Χρώμα

Αν φωτογράφιζα την Αθήνα, θα χρησιμοποιούσα ασπρόμαυρο φιλμ. Όχι για να αποτυπώσω την μιζέρια και τις δυσκολίες της Κρίσης –δεν με ενδιαφέρει η καταγραφή της πραγματικότητας, το ρεπορτάζ– αλλά το αίσθημα. Αυτό που γεννιέται τέτοιες νύχτες με τα φωτεινά ξεσπάσματα μουσικών, δακρύων ή γέλιου, μοναξιάς, ερωτικών ψιθύρων και υπόγειων κραυγών. Ή τις μέρες του καλοκαιριού με την αφόρητη φωταψία να διαλύει εξίσου τα μεγάλα λόγια και τις μικρές πράξεις. Η αδυναμία μας να χωρέσουμε αυτό που πραγματικά λαχταράνε οι ψυχές μας στο δέον που λίγο-πολύ ακολουθούμε στην καθημερινότητά μας.

Άσπρο μαύρο για τις λεωφόρους, τα σοκάκια / την πλατεία Συντάγματος και τις συνοικίες / τα τουριστικά της Πλάκας και τα hipsterικά του Γκαζιού / τα πάρκα και τα δέντρα που ξεφυτρώνουν ανάμεσα στις πλάκες των πεζοδρομίων / τους αμίλητους νέους των καφέ που μονίμως κοιτάζουν τα κινητά τους / το κορίτσι στο γυμναστήριο που θέλω να μιλήσω, αλλά φοράει ακουστικά / τον πιτσιρικά που λέει «ευχαριστώ» αν πάρω το διαφημιστικό που μοιράζει / κτίρια, ανθρώπους, περιστέρια, αδέσποτα / λεωφορεία, αυτοκίνητα, μετρό / γεροντάκια στις ουρές των υπηρεσιών και μετανάστες στα φανάρια να ζητάν να σου καθαρίσουν το τζάμι με ένα λασπωμένο πανί / γκράφιτι και χαραγμένα παγκάκια / το βλέμμα που για μια στιγμή στάθηκε πάνω μου κι έπειτα τραβήχτηκε απότομα σαν από ντροπή…

Θα είχα όμως κι ένα χρωματιστό φιλμ μαζί μου. Γιατί υπάρχουν κάποια μέρη, μικρά μέρη, ελάχιστα, που καταφέρνουν να διαφέρουν. Κινούνται σε άλλο ρυθμό, ξεφεύγουν από τον ασφυκτικό και από μιαν άποψη βολικό μανιχαϊσμό του άσπρου και του μαύρου. Είναι από τα μέρη που προσπερνάμε χωρίς να προσέχουμε: Ένα συνοικιακό μαγειρείο κοντά στο σπίτι μας· το κρεοπωλείο απέναντι που τα πρωινά του Σαββάτου μετατρέπεται σε τόπο συνάντησης· το σπίτι μιας φίλης που είναι πάντα ανοιχτό και φιλόξενο· ένα μικρό δισκοπωλείο που ο ιδιοκτήτης του ξέρει από μουσική κι έχει πάντα κάτι να σου προτείνει· το συγκεκριμένο υποκατάστημα μεγάλης αλυσίδας γρήγορου φαγητού, που το προσωπικό με την συμπεριφορά του ξορκίζει κάθε αίσθηση προκάτ ή πλαστικού…

.

Καμιά φορά νομίζω ότι  η ομορφιά είναι κάτι τόσο απλό που περνάει δίπλα μας χωρίς να την αναγνωρίζουμε.

Καμιά φορά νομίζω ότι θέλει πολλή εξάσκηση και πολύ κόπο για να κατορθώσουμε να δούμε το προφανές ωραίο.

Tagged: ,

4 thoughts on “Χρώμα

  1. Νίκος 24/01/2013 στο 6:01 μμ Reply

    Πολύ καλό! Και αν ξέρεις και από φωτογραφία, έχεις πάντα άποψη για όλα…

  2. hfaistiwnas 24/01/2013 στο 7:38 μμ Reply

    Έτσι είναι, περνάει και δεν την αναγνωρίζουμε..🙂

  3. Μαίρη 25/01/2013 στο 9:04 πμ Reply

    Περί όμορφιάς… μου ήρθε στο νου κατευθείαν αυτό: There are these two young fish swimming along, and they happen to meet an older fish swimming the other way, who nods at them and says, «Morning, boys, how’s the water?» And the two young fish swim on for a bit, and then eventually one of them looks over at the other and goes, «What the hell is water?»

    Λόγια του David Foster Wallace.

    (μου αρέσει ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή🙂

  4. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 26/01/2013 στο 10:01 μμ Reply

    Μου άρεσε πολύ η αύρα αυτού του κειμένου. Όμορφη… σαν μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που ήρθε με την απλότητα της να μας μαγέψει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: