Μια παλιά φωτογραφία

Τραβηγμένη το μακρινό καλοκαίρι του 1979, όπως δηλώνει η σημείωση στο πίσω μέρος της, η φωτογραφία αυτή χωράει σχεδόν ολόκληρο τον τοτινό κόσμο μου

_καλοκαίρι '79

Οι πλίνθινοι τοίχοι του σπιτιού μας. Η ωραία ξύλινη πόρτα βαμμένη με γκρι λαδομπογιά. Το χωμένο παράθυρο. Η χαμηλή σκεπή. Ο χωματόδρομος –αν και στο κέντρο της πόλης, ο δρόμος μας δεν είχε ούτε τσιμέντο, ούτε πλάκες, ούτε άσφαλτο, αλλά σκέτο χώμα, όπως και οι περισσότεροι δρόμοι στις γειτονιές· το τσιμέντο καθυστέρησε 5-6 χρόνια ακόμη. Κι αν λογαριάσετε πίσω από την κάμερα τον μπαμπά και τη μαμά, τον παππού και τη γιαγιά, τις ξαδέλφες μου ίσως ή κάποια άλλα από τα παιδιά της γειτονιάς, έχετε μια ολόκληρη παιδική ηλικία.

Ένας κόσμος που δεν υπάρχει πια.

Ο οποίος δεν δηλώνεται μόνο από τους πλίνθους ή το χώμα, που ελπίζω να εξαφανίστηκαν ανεπιστρεπτί, αλλά κυρίως από το πεζούλι που μας βλέπετε να καθόμαστε.

Γιατί εκείνος ο κόσμος το μεσημεράκι, το απόγευμα ή το σούρουπο, και καμιά φορά το βραδάκι, αναλόγως την εποχή δηλαδή, καθόταν μπροστά στις πόρτες του και συνομιλούσε με τους γείτονές του. Τώρα που το σκέφτομαι, όχι οι γονείς μας, αλλά εμείς τα παιδιά και τα γερόντια. Μόλις ετοιμαζόταν το φαγητό και τελείωναν οι δουλειές και τα διαβάσματα κι εφόσον ο καιρός το επέτρεπε, σαν να έδινε κάποιος το σύνθημα, ξεμυτίζαμε από τα σπίτια μας και φτιάχναμε πηγαδάκια. Τα δυο πεζούλια που ήταν μπροστά στην είσοδο του σπιτιού μας και που χρονολογούνταν από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπηρετούσαν κυρίως αυτή την κοινωνικότητα.

Και βέβαια ήταν ένας κόσμος μετρήσιμος και μετρημένος, ελεγχόμενος. Ένας κόσμος γεμάτος μάτια και αυτιά. Υπήρχε παντού γύρω μας, παντού μέσα μας. Δεν ήταν ο αχανής ο σημερινός, ο κόσμος της ιδιωτικότητας, ο κόσμος που μας φωνάζει ότι είμαστε μια μικρή ασήμαντη ψηφίδα του και μπορεί να κάνει και χωρίς εμάς. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, θυμάμαι, άκουγα βήματα στον δρόμο και ήξερα ακριβώς ποιος ήταν –πώς θα αισθανόμουν σε ένα τέτοιο κόσμο σήμερα, που θέλω να κλείνομαι και να φεύγω, να είμαι άγνωστος, ξένος κι ανώνυμος;

Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το διϊστολογικό αφιέρωμα στις παλιές, παιδικές φωτογραφίες μας και συμμετέχουν:

Βιβλιοθηκάριος: Οι φωτογραφίες είναι καθρέπτες

Κυνοκέφαλοι: Τα καλοκαίρια ακόμα κόβονται στα τρία
Τσαλαπετεινός: Μοναχοπούλι
Αναγεννημένη: Μια παιδική φωτογραφία

Καγκουρώ: Παιδικές φωτογραφίες και σκόρπιες μνήμες

Tagged: , , ,

21 thoughts on “Μια παλιά φωτογραφία

  1. […] μας – μια παιδική φωτογραφία Σημειωματάριο:  Μια παλιά φωτογραφία AnnaSilia:  Грозный Павлик  (Παυλάκης ο Τρομερός) […]

  2. Ευάγγελος 28/02/2013 στο 11:44 πμ Reply

    Τρυφερό, αληθινό, συγκινητικό!
    Και για τη δική μου γειτονιά γράφεις, Φώτη! Τότε βλέπεις οι περισσότερες γειτονιές είχαν πάνω κάτω την ίδια όψη, τις ίδιες χαρές και τους ίδιους καημούς.
    (Γράψε μου αν θες κάτι παραπάνω για το αφιέρωμα, μ’ ενδιαφέρει)
    Σε χαιρετώ!

    • fvasileiou 28/02/2013 στο 7:44 μμ Reply

      Ευάγγελε,
      Το αφιέρωμα δεν είναι κλειστό -το αντίθετο: Είναι ανοιχτό σε όλους να συμμετέχουν. Ανέβασε την δική σου παιδική φωτογραφία, δώσε τα λινκ όλων μας, προσθέτουμε το δικό σου, και συμμετέχεις αυτόματα στην μπλογκογιορτή. Σε περιμένουμε!

  3. […] Μια (όχι και τόσο) παιδική φωτογραφία Σημειωματάριο: Μια παλιά φωτογραφία O Ήχος του Ανέμου: Είναι Ψεύτρες, οι Φωτογραφίες; […]

  4. Stavrula 28/02/2013 στο 2:48 μμ Reply

    Φώτη, παρόμοιες αναμνήσεις. Αυτή η γειτονιά που καμιά φορά γινόταν βραχνάς με το «τι θα πει» αλλλά τόσες ωραίες αναμνήσεις μας χάρισε .:)

    • fvasileiou 28/02/2013 στο 7:42 μμ Reply

      Ήμασταν τόσο μικροί και αθώοι τότε, που δεν νοιαζόμασταν γι’ αυτά – δεν τα ξέραμε καν. Σήμερα βέβαια αμφιβάλλω αν θα μπορούσα να ζήσω εκεί…

  5. […] Σημειωματάριο […]

  6. Marialena Hatziioann (@m4r1l0u) 28/02/2013 στο 7:23 μμ Reply

    Εγώ μια τέτοια γειτονιά είχα τα παιδικά μου καλοκαίρια στο εξοχικό. Τι ωραία που μας τα θύμισες:)

    • fvasileiou 28/02/2013 στο 7:41 μμ Reply

      Νομίζω ότι γενικά ψάχνουμε αφορμή να τα θυμηθούμε🙂

  7. hfaistiwnas 28/02/2013 στο 8:43 μμ Reply

    Όμορφες φωτογραφίες και αναμνήσεις από τα παλιά..

    • fvasileiou 01/03/2013 στο 4:20 μμ Reply

      Πιο όμορφες οι αναμνήσεις από τις φωτογραφίες, φίλε μου.

  8. γρηγόρης στ. 28/02/2013 στο 9:10 μμ Reply

    Χίλιες φορές στη γειτονιά με τα μάτια και τ’ αυτιά, παρά σ’αυτήν του δε σε ξέρω.

    • fvasileiou 01/03/2013 στο 4:19 μμ Reply

      Λες, ρε Γρηγόρη;
      Είχε μια θαλπωρή που την νοσταλγούμε, αλλά ο σημεριός μας εαυτός θα χωρούσε εκεί;

      • γρηγόρης στ. 01/03/2013 στο 8:21 μμ Reply

        Όποιος δε φοβάται να δείχνει αυτό που είναι, αλλά ούτε τον ίσκιο του, ναι χωράει εκεί.

        • fvasileiou 04/03/2013 στο 12:18 μμ Reply

          Like (που λέμε και στο φέισμπούκ)

          • evivoulgaraki 05/03/2013 στο 12:14 πμ Reply

            Θέλει μεγάλη αρετή, ή μεγάλη γενναιότητα [που είναι κι αυτή αρετή], ή μεγάλη αδιαφορία [που είναι μια μορφή ακοινωνησίας]… Και μεγάλη συνοχή προσωπικότητας. Δεν ξέρω αν είναι για όλους και για όλες τις φάσεις της ζωής… Αλλά είμαι και παιδί της πόλης. Δεν μ’ αρέσει καθόλου ο κοινωνικός έλεγχος… χωρίς να επιθυμώ να κρύβομαι…

            • fvasileiou 05/03/2013 στο 12:32 μμ Reply

              Στις παραδοσιακές κοινωνίες, όπως ο χρονος ήταν πιο συμπαγής, έτσι και οι προσωπικότητες ήταν πιο συμπαγείς.
              Από την άλλη στις Ελληνικές πόλεις έχουμε χάσει κάτι που υπάρχει στις άλλες μεγάλες πόλεις της Δύσης: Είναι, ας πούμε, αδιανόητο να μην χαιρετήσεις τον γείτονά σου στο Παρίσι, εδώ όμως αν πεις «καλημέρα» σε κοιτάνε παράξενα ίσως και ενοχλημένα.

  9. KidsCloudgr 28/02/2013 στο 9:17 μμ Reply

    Έχω μεγαλώσει σε τέτοιους δρόμους, τέτοιες αυλές και τους ήχους του γνώριμου βηματισμού ή το συγκεκριμένο ήχο της βρύσης της γειτόνισσας, που έβγαινε να ποτίσει τα λουλούδια και να καταγράψει όλες τις κινήσεις εκείνης της ώρας…Είναι ωραίο να θυμάσαι το «τότε» και να κάνεις συσχετισμούς με το «τώρα». Να καταγράφεις τις αλλαγές. Εσωτερικές και εξωτερικές!🙂

    • fvasileiou 01/03/2013 στο 4:19 μμ Reply

      Οι εσωτερικές είναι και οι πιο δραματικές συνήθως…

      • elisabmichael 02/03/2013 στο 10:45 μμ Reply

        Και μουριά με βρύση είχε η γειτονιά μου στην Πάτρα, για φρέσκο τρεχούμενο νεράκι για πιόσιμο. Οι δρόμοι με άσφαλτο όμως. Πόσο όμορφα με κάνεις να αισθάνομαι με αυτές τις αναμνήσεις. Και τώρα δεν είναι άσχημα άν μπορούμε να δούμε. Απλώς διαφορετικά.

        • fvasileiou 04/03/2013 στο 12:17 μμ Reply

          Εμείς είχαμε κορομηλιά! Και όταν σφίγγανε οι ζέστες τα παιδιά μαζευόμασταν από κάτω της.

          Είναι ένα θέμα να μπορέσουμε να δούμε και το παρόν μας…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: