Νόρμαν Μέιλερ, Το κάστρο στο δάσος

Ο κύκνος, το πιο όμορφο ίσως πουλί της πλάσης, δεν κελαηδάει παρά μόνο μια φορά: Όταν αισθάνεται τον θάνατο να έρχεται. Τότε ανοίγει το στόμα του και ψέλνει έναν γλυκύτατο άσμα, το πρώτο και τελευταίο της ζωής του.

Θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί για τον Norman Mailer αυτός ο μύθος, αν βέβαια ο κύκνος κελαηδούσε συχνότερα. Γιατί Το Κάστρο στο Δάσος, το τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε ο συγγραφέας και το οποίο κυκλοφόρησε λίγους μήνες μετά τον θάνατό του, είναι χωρίς αμφιβολία ένα αριστούργημα.

Θέμα του ετούτου του ογκώδους έργου (η ελληνική έκδοση ξεπερνά τις 500 σελίδες) είναι τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά χρόνια του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Μέιλερ υιοθετεί τις φήμες ότι ο Χίτλερ ήταν γέννημα αιμομικτικής ένωσης (ο πατέρας του, ο Αλόις, ήταν και πατέρας της μητέρας του, της Κάρλας) και βάζει την αφήγηση στο στόμα του δαίμονα, ο οποίος συντρόφευε τον Αδόλφο εκείνα τα πρώτα χρόνια της ζωής του, του Ντίτερ.

Η αιμομιξία δεν είναι απλώς ένα συγγραφικό εύρημα, που εντείνει την δραματικότητα της αθεμιτουργίας. Η αιμομιξία όπως παρατηρεί ο Lee Siegel, βρίσκεται απέναντι σε όσα ο Μέιλερ πίστευε και υπερασπιζόταν: Την αδυναμία να βγεις από το εγώ σου, να ξεπεράσεις την γενιά και την καταγωγή σου, να μπορέσεις να αγαπήσεις πραγματικά. Και βέβαια βρίσκεται στη ρίζα της ιδεολογήματος περί καθαρής φυλής.

Με τον τρόπο αυτό, ο συγγραφέας μας δείχνει και την βασική του θέση. Το Κακό που προσωποποίησε ο Χίτλερ είναι τόσο Απόλυτο, τόσο Πέρα Από Την Λογική, ώστε καμιά ψυχολογική, ανθρωπολογική ή κοινωνικοπολιτική θεωρία δεν μπορεί να εξηγήσει ικανοποιητικά. Το Κακό που προσωποποίησε ο Χίτλερ είναι τέτοιο που μόνο με τον ίδιο τον Σατανά (Μαέστρος ονομάζεται στο μυθιστόρημα) μπορεί να συγκριθεί. Γι’ αυτό και ιδανικός αφηγητής των πρώτων και κρίσιμων ετών, κατά τα οποία ο Αδόλφος έγινε Χίτλερ, είναι ο ίδιος ο διάβολος.

Το συγγραφικό αυτό εύρημα αναγκάζει ή μάλλον επιτρέπει στον Μέιλερ να εκθέσει την θέση, την δύναμη και τις ιδιότητες του δαίμονα Ντίτερ, του Μαέστρου, αλλά και του Θεού, ένα ολόκληρο μεταφυσικό σύστημα δηλαδή. Οι σελίδες αυτές διασπούν την αφήγηση και, παρά το ενδιαφέρον τους, καταλήγουν να είναι το πιο κουραστικό κομμάτι.

Παρόλα αυτά, συνολικά κοιτώντας το, το μυθιστόρημα του Μέιλερ είναι συναρπαστικό. Το κακό, όπως είπαμε και πιο πάνω, υπάρχει μέσα στον Αδόλφο από την σύλληψή του ακόμα, παρόλα αυτά ο ίδιος και η οικογένειά του παρουσιάζονται σαν απλοί άνθρωποι. Οι τρόποι και η συμπεριφορά τους δεν είναι εκλεπτυσμένοι, οι ωμότητες διαδέχονται τις ανθρώπινες δυσκολίες και συμφορές και ο συγγραφέας τα αφηγείται όλα αυτά με κατανόηση, αλλά και συμπόνια.

Tagged: , , ,

One thought on “Νόρμαν Μέιλερ, Το κάστρο στο δάσος

  1. evivoulgaraki 17/02/2013 στο 8:10 μμ Reply

    Πολύ ενδιαφέρον, Φώτη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: