Εξαιρέσεις;

Όχι, δεν υποστηρίζω τους απεργούς του Μετρό. Και δεν πιστεύω ότι ο αγώνας είναι δίκαιος –νομίζω μάλιστα ότι εδώ και μέρες έχει πάψει να είναι δικαιολογημένος.

Εξηγούμαι:

Μια από τις πρώτες, τις θεμελιώδεις κριτικές που κάναμε κι εγώ, αλλά και οι περισσότεροι από όσους επέκριναν την πρώτη Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, όταν επεχείρησε να εφαρμόσει το πρώτο Μνημόνιο, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές εξαιρέσεις. Το πρώτο πακέτο μέτρων του 2010, αλλά και τα άλλα που το ακολούθησαν, άφηνε αλώβητους τους μισθούς και τις συντάξεις πολλών ομάδων πολιτών και μάλιστα των πιο υψηλόμισθων, των πιο ευνοημένων από το μεταπολιτευτικό σύστημα. Έτσι, αντί να δώσει την αίσθηση του κοινού αγώνα, της θεμελίωσης, έστω και με θυσίες, ενός νέου, καλλίτερου μέλλοντος, εμπέδωσε στους απλούς πολίτες την αίσθηση της διάκρισης και της αδικίας.

Χρειάστηκαν να καταπέσουν δύο Πρωθυπουργοί και να γίνουν δύο εκλογικές αναμετρήσεις για να φτάσουμε στο αυτονόητο: Αυτή την δύσκολη στιγμή να μην γίνονται εξαιρέσεις. Έτσι είδαμε να γίνονται γενναίες περικοπές ακόμα και στις αποδοχές των δικαστικών ή των υπαλλήλων της Βουλής, ομάδες που μέχρι χθες βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Ήρθε και η σειρά των εργαζομένων στα ΜΜΜ.

Σε προσωπικό επίπεδο συμπονώ καθέναν ξεχωριστά από τους εργαζόμενους στα Μέσα σταθερής τροχιάς που βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται. Ξέρω τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν. Είναι όμως περικοπές που υπέστησαν πρώτοι-πρώτοι οι συνταξιούχοι γονείς μου, οι συγγενείς και οι φίλοι μου που είναι δάσκαλοι και καθηγητές στα σχολεία ή μέλη ΔΕΠ σε Πανεπιστήμια, αλλά κι εκείνοι που είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες –για να μην αναφερθώ στους ανθρώπους μας που είναι άνεργοι.

Ακριβώς επειδή κατανοώ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν εξαιτίας των περικοπών οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, θεώρησα στην αρχή δικαιολογημένη την αντίδρασή τους: Εξέφραζαν την διαφωνία τους σε μια πολιτική που τους έπληττε άμεσα.

Αλλά από ένα σημείο και μετά το πράγμα ξέφυγε. Οι αποφάσεις της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας δεν στόχευαν στην διαμαρτυρία, αλλά μετέτρεπαν εμάς, που η επαγγελματική, η κοινωνική και όποια άλλη ζωή μας εξαρτάται από τα ΜΜΜ, σε κλοτσοσκούφι, για να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους. Ζημίωναν άμεσα όλους όσους είχαμε προπληρώσει τις μετακινήσεις του μήνα στηρίζοντας την εταιρία που εργάζονται και τους ίδιους. Ανέτρεψαν τον δικό μας σφιχτό προϋπολογισμό, καθώς μας ανάγκασαν να χρησιμοποιούμε ταξί για τις απαραίτητες μετακινήσεις μας. Και ζητώντας τι; Να εξαιρεθούν από αυτό που εμείς βιώνουμε!

Λυπάμαι, αλλά σαν πολίτης αυτό το αίτημα, τέτοιες απαιτήσεις δεν μπορώ να τις υποστηρίξω. Γιατί πολύ απλά δεν πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι στο Μετρό είναι καλλίτεροι από τους γιατρούς, τους δασκάλους, τους δικαστικούς, τον κάθε λογής εργαζόμενο, υπάλληλο, συνταξιούχο, που δεν έχει εξαιρεθεί από τα μέτρα.

Στη σημερινή ειδικά περίσταση κάθε αίτημα για εξαίρεση συνιστά πρόκληση και, αν μου το επιτρέπετε, αναίδεια. Δεν μπορείς να βγάζεις την γλώσσα στους συμπολίτες σου, γιατί έτσι σε είχαν μάθει τα προηγούμενα χρόνια.

Aν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποια στρατηγική έπρεπε να ακολουθηθεί και ποιοι θα ήταν οι βέλτιστοι χειρισμοί, αυτές όμως έχουν να κάνουν πιο πολύ με την επικοινωνιακή διαχείριση, παρά με την ουσία. Γιατί η ουσία, η κατάληξη αν θέλετε, δεν μπορεί παρά να είναι μία, ασχέτως χειρισμών: Η κατάσταση αυτή έπρεπε να λήξει το συντομότερο δυνατόν.

Advertisements

Tagged:

7 thoughts on “Εξαιρέσεις;

  1. poexania 25/01/2013 στο 11:47 πμ Reply

    Ελα ντε, δεν πρεπει να γινονται εξαιρεσεις, γιατι να απεργουν οι των Αστικων συγκοινωνιων μονο; Να απεργησουν ολοι μαζι. Γιατι η κυβερνηση και οι προηγουμενες κυβερνησεις μας θελουν σαν τον γαιδαρο του χοτζα, που θα παει, θα μαθουμε καποια στιγμη να μην τρωμε χωρις να πεθαινουμε.

    Δηλαδη, για να καταλαβω, οποιος απεργει, επειδη εχει φτασει να μην μπορει να ταισει τα παιδια του, πρεπει να σκεφτεται «α υπαρχουν και αλλοι που παιρνουν λιγοτερα για αυτο ας μη μιλαω». Αμα ειναι να απεργησει κιολας για να του μειωσουν το μισθο λολ. Ο λαος πρεπει να μετατρεψει τις απεργιες και τις κινητοποιησεις σε αγωνες διεκδικησης για ολους, και ο δρομος που ανοιγουν οι χαλυβουργοι, οι οδηγοι, οι αγροτες και οι υπολοιποι κλαδοι κατα καιρους ειναι δρομος που θα ακολουθησουν αργα η γρηγορα κι αλλα κομματια του λαου.

    Η διακυβερνηση της ΝΔ, που τοσο αγαπας, εχει οδηγησει τοσο λαο στην εξαθλιωση, ακομα και στο θανατο. Και οχι μονο της ΝΔ αλλα και οι προηγουμενες. Πρεπει ο κοσμος επιτελους να καταλαβει οτι δεν ειναι μονοδρομος η θυσια του στις ορεξεις του κεφαλαιου και να παρει τα πραγματα στα χερια του, δεν περιμενω να το καταλαβεις απλα καλο ειναι οταν γραφονται αρθρα σαν και αυτο να μην μενουν αναπαντητα.

    Αυτα τα ολιγα

  2. bibliothekarios 25/01/2013 στο 12:19 μμ Reply

    Φώτη με παραξενεύει η άποψή σου. Εγώ είμαι αλληλέγγυος σε κάθε εργαζόμενο, διεκδικώ το δικαίωμά του να αμείβεται όπως πρέπει και να εργάζεται όπως πρέπει. Τον περιμένω (θα τον περιμένω όλη μου τη ζωή) να κάνει το ίδιο για τους γιατρούς, τους δασκάλους, τους σκουπιδιάρηδες και για μένα τον ίδιο και για όποιους δεν αμείβονται όσο πρέπει και δεν δουλεύουν όπως πρέπει. Ήμουν από αυτούς που χαίρονταν για τις εξαιρέσεις και ας μην ήμουν από αυτούς που εξαιρούνταν. Διεκδικώ κάθε στιγμή την άνοδο όλων και όχι την κάθοδό τους. Μια γελοιογραφία σημερινή λέει «Εντάξει το να μην έχω δουλειά είναι φυσιολογικό, και το ανέχομαι. Το να μην έχω τρόπο να μην πάω όμως, είναι απαράδεκτο». Οι κριτικές που λες (στην αρχή του κειμένου σου) ότι έκανες και εσύ και οι περισσότεροι πάντως επίτρεψέ μου να πιστεύω πως δεν ήταν καθόλου «θεμελιώδεις»: εύκολες και κατευθυνόμενες από τα ΜΜΕ ήταν…

    [Με συγχωρείς για την (κρυμμένη ή φανερή) αιχμηρότητά μου- αυτές τις μέρες όμως είναι καλύτερα να μιλάμε νομίζω με όσο γίνεται καθαρές κουβέντες. Αραχνιάσαμε τόσα χρόνια στη σιωπή της μικροαστιοκής πασοκίλας μας]

    • poexania 25/01/2013 στο 1:55 μμ Reply

      respect

  3. hfaistiwnas 25/01/2013 στο 6:11 μμ Reply

    Δικαίωμα τους να απεργούν και καλά κάνουν, αλλά μήπως και σε αυτούς που τα μείωσαν πριν κάνα χρόνο δεν έκαναν απεργία; Συμφωνώ πως όταν γίνονται μειώσεις πρέπει να γίνονται σε όλους..

    • poexania 25/01/2013 στο 6:19 μμ Reply

      Φιλε συγνωμη που στο λεω αλλα οταν διαβαζω τετοια σχολια μου ερχεται στο μυαλο ενα τραγουδι του Βαγγελη του Κορακακη που λεει «μανα που ζω;».

      • hfaistiwnas 25/01/2013 στο 6:41 μμ Reply

        Καλά κάνεις! Και μένα το «μέχρι να βρούμε ουρανό», θα το βάλω να το ακούσω κιόλας..

  4. Nίκος Παππάς 28/01/2013 στο 3:05 μμ Reply

    Δεν γνωρίζω πού θα με κατατάξετε -και μάλλον μου είναι αδιάφορο- αλλά έχω να πω ότι βρίσκω το άρθρο εξαιρετικά επαρκές και διαφωτιστικό!
    Ένα όχι επουσιώδες στοιχείο μιας απεργίας,είναι η μη επιδείνωση των συνθηκών της μίζερης καθημερινότητάς
    μας. Οι συγκεκριμένοι απεργοί,από τις πρώτες ώρες της απεργίας τους,έχασαν τη λαϊκή στήριξη,καθώς στράφηκαν
    εναντίον του κοινωνικού αγαθού της ελεύθερης μετακίνησης που επιτρέπει σ όλους εμάς να ανταποκρινόμαστε
    στη διαχείριση των υποχρεώσεών μας.Είχαν -κι έχουν- άλλους τρόπους να «πολεμήσουν» πχ μη είσπραξη
    κομίστρου.Η μεγάλη μάζα που επλήγη,είναι και φουκαράδες που έχασαν τη δουλειά τους (έχω παραδείγματα αρκετά).Το παρασκήνιο που αποκαλύφθηκε,μιλάει για μισθούς ηγεμονικούς καθώς και για προσοντούχους
    μετρίου και ελάχιστου βεληνεκούς σε σχέση με αυτούς υψηλού τέτοιου (γιατρούς-καθηγητές-στρατιωτικούς).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: