Διαψεύσεις

Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει ο έφηβος στον κόσμο είναι ότι ο πατέρας του δεν είναι ο παντοδύναμος που νόμιζε, η μητέρα του δεν είναι η αγία που φανταζόταν και οι δάσκαλοί του δεν είναι οι παντογνώστες που ανέμενε.

Η ενηλικίωση ξεκινάει με μια διάψευση που εξοργίζει, αποξενώνει και οδηγεί τον νέο να αναζητά συντρόφους και πρότυπα έξω από τον οικείο κύκλο. Ταυτοχρόνως, σε αυτή την ηλικία αισθανόμαστε για τους εαυτούς μας μια ακεραιότητα, μια παντοδυναμία και παντογνωσία, η οποία μπορεί να ταιριάξει μόνο με συνομηλίκους ή ανθρώπους που μας είναι απρόσιτοι και πολύ μακριά μας –ένας ροκ σταρ για παράδειγμα.

Μια δεύτερη διάψευση ολοκληρώνει την διαδικασία της ενηλικίωσης:

Κάποτε ανακαλύπτουμε πως και ο εαυτός μας δεν είναι αυτός που φανταζόμασταν. Δεν είμαστε ούτε τόσο έξυπνοι, ούτε τόσο καλοί, ούτε τόσο γαμάτοι. Και πάνω απ’ όλα, δεν θα κατορθώσουμε ποτέ να κάνουμε όλα όσα ονειρευόμασταν παιδιά: Ούτε τον Αμαζόνιο θα διασχίσουμε, ούτε μπροστά από χιλιάδες παραληρούντες φαν θα τραγουδήσουμε, και δεν  θα κατακτήσουμε την μεγάλη οθόνη. Ουτε καν εκείνο το μπαράκι / τσιπουράδικο, που μελετούσαμε με τους φίλους στα αιώνια φοιτητικά ξενύχτια δεν θα αξιωθούμε να ανοίξουμε.

Αν η πρώτη διάψευση, της εφηβείας, είναι η μοίρα όλων των ανθρώπων, η δεύτερη μπορεί να αποδειχτεί προνόμιο των ολίγων. Καταρχήν δεν υπάρχει βιολογικό ή χρονικό όριο για το πότε μπορεί να συμβεί. Άλλοι παίρνουν την κρυάδα στα είκοσι, άλλοι στα εικοσιπέντε, άλλοι στα τριάντα και ξέρω σαραντάρηδες και πενηντάρηδες που αισθάνονται –χειρότερα: συμπεριφέρονται– άτρωτοι σαν έφηβοι.

Κι έπειτα διαφέρει κι ο τρόπος: Άλλοι περνάνε την διάψευση της ενηλικίωσης στο χαλαρό, χωρίς καλά-καλά να καταλάβουν τι έγινε, προσαρμόζονται αμέσως στις νέες συνθήκες και βουτάνε με δύναμη και ορμή στην έξω ζωή. Κάποιοι άλλοι, λίγοι ελπίζω, ζορίζονται περισσότερο. Οι διαψεύσεις καθιστούν τον κόσμο μεγάλο και ξένο και χρειάζεται χρόνος για να μάθουν τα κατατόπια. Χρόνος και πιοτό, παρέες, γυναίκες ή μοναξιά και ησυχία.

… …        ……         ……         ……

Τα σκέφτομαι όλα αυτά σε δυο επίπεδα: Ένα προσωπικό και ένα συλλογικό.

Δεν μπορώ να σταματήσω να βλέπω την Κρίση που περνάμε σαν μια συλλογική διάψευση. Όσα πιστέψαμε, όσα επενδύσαμε τις τελευταίες δεκαετίες κατέρρευσαν γρήγορα και εύκολα σαν τραπουλόχαρτα. Αποδείχτηκαν πλάνες και παρανοήσεις, ψέματα.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η διάψευση, όσο σκληρή κι αν είναι και σε ατομικό και σε οικογενειακό, αλλά και σε κοινωνικό, εθνικό επίπεδο, μας οδηγεί σε μια ουσιαστική ωριμότητα, από κείνες που μόνο με πόνο κατακτιέται.

Τα ίδια πάνω-κάτω και σε προσωπικό επίπεδο: Η κάθε διάψευση, η κάθε λάθος εκτίμηση του εαυτού μας ή του Άλλου, αποτελεί και μια δυνατότητα. Αν αποφύγουμε τις παγίδες που κρύβονται (και είναι πολλές: πώρωση, απώλεια της εμπιστοσύνης προς τους ανθρώπους, φιλοτομαρισμός…), μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια του εαυτού μας, δηλαδή στην αλήθεια του κόσμου. Ας μη μας τρομάζει η οδύνη των διαψεύσεων: Η αλήθεια μόνον έναντι θανάτου δίδεται, όπως είπε κι ο Ποιητής. Και οι διαψεύσεις μικροί θάνατοι είναι και οι θάνατοι είναι πάντα οδυνηροί. Αυτό είναι το αντίτιμο για να εκπληρώσουμε τον στόχο του βίου μας. Γιατί στην τελική, ποιος άλλος μπορεί να είναι ο απώτερος στόχος του βίου από το να γίνουμε μέτοχοι της αλήθειας;

Tagged: , , ,

3 thoughts on “Διαψεύσεις

  1. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 16/01/2013 στο 4:29 μμ Reply

    Πολύ όμορφο κείμενο, με γέμισε με σκέψεις. Ωστόσο μου δημιουργήσε την εξής απορία : Αν η αρχική μας άποψη αφορά μια ουτοπία που ο καθένας έχτισε για προσωπικούς του λόγους τότε η διάψευση δεν είναι αυτονόητη;!
    Καλό απόγευμα!🙂

  2. Ευάγγελος 16/01/2013 στο 6:01 μμ Reply

    Μια τεράστια κι αιφνιδιαστική -για τη συντριπτικ΄λη πλειοψηφία της κοινωνίας μας- διάψευση, που όμως μπορεί ν’ αποχτήσει πλήθος από δημιουργικές προεκτάσεις.

    Η όξυνση κι η διεκδίκηση της αυτογνωσίας θεωρώ ότι μπορεί να είναι μια απ’ αυτές.

    ‘Ομορφο κείμενο, θα μ’ άρεσε να το συζητήσω στο πλαίσιο μιας εξίσου όμορφης συντροφιάς!

  3. hfaistiwnas 17/01/2013 στο 7:03 πμ Reply

    Θα ήταν ωραίό να πιστέψουμε ότι θα οδηγήσει σε ωριμότητα… το χειρότερο είναι ότι βλέπουμε να κυβερνάει ακόμη η ανωριμότητα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: