Μια ρομαντική στιγμή

Δεν είμαι αυτό που λέμε ρομαντικός. Στην πραγματικότητα είμαι μάλλον το αντίθετο αυτού που εννοούμε ως ρομαντικός, καθώς είμαι καχύποπτος έως και εχθρικός απέναντι στον εύκολο συναισθηματισμό, που τροφοδοτεί την αυθορμησία, η οποία γεννάει ό,τι ονομάζουμε σήμερα ρομαντικό.

Αλλά εκείνη τη φορά παραμυθιάστηκα.

Καθόταν απέναντί μου, πάλλευκη, με ένα κατακόκκινο φουλάρι γύρω από τον λαιμό και τα νύχια μπηγμένα στις παλάμες της –σαν μαθητριούλα που εξετάζεται προφορικά. Σαν να μην είχε περάσει μέρα, ώρα, από την τελευταία φορά που είχαμε συναντηθεί. Δάγκωνε τα χείλη της ενώ χαμογελούσε, βόλευε τα μακριά καστανά μαλλιά της πίσω από το αφτί, για να φύγουν την αμέσως επόμενη στιγμή, έγερνε το κεφάλι της στ’ αριστερά και άκουγε κοιτώντας με στα μάτια.

Το βασικό ήταν ότι ένιωθα άνετα μαζί της –υπερβολικά άνετα, θα μπορούσα εκ των υστέρων να πω και πλέον να προβληματιστώ και να αναζητήσω τις αιτίες. Δεν αισθανόμουν πως έπρεπε να το παίξω κάπως. Δεν αισθανόμουν, δεν έπρεπε, δεν ήθελα. Μπορούσα να της μιλάω απ’ την καρδιά μου κι αυτό μου άρεσε. Με ξεκούραζε.

Κι είναι λίγο παράξενο, γιατί μπορεί να γνωριζόμασταν από παλιά –ήμασταν συμμαθητές στο Λύκειο, αλλά είχαμε να συναντηθούμε 15, ίσως και περισσότερα, χρόνια– αλλά ποτέ δεν είχαμε τέτοια σχέση. Τώρα όμως, τις λίγες φορές που είχαμε βγει για να πούμε τα νέα μας, ένιωθα μια απέραντη τρυφερότητα για εκείνη, που μεταφραζόταν σε πόθο και σε αυτή την δυσεξήγητη ειλικρίνεια.

Έπινε το κρασί της πολύ αργά και μου έλεγε πόσο τυχερός νόμιζε πως ήμουν, γιατί έχω πάει τόσες φορές στο Παρίσι κι ετοιμαζόμουν να ξαναπάω σε δύο μήνες. Ένα ταξίδι εκεί ήταν το όνειρο που δεν μπόρεσε να εκπληρώσει – ένα από τα όνειρα που δεν μπόρεσε να εκπληρώσει.

Μου σπάραζε την καρδιά.

Κάτι που για μένα ήταν τόσο εύκολο και αυτονόητο, για εκείνη ήταν άπιαστο.

Άνοιξα το πορτοφόλι μου χωρίς να το σκεφτώ κι εκεί, ανάμεσα σε επαγγελματικές κάρτες, αποδείξεις και σημειώματα, τα βρήκα: Τέσσερα εισιτήρια από το παριζιάνικο μετρό. Της έδωσα το ένα για γούρι. Ή, τέλος πάντων, σαν κίνητρο για να οργανώσει αυτό το ταξίδι.

Πήρε από τα χέρια μου το παραλληλόγραμμο χαρτάκι έκπληκτη –πραγματικά έκπληκτη όμως. Και το κοίταζε με τόση απορία και χαρά, με το στόμα μισάνοιχτο και τα μάτια γουρλωμένα. Το κοίταζε από δω, το κοίταζε από κει, με ανάσα που διαπερνούσε άτσαλα τον φάρυγγα και τα χείλη της χωρίς να καταφέρνει να γίνει ήχος. Σαν να ‘ταν το πιο πολύτιμο πράμα στη γη –το φάρμακο για τον καρκίνο, να πούμε, ή το εισιτήριο για ταξίδι σε άλλες διαστάσεις και παράλληλα σύμπαντα. Και τότε έκανε το τρομερό: Το έσκισε στα δυο και μου έδωσε το μισό

«Για να πάμε μαζί, Θάνο. Μαζί να το χρησιμοποιήσουμε.»

Παραμιλούσα.

Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ. Με ένα μικρό, μικρούτσικο χαρτάκι κατάφερε να φτιάξει μια στιγμή από κείνες που μπορούν να μετεωρίζονται στο χρόνο και το κενό, να γίνονται σημαδούρες της ζωής σου, να σε σώζουν από την πτώση, την κάθε πτώση – τι μπορούσα να κάνω ο φτωχός;

Της έπιασα το χέρι πάνω στο τραπέζι, δίπλα από τα ποτήρια και το μπολάκι με τα τσιπς. Ήταν δροσερό και απαλό σαν ανοιξιάτικο λιβάδι. Είδα την ανάσα να ανεβοκατεβάζει το στήθος της κι έσκυψα προς το μέρος της μισοκλείνοντας ήδη τα μάτια. Έκανε προς τα πίσω σφίγγοντας περισσότερο το χέρι μου.

«Θα μου δείξεις το Παρίσι;» ρώτησε.

Δεν τραβήχτηκε ακριβώς. Η απομάκρυνση, σε συνδυασμό μάλιστα με το σφίξιμο της χειρός, έμοιαζε ενταγμένη μέσα στη συζήτηση –έτσι δηλαδή το εξέλαβα εγώ. Ότι δηλαδή είχε όντως την αγωνία να εξασφαλίσει ξενάγηση, όταν θα πηγαίναμε μαζί.

Κι εγώ, αφού της απαρίθμησα τα φοβερά και τρομερά μέρη που θα της έδειχνα, ρουφώντας τα σάλια μου, γύρισα στο σπίτι στεγνός, αλλά ξετρελαμένος. Ήξερα ότι η τρυφερότητα δεν είχε μεταμορφωθεί σε αγάπη ή έρωτα –τέτοιες παραισθήσεις, ευτυχώς, δεν είχα– αλλά το πάθος είχε εξαφθεί. Τα σύννεφα ήταν αφράτα, η νύχτα φαντεζί, ο κόσμος πολύχρωμος και η άσφαλτος μαλακιά σαν παντεσπάνι.

Τηλεφώνησα ενθουσιασμένος στην Κατερίνα, που για έναν περίεργο λόγο την έχω για συμβουλάτορα στα συναισθηματικά μου, και της τα εξιστόρησα όλα με το νι και με το σίγμα. Με φωνή χαμηλή, λίγο βραχνιασμένη κι οπωσδήποτε ποιητική. Σε ένα δωμάτιο με χαμηλό φωτισμό και αντικείμενα που είχα αγοράσει στο Παρίσι αραδιασμένα εδώ κι εκεί στις βιβλιοθήκες. Η Κατερίνα πάλι ήταν στην κουζίνα και με άκουγε μασουλώντας ένα κέικ, από το διπλανό δωμάτιο ακουγόταν η τηλεόραση, και κάθε τόσο έβαζε μια φωνή στη μάνα της.

«Η γκόμενα είναι εντελώς μαλακισμένη», απεφάνθη μόλις τελείωσα την αφήγηση.

Χρειάστηκε μόλις ένας μήνας αι 3-4 ραντεβού με την Λυδία για να επιβεβαιωθεί η Κατερίνα. Η όλη ιστορία έληξε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς με ένα φινάλε μνημειώδους ξενερώματος, ασημαντότητας και αδιαφορίας. Τόσο, που κατάπιε κι εκείνη την ρομαντική στιγμή, που τόσο με είχε ξετρελάνει.

Η Κατερίνα μου είπε «Θάνο, σου τά ‘λεγα», εγώ είπα στον εαυτό μου «Θάνο, είσαι μαλάκας» και ο Βαγγέλης, όταν του τα αφηγήθηκα «Θάνο, έχεις το υλικό για ένα μικρό διήγημα».

Όπερ και εγράφη.

Tagged: , ,

17 thoughts on “Μια ρομαντική στιγμή

  1. bibliothekarios 04/02/2013 στο 1:21 μμ Reply

    Πάντως κι εγώ δεν έχω πάει στο Παρίσι και είναι όνειρο ζωής… αλλά κάτι με κρατάει να στο πω…🙂

  2. Αλς 04/02/2013 στο 2:23 μμ Reply

    Εγώ κάποτε θα πάω στο Παρίσι. Δεν ξέρω πότε αλλά κάποτε. Και δεν είμαι μαλακισμένη όπως η κοπελιά😛

    • fvasileiou 04/02/2013 στο 7:58 μμ Reply

      Είναι βέβαιο. Και τα δυο.😉

  3. hfaistiwnas 04/02/2013 στο 6:18 μμ Reply

    Είδες τροφή για διήγημα;
    Όμορφες περιγραφές..

    • fvasileiou 04/02/2013 στο 7:57 μμ Reply

      Το μεγάλο βήμα θα είναι το μυθιστόρημα🙂

  4. serenata 04/02/2013 στο 10:39 μμ Reply

    Ενα περίεργο πράγμα, έχω γυρίσει όλη την Ευρώπη, έχω πάει Γαλλία αλλά όχι στο Παρίσι.
    Το Παρίσι το κρατάω…θα πάω/αν πάω κάποτε με τον έρωτα της ζωής μου.
    Αυτό είναι το Παρίσι για μένα, ο μεγάλος έρωτας…we will always have Paris……

    • fvasileiou 05/02/2013 στο 11:03 πμ Reply

      Σου εύχομαι πολύ σύντομα να πίνεις τον καφέ σου στη σκιά του Λούβρου🙂

  5. Βασιλική 05/02/2013 στο 9:20 πμ Reply

    εγώ είχα προγραματίσει να πάω στο Παρίσι με τον μεγάλο μου έρωτα όπως πίστευα αλλά δυστυχώς δεν φτάσαμε μέχρι το αεροδρόμιο… πάντως η αφήγηση σου είναι μαγική…….Καλημέρα…

    • fvasileiou 05/02/2013 στο 11:05 πμ Reply

      Καλημέρα!
      Αυτή η απόσταση ανάμεσα στο «πιστεύω» και στο «είναι» πολλές φορές αποδεικνύεται οδυνηρή.
      Συνεχίζουμε..!

  6. γρηγόρης στ. 05/02/2013 στο 10:03 πμ Reply

    Σωστή η Κατερίνα…..!

    • fvasileiou 05/02/2013 στο 11:07 πμ Reply

      Γυναικεία ματιά.

  7. Ειρήνη 05/02/2013 στο 1:54 μμ Reply

    Θα ήταν άραγε το ίδιο ρομαντικη εκείνη η στιγμή αν, αντί για Παρίσι, ήταν ας πούμε… Ζιμπάμπουε; χεχε
    Πολύ όμορφη ιστορία, όπως πάντα. Την καλησπέρα μου, Φώτη🙂

    • fvasileiou 05/02/2013 στο 2:01 μμ Reply

      Για να είμαι ειλικρινής: Όχι δεν θα ήταν.
      Αλλά και πάλι, εγώ δεν θα πήγαινα στην Ζιμπάμπουε, οπότε για εκείνον που θα πήγαινε, κάτι σχετικό θα ήταν ρομαντικό.

      Καλησπέρα!🙂

  8. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 05/02/2013 στο 9:34 μμ Reply

    Κάποια στιγμή θέλω να πάω στο Παρίσι, να δω αν ισχύουν όσα ακούγονται γι αυτό.
    Είναι ωραίο όταν η ζωή σου δίνει έμπνευση από μια στιγμή της. Εξαιρετική η Κατερίνα, σύντομη και περιεκτική!!

  9. evivoulgaraki 06/02/2013 στο 9:06 μμ Reply

    Σε άλλη πόλη θέλω να πάω, αλλά με ξενέρωσε ο υποψήφιος ξεναγός, όταν μου αφηγήθηκε για το πούλμαν που θα βάλει για να καλύψει τις αιτήσεις συμμετοχής… Εντάξει, γαλαρία, λοιπόν. Συμβιβάστηκα. (Ωραίο διήγημα, Φώτη!)

  10. Astrofegia 22/02/2014 στο 1:07 μμ Reply

    Με ποιο τρόπο επιβεβαιώθηκε η Κατερίνα και πώς μπορούσε να γνωρίζει..?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: