Περί σημειωματαρίων και γραφής (μια συνέντευξη)

Πριν από μερικές εβδομάδες η κα Γιώτα Κωνσταντινίδου μου ζήτησε να μιλήσουμε για το blogging και την γραφή γενικότερα. Παραμονή Χριστουγέννων δημοσίευσε την συνέντευξη στο ιστολόγιό της, το namaste, απ’ όπου αναδημοσιεύω ένα μέρος της -ολόκληρη μπορείτε να την διαβάσετε εκεί.

 

Δημιουργήσατε ένα προσωπικό ιστολόγιο, ποια εσώτερη ανάγκη θέλατε να καλύψετε;

 

Το Σημειωματάριο αυτή τη στιγμή είναι ένας ιδιωτικός χώρος ανοιχτός και προσιτός σε όποιον ενδιαφέρεται. Έτσι κατέληξε, δεν ξεκίνησε έτσι. Τον Οκτώβριο του 2007, όταν ξεκίνησα, ήθελα απλώς να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε αυτό το νέο –τότε– μέσο.

 

 

Σ’ ένα Σημειωματάριο τι επιθυμώ να καταγράφω; Σκέψεις; Σημαντικές αναφορές; Ανείπωτα λόγια;

 

Σε ένα σημειωματάριο μπορώ να καταγράψω ό,τι θέλω –αυτή είναι η ομορφιά του. Χωράει τα πάντα: Σημαντικά κι ασήμαντα, συγκεκριμένα κι αφηρημένα, προσωπικά και γενικά, υψηλά και χθαμαλά, πράγματα που μας ντροπιάζουν ή μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι. Και το πιο ωραίο ακόμα είναι ότι δεν μας κρίνει! Το σημειωματάριο είναι ένας απολύτως ασφαλής χώρος –κάτι σαν το πρόχειρο τετράδιο που είχαμε στο σχολείο και μπορούσαμε να κρατήσουμε σημειώσεις από το μάθημα, να πειραματιστούμε στην λύση μιας άσκησης πριν την καθαρογράψουμε στο βιβλίο, να ζωγραφίσουμε όταν βαριόμαστε, να γράψουμε τους στίχους των αγαπημένων μας τραγουδιών και βέβαια το όνομα του κοριτσιού που μας αρέσει –κανένας δεν τον κοιτούσε, παρά μόνο εμείς. Κάπως έτσι είναι και το διαδικτυακό μου Σημειωματάριο: Δεν παρουσιάζω κάτι τέλειο, αλλά κομμάτια κι αποσπάσματα, λίθους και πλίνθους σκέψεων, απόψεων, ιδεών. Το πρώτο μότο άλλωστε ήταν «Σκέψεις προς διαμόρφωση».

 

Μεταπτυχιακό, Διδακτορικό και συνεχίζετε. Η δια βίου μάθηση κάνει τη διαφορά ή η βιωματική εμπειρία;

 

Τα σπουδαιότερα πράγματα τα έχω μάθει συναναστρεφόμενος ανθρώπους. Πρώτα από το σπίτι μου, την οικογένειά μου και τον περίγυρό μας, την γειτονιά, κι έπειτα, καθώς μεγάλωνα, από τους φίλους και τους ανθρώπους που επέλεγα να μαθητεύσω δίπλα τους –είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνομιλήσω με μερικούς πολύ σημαντικούς ανθρώπους, και διδάχτηκα από τα λόγια και το παράδειγμά τους. Το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό είναι άλλο πράγμα, είναι η δουλειά μου. Και η δουλειά μου μού αρέσει πολύ.

 

 

Στο κείμενό σας ‘’Ο αρχαίος διχασμός’’, ο σύγχρονος άνθρωπος δε φαίνεται να προβληματίζεται από κάτι τέτοιο. Ωστόσο, το ανικανοποίητο, οι συνεχείς συγκρούσεις, δε μαρτυρούν ότι ταλαντεύεται από διχασμούς που καταλήγουν να αφορούν πνεύμα-ύλη, σώμα-ψυχή;

 

Ο άνθρωπος πάντα ταλαντευόταν και πάντα θα ταλαντεύεται, πάντα θα ταλαιπωρείται αν θέλετε, από αυτόν τον διχασμό. Όσες μέθοδοι υπέρβασης ή σύνθεσης του προταθούν από φιλοσοφικά συστήματα ή θρησκείες, την τελική απάντηση πρέπει να την δώσει ο καθένας μας μόνος του μετά από εσωτερική βάσανο. Έχετε δίκιο λοιπόν, και σήμερα μας παιδεύει αυτός ο διχασμός. Η διαφορά είναι, και εκεί εστιάζει το κείμενό μου, ότι ο μετανεωτερικός άνθρωπος, απαλλαγμένος από ευθύνες και ενοχές, δεν απαντά στο δίλημμα, αλλά το παρακάμπτει. Η όποια απάντηση προϋποθέτει εσωτερικό αγώνα και αγωνία – η παράκαμψη ανενοχικό και χωρίς όρια άτομο.

 

‘’Πέφτοντας’’. Είναι οι πτώσεις ευεργετικές για τη αποδόμηση του ‘’Εγώ’’ και για μια ουσιαστικότερη θέαση των πραγμάτων;

 

 

 

Το ζήτημα για μένα δεν είναι η αποδόμηση, αλλά η αναδόμηση –του Εγώ, του Εμείς, της κοινωνίας, του κράτους, των πάντων. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πτώσεις μπορούν να είναι ευεργετικές, εφόσον διδασκόμαστε από αυτές: Αν τα συγκεκριμένα παπούτσια μου γλιστράνε στην βροχή και πέφτω, θα πρέπει να τα φοράω μόνο όταν το οδόστρωμα είναι στεγνό, ειδάλλως πάω γυρεύοντας.

 

Γράφουμε ως απόρροια των διαβασμάτων μας ή για να διαφοροποιηθούμε από αυτά;

 

Είτε γράφεις προσπαθώντας να μοιάσεις σε έναν συγγραφέα, είτε για να διαφοροποιηθείς, είσαι πάνω-κάτω στην ίδια φάση: Γράφεις σε σχέση με τα διαβάσματά σου. Αυτό δεν είναι κακό – όλοι οι συγγραφείς, όλοι οι άνθρωποι που καταπιάνονται με μια τέχνη, στα πρώτα τους βήματα εργάζονται σε σχέση με τα πρότυπά τους. Το στοίχημα όμως είναι η γραφή να σταματήσει να εξαρτάται με οποιονδήποτε τρόπο από τους άλλους, όσο σπουδαίοι ή αγαπημένοι κι αν μας είναι, και να μοιάζει του εαυτού μας. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Απαιτεί πολλή προσπάθεια, πολύ ταλέντο, πολύ κόπο και πολύ χρόνο. Ίσως το πετύχουμε κάποια στιγμή!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: