Πέφτοντας

Το Σάββατο γλίστρησα κι έπεσα.

Με βρήκε η μπόρα χωρίς ομπρέλα κι έτρεχα στην Υμηττού να φτάσω μια ώρα αρχύτερα στο σπίτι. Σε μια προσποίηση που έκανα για να προσπεράσω μια ευτραφή κυρία που βάδιζε ανέμελα με την ομπρέλα της, σαβουριάστηκα κανονικά. Είχε σκοτεινιάσει και τα βρεμένα τσιμέντα γύρω μου αντανακλούσαν το φως από τους προβολείς των αυτοκινήτων και τα φανάρια. Θόρυβοι από μηχανές που μαρσάρουν, οι μουσικές του Caprice και το ξεχαρβαλωμένο βιολί του γερο-ζητιάνου, που επέμενα να το γρατζουνάει καθισμένος στο πεζουλάκι του Γερμανού λίγο πιο πάνω.

Σηκώθηκα και κοίταξα τα χέρια μου. Το πεζοδρόμιο είναι φυσικά πλακόστρωτο, αλλά οι παλάμες μου είχαν γεμίσει λάσπες –τουλάχιστον ελπίζω να ήταν λάσπη. Τα σκούπιζα όπως-όπως με ένα χαρτομάντιλο, όταν άκουσα την ερώτηση:

«Είσαι καλά;»

Ρωτούσε η ευτραφής κυρία με την ομπρέλα, που με κοίταζε με τα μάτια ορθάνοιχτα σαν να είχε βιώσει μόλις μια μεταφυσική εμπειρία.

«Νομίζω», της απάντησα ανόρεχτα, γιατί ένιωθα το αριστερό μου χέρι να με πονάει πολύ στον καρπό και τον αγκώνα. Ήταν το χέρι που δέχτηκε το βάρος του κορμιού μου.

«Πονάει το χέρι σας;»

Η ερώτηση ήρθε από δίπλα. Δυο κορίτσια, που συνομιλούσαν προφυλαγμένες κάτω από το μπαλκόνι της πολυκατοικίας με κοιτούσαν με βλέμμα παρόμοιο με της κυρίας.

«Αρκετά», απάντησα μισοκλείνοντας τα μάτια.

Η κυρία με την ομπρέλα συνέχισε τον δρόμο της κι εγώ στριμώχτηκα κάτω από το μπαλκόνι τρίβοντας το πονεμένο χέρι μου.

«Προσπαθήστε να το σφίξετε. Αν δεν μπορείτε, καλλίτερα να πάτε σε γιατρό», μου είπε πάλι το ένα κορίτσι.

Το επιχείρησα.

«Μπορώ να το σφίξω», ανακοίνωσα, «αλλά πονάω πολύ στον αγκώνα και ανησυχώ γιατί τον είχα σπάσει πριν από 2 χρόνια…»

«Τότε είναι ίσως καλλίτερα να πάτε σε γιατρό ούτως ή άλλως», με συμβούλεψαν.

Έμεινα μια ή δυο στιγμές ακόμα όρθιος εκεί, δίπλα τους, κάτω από το μπαλκόνι, νιώθοντας πιτσιλιές από τη βροχή στην άκρη της μύτης μου και τρίβοντας τον πονεμένο μου αγκώνα. Δεν ήμουν σίγουρος για το τι έπρεπε να τους πω ή να κάνω – δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο άτυπο πρωτόκολλο για τέτοιες περιστάσεις. Το ενδιαφέρον που έδειχναν αυτές οι άγνωστες για την υγεία μου ήταν και παράδοξο και απροσδόκητο. Έμεινα μια ή δυο στιγμές αναποφάσιστος, δίγνωμος, πονεμένος κι έφυγα λέγοντας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.

     ***       ***      ***

Δεν ξέρω αν φταίει το βρεμένο οδόστρωμα ή τα παπούτσια μου. Το βέβαιο πάντως είναι ότι δεν υπήρχε καθόλου τριβή. Ένιωθα την γη να τσουλάει κάτω από τα πόδια μου καθώς τρεχοβολούσα, αλλά αυτό επ’ ουδενί δεν με πτόησε. Συνέχισα να τρέχω και να ελίσσομαι μεταξύ περαστικών, περιπτέρων, παρκαρισμένων μοτοσικλετών και δέντρων μέχρι την μοιραία ευτραφή κυρία και την ομπρέλα της. Επιχείρησα να την προσπεράσω από δεξιά, αλλά το αριστερό μου πόδι με πρόδωσε. Έχασα την ισορροπία μου –στην αρχή δεν πίστεψα ότι πράγματι θα σωριαστώ κάτω. Προσπάθησα αναδιατάσσοντας το κέντρο βάρος του σώματός μου να την γλιτώσω. Μετά, όταν συνειδητοποίησα ότι η πτώση ήταν αναπόφευκτη, προσπάθησα να περιορίσω τις συνέπειες όσο ήταν δυνατό: Προέταξα τα δυο μου χέρια, αλλά ο κλήρος, το κέντρο βάρος, έλαχε στο αριστερό. Όλα αυτά σε χιλιοστά –εκατομμυριοστά ίσως– του δευτερολέπτου –από την στιγμή που το αριστερό μου πόδι έχασε την ισορροπία του ως τη στιγμή που οριζοντιώθηκα.

Αναρωτιέμαι αν το σώμα μου αιωρήθηκε, για μια στιγμούλα έστω, πριν πέσω, όπως στα καρτούν.

Αναρωτιέμαι ποιος ήταν ο ήχος που ακούστηκε –ένα ξερό γκντουπ, που μπολιασμένο με την γλίτσα της βροχής ήταν περισσότερο σπλγκτουπ, ένα πιο υπόκωφο παφ ή σπλπαφ ίσως– και σε ποια ένταση.

     ***       ***      ***

Αν δεν υπήρχε βαρύτητα, το μαγνητικό πεδίο της γης, ένα γλίστρημα θα ήταν αιτία απογείωσης κι όχι πτώσης. Φαντάζομαι θα ήταν από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες στη ζωή, αν και θα παρέμενε επικίνδυνη: Εξ αιτίας του ολισθηρού εδάφους θα μπορούσε στο χαλαρό να βρεθεί κανείς σε τροχιά. Για να την απολαύσουμε, θα είχαν δημιουργηθεί ειδικά διαμορφωμένοι χώροι, όπου θα μπορούσε να γλιστρήσει κανείς με άνεση και προπάντων με ασφάλεια –κάτι σαν bungee jumping από την ανάποδη.

Η βαρύτητα όμως τα αλλάζει όλα. Το γλίστρημα στον κόσμο μας συνεπάγεται όχι με απογείωση, αλλά με πτώση. Πτώση οδυνηρή από κάθε άποψη. Γιατί δεν είναι ότι πέφτεις, εσύ, το σώμα σου, σαν παραγινωμένο σύκο, είναι ότι πέφτει όλος ο κόσμος. Βάζεις το πόδι σου μπροστά, για να στηριχτείς πάνω του και να προχωρήσεις –επιχειρείς, με άλλα λόγια, να εκτελέσεις μια μηχανική, αυτονόητη και πανεύκολη πράξη, και αποτυγχάνεις. Πέφτεις. Και στην κατρακύλα του σώματός σου σε ακολουθά η αντίληψη που έχεις για τον εαυτό σου και για τα πράγματα. Καταρρέεις μαζί με ολόκληρο τον κόσμο γύρω σου και μέσα σου.

Και είναι αστείο. Δεν είναι καθόλου καθωσπρέπει να γελάμε όταν βλέπουμε κάποιον να σωριάζεται μπροστά μας, αλλά η πτώση, μαζί με μια τούρτα στη μούρη, παραμένει ένα από τα πλέον διαχρονικά εγγυημένα αστεία. Δεν είναι παράδοξο. Όσο τραγική κι αν είναι η πτώση ενός ανθρώπου, άλλο τόσο γελοία μπορεί να φανεί –η τραγωδία ήταν εξαρχής η τροφοδότης την κωμωδία. Ακόμα και κάτω από στον Σταυρό, ελάχιστοι θρηνούσαν, οι περισσότεροι είχαν μαζευτεί για χαβαλέ και πλακίτσα.

Πέφτεις κάτω και το εγώ σου μηδενίζεται. Καταντάς αξιοθρήνητος περίγελως – στην καλλίτερη περίπτωση προκαλείς συμπόνια και λύπηση.

Πέφτεις κάτω και οι βεβαιότητές σου θρυμματίζονται –ακόμα και τα αυτονόητα, το περπάτημα, η όρθια στάση, γίνονται αίφνης ζητούμενα.

Πέφτεις κάτω και το ερώτημα, η αγωνία είναι αν θα μπορέσεις να ξανασηκωθείς. Να ξανασταθείς. Όπως-όπως…

Tagged: , , ,

16 thoughts on “Πέφτοντας

  1. kitsosmitsos 10/12/2012 στο 12:56 μμ Reply

    Ενδιαφέρουσα ιστορία, ακόμη και σαν αλληγορία.

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 1:01 μμ Reply

      Οτιδήποτε έχει σχέση ή αναφέρεται σε πτώση πλέον, σαν αλληγορία λειτουργεί🙂

  2. bibliothekarios 10/12/2012 στο 1:25 μμ Reply

    Εγώ δεν είμαι σίγουρος αν εσύ έπεσες ή ο κόσμος ξαφνικά σηκώθηκε όρθιος γύρω σου. Όπως και να είναι οι βεβαιότητες, όπως λες θρυμματίζονται. Πρόσκαιρα στις περισσότερες περιπτώσεις, αφού οι βεβαιότητες είναι μεν εύθραυστες, αλλά δεν είναι αναντικατάστατες…

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 1:33 μμ Reply

      Γιώργο, ωραίο αυτό που λες. Κι από μιαν άποψη, πραγματικά αυτό συνέβη. Και μακάρι να σηκώθηκε / σηκωνόταν για τα καλά.

  3. serenata 10/12/2012 στο 3:29 μμ Reply

    Τον Αύγουστο έπεσα και γω.
    Νύχτα, σκοτεινά, κατηφόρα, μια λακκούβα τεράστια.
    Μόνο που εγώ πήγα νοσοκομείο.
    Εξαιτίας της κατηφόρας το βάρος έπεσε στο πρόσωπο, χέρια, γόνατα.
    Τη γλίτωσα μόνο με λίγα ράμματα, ευτυχώς δεν έσπασα τίποτα.
    Από τότε μου έμεινε ένας φόβος, φοβία;…..

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 6:27 μμ Reply

      Φαντάζομαι οτι σωματικά είσαι μια χαρά τώρα. Ελπίζω σύντομα να γειάνουν και οι μέσα πληγές!

      • serenata 10/12/2012 στο 9:19 μμ Reply

        Δε φαίνεται τίποτα….
        Εγώ όμως ακόμα φοβάμαι…….

  4. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 10/12/2012 στο 3:37 μμ Reply

    Το τραγικό δεν είναι να πέφτεις, είναι να μην ξανασηκώνεσαι. Γιατί καθώς η γη γυρνά και η ζωή ξεδιπλώνεται, κάπου θα γλιστρήσεις είναι λογικό, δεν υπάρχουν όμως εμπόδια για να σε κρατήσουν κάτω παρά μόνο αυτά που θα βάλεις εσύ. Όπως και να ‘χει οι πτώσεις είναι επικίνδυνες και ευτυχώς που δεν είχε πιο σοβαρές επιπτώσεις για εσένα και την υγεία σου. Να προσέχεις. Καλό σου απόγευμα.

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 6:26 μμ Reply

      Συμφωνώ: Πιο σημαντικό κι από τις πτώσεις, είναι να βρίσκουμε την δύναμη και να βάζουμε μπρος τα δυο μας χέρια, όπως λέει και το παλιό ρεμπέτικο, και να σηκωνόμαστε.
      Δεν είναι εύκολο πάντα…

  5. mahler76 10/12/2012 στο 5:01 μμ Reply

    ελπίζω πάντως να πήγες σε γιατρό και να σου είπε πως είσαι οκ.

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 6:23 μμ Reply

      Δεν χρειάστηκε, ρε φίλε, είμαι καλά…
      Ευχαριστώ όμως!

  6. Ευάγγελος 10/12/2012 στο 5:30 μμ Reply

    Η «πτώση» διαχρονικά αποτελεί δυσάρεστο συμβάν και ενδεχομένως αναπόφευκτο για την ανθρώπινη φύση, θα συμπλήρωνα.
    Σε κάθε περίπτωση, κρίσημα, κατά τη γνώμη μου, στοιχεία είναι ο τρόπος και ο χρόνος. Ο μεν τρόπος στα πριν, ο δε χρόνος στα μετά…
    Χαίρομαι που είσαι καλά!

    • fvasileiou 10/12/2012 στο 6:23 μμ Reply

      Να ένα καλό ερώτημα: Είναι αναπόφευκτη η πτώση;
      Δύσκολο, αλλά ναι, θα απαντούσα πρόχειρα. Η κατιούσα είναι η «υποχρεωτική» νομίζω.

  7. hfaistiwnas 11/12/2012 στο 9:52 πμ Reply

    Δίκιο έχεις, δεν πρέπει να γελάμε με κάποιον που πέφτει, τώρα πως μας βγαίνει έτσι..
    Έχω κάνει άσχημα πεσίματα, ευτυχώς δεν έχω σπάσει τίποτα και τη μία από αυτές τις φορές, ακούστηκε το κεφάλι μου βαρύ πάνω στον πάγο.. αππαπα
    Να προσέχεις!

    • fvasileiou 11/12/2012 στο 12:30 μμ Reply

      Εκ των υστέρων σκεφτόμουνα ότι ευτυχώς δεν χτύπησα το κεφάλι μου σε κανα κάδο, μοτοσικλέτα ή τσιμεντόλιθο -ξέρεις πώς είναι τα πεζοδρόμια στον τόπο μας. Τυχεροί μέσα στην ατυχία μας…

  8. Μαρία 16/12/2012 στο 3:13 πμ Reply

    Όταν πέφτεις, βλέπεις πως όλα αλλάζουν διαστάσεις, όλα στέκουν απειλητικά από πάνω σου, είναι λοιπόν μία εμπειρία κόλασης, δυστοπίας.
    Όταν πέφτεις και απλώς σε ρωτάνε αν είσαι καλά, ακόμα και αν σε πονάει το χέρι σου, ετεροπροσδιορίζεσαι για άλλη μία φορά, ξαναβρίσκεις στην πτώση σου ένα λόγο ύπαρξης.
    Η δυστυχία της πτώσης λοιπόν βρίσκεται στην οπτική της μοιρασμένης ευτυχίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: