης τους ζευγαριού εισέρχεται ο τρίτος –γέννημα, εισβολέας, δέκτης και πομπός αγάπης, το παιδί.

Πώς η ερωτική έκσταση ξεχειλίζει από την κλίνη και χύνεται στην πόλη· πώς φτιάχνει ουράνια τόξα μέσα στον θόρυβο και την σκόνη της κυκλοφοριακής αιχμής.

Μου αρέσει αυτό το τραγούδι!

 

Στο Ξημερώνει των Μίκη Θεοδωράκη και Κώστα Τριπολίτη το σκηνικό είναι διαφορετικό.

Εκεί δεν υπάρχει κοινότητα ζευγαριού, αλλά δυο άνθρωποι πέρασαν μαζί τη νύχτα κάνοντας σεξ. Δυο μόνοι άνθρωποι. Αγάπη δεν υφίσταται – ακόμα και η απολυτη πράξη αγάπης, τρυφερότητας και αφοσίωσης, το φιλί, καρφωμένο βαθιά μέσα στον άλλο, συνειρμούς πάλης και βιαιότητας προκαλεί. Έτσι, φεύγοντας απ’ το κοινό κρεβάτι οι δυο εραστές το μόνο που κουβαλάν μαζί τους είναι σκοτάδι –η ηδονή έχει ήδη εξατμιστεί, καμιά αναφορά δεν γίνεται σ’ αυτήν. Η όλη εικόνα καταλήγει να θυμίζει πεδίο μάχης, από το οποίο οι αντίπαλοι αποχωρούν κουβαλώντας τα λάφυρα που κέρδισαν.

«Ο κόσμος ξημερώνει», ψιθυρίζουν στο ρεφρέν. Ένα ξημέρωμα που συμβαίνει μόνο έξω, στην πόλη, στον κόσμο, στους άλλους, όχι στους ίδιους, όχι μέσα τους. Μετά την κοινή λαγνουργία, φαντάζουν ανίκανοι να συμμετάσχουν σε οτιδήποτε· να νιώσουν οτιδήποτε. Απομένουν ξένοι ο ένας ο από τον άλλον, ο καθένας από τους υπόλοιπους, πιθανόν κι από τους εαυτούς τους…

 

Tagged: , , , , , ,

8 thoughts on “«Ο κόσμος ξημερώνει»

  1. Νίκος 28/11/2012 στο 6:07 μμ Reply

    Το κάθε σκηνικό της ζωής είναι ικανό για να σε παραδειγματίζει για την επόμενη πράξη ζωής…

    • fvasileiou 29/11/2012 στο 12:29 μμ Reply

      Θα μπορούσε. Αμφιβάλλω για το κατά ποσον παραδειγματιζόμαστε.

  2. Ευάγγελος 28/11/2012 στο 6:25 μμ Reply

    Κώστα Τριπολίτης…
    Κάθε λέξη κι ένας χτύπος, της καρδιάς, της ζωής, της μνήμης.
    Κάθε στίχος μια ιστορία, μια εικόνα, μια ανάμνηση.
    Πολύ όμορφη η επιλογή σου!

    • fvasileiou 29/11/2012 στο 12:31 μμ Reply

      Έχει δύναμη ο λόγος του.

  3. hfaistiwnas 28/11/2012 στο 7:38 μμ Reply

    Ωραίο κομμάτι είναι..

    • fvasileiou 29/11/2012 στο 12:31 μμ Reply

      Παλιό, αλλά ωραίο🙂

  4. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 28/11/2012 στο 11:01 μμ Reply

    Νομίζω πως πρέπει πέρα απ’ τον κόσμο να ξημερώσει και στις σκέψεις μας. Γιατί τότε η αυγή θα αποκτήσει νέα χρώματα και ίσως τότε να ξαναγραφτούν τραγούδια εξίσου ιδιαίτερα! Καλό σου βράδυ!🙂

    • fvasileiou 29/11/2012 στο 12:31 μμ Reply

      Να ξημερώσει μέσα μας -μακάρι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: