Κυριακή που πάντα βρέχει

Καθώς στάζει και η τελευταία σταγόνα του καφέ στην κούπα κι ακούγεται από μακριά η καμπάνα της αργοπορημένης εκκλησιάς, σκέφτομαι τον χρόνο και τους ρυθμούς του.

Αργή μέρα η Κυριακή, ειδικά αν βρέχει σαν σήμερα, κι όμως τελειώνει γρήγορα.

Κι έπειτα το γρήγορο ξεφύλλισμα της εφημερίδας.
το χάζεμα των σταγόνων της βροχή που σκάνε στο μάρμαρο του μπαλκονιού.
η απόφαση να μην τηλεφωνήσω σήμερα στους ξεχασμένους φίλους.
οι υποχρεώσεις και οι ανάγκες της δουλειάς –σκέψεις που προσπαθώ / θέλω ν’ αποφύγω, αλλά είναι πάντα εδώ.
η επιστήμη που με τραβάει απ’ το μανίκι.

Κυριακή που βρέχει και δεν θα πάμε για καφέ και περπάτημα. Δεν θα δούμε τα γερόντια να λιάζονται στα πάρκα και ταρίφες να τεντώνονται νωχελικά δίπλα από τις ανοιχτές πόρτες των ταξί.

Πίνω την τελευταία γουλιά του καφέ κι αφήνω την κούπα στον θλιβερό σωρό με τ’ άπλυτα που έχει καταλάβει τον νιπτήρα μου. Τον κοιτάζω σκεπτικός. Διστακτικός.

Είχα πει να ξεκινήσω την μελέτη των Διηγημάτων του Ψευδο-Νείλου σήμερα, τώρα, αλλά μάλλον θα τα’ αφήσω για τ’ απόγευμα. Και τ’ απόγευμα για αύριο. Και κάπως έτσι περνάνε γρήγορα οι μέρες της εβδομάδας κι έρχεται η επόμενη αργή και γοργοπέραστη Κυριακή.

Ρίχνω απορρυπαντικό στο σφουγγάρι κι αρχίζω να πλένω τα πιάτα. Έβαλα και τραγούδια να παίζουν δυνατά και να χρωματίζουν το διαμέρισμα. Παλιά τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή, με αυτή την χαρακτηριστική και διαβρωτική μελαγχολία τους.

Και μετά αρχίζω το μαγείρεμα και το πλύσιμο της σαλάτας και το CD τελειώνει και ο μόνος ήχος στο διαμέρισμα είναι η βροχή. Και οι αποπάνω, οι αποκάτω, οι αποδίπλα –αλλά αυτοί οι θόρυβοι, οι φωνές τους, σαν να μην είναι αληθινοί πλέον, αλλά μαζί με το βουητό της πόλης σαν να έχουν γίνει ένα με τη σιωπή.

Και τώρα που όλα είναι έτοιμα, αναρωτιέμαι αν πρέπει να πάρω την ομπρέλα μου και να βγω για λίγο έξω, να περπατήσω στα γλιτσερά πεζοδρόμια, να δω το Παγκράτι και τους ανθρώπους. Όμως σήμερα βρέχει κι είναι Κυριακή κι έχω την ευκαιρία να μείνω μόνος μου, μακριά, πολύ μακριά απ’ όλους. Μπορώ ν’ αράξω στο κρεβάτι μου, να πάρω το kindle μου και να τσαλαβουτήσω στο ένα ή το άλλο βιβλίο – να διαβάσω για ακόμα μια φορά ένα διήγημα του Χέμινγουέι ή του Σεντάρις ή του Στίβεν Κινγκ, χωρίς σκοπό και στόχο.

Όπερ και εγένετο.

4 thoughts on “Κυριακή που πάντα βρέχει

  1. hfaistiwnas 03/03/2013 στο 7:44 μμ Reply

    Σκέψου πως αύριο θα έχει καλό καιρό! Έτσι είπαν δηλ..

    • fvasileiou 04/03/2013 στο 12:11 μμ Reply

      Και όντως έχει!
      Καλημέρα🙂

  2. evivoulgaraki 04/03/2013 στο 8:38 πμ Reply

    Καλημέρα Φώτη! Σε διαβάζω Δευτέρα πρωί με ήλιο! Όντως καλός καιρός. Η Κυριακή μου πέρασε με τα κεφάλια μέσα, με τη μισή επιστημονική βιβλιοθήκη μου κατεβασμένη από τα ράφια της και δίπλα στο γραφείο μου, στο παραδίπλα τραπεζάκι και κάτω στο χαλί. Οφείλοντας να παραδώσω κείμενο, δεν είχα περιθώριο να νιώσω Κυριακή… Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά… Αλλά και μια κλεφτή ματιά σε τέτοια κείμενα σαν αυτό είναι πολύ ευχάριστο διάλειμμα… Κυριακή δεν βρέχει πάντα…

    • fvasileiou 04/03/2013 στο 12:10 μμ Reply

      Πόσο σας ζηλεύω που έχετε τις βιβλιοθήκες σας! Η δική μου είναι διασκορπισμένη, άλλη εδώ, το μεγαλύτερο μέρος στα Γιάννενα, κάποια βιβλία ακόμα βρίσκονται στην Κύπρο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: