Τι θέλω κι επιμένω;

Ήταν σχεδόν πέντε το απόγευμα, όταν άνοιγα την εξώπορτα της πολυκατοικίας. Κουρασμένος, μπουχτισμένος, αλλά και με κείνη την υπόγεια ικανοποίηση που σου δίνει μια γεμάτη μέρα. Το μόνο που ήθελα ήταν να πετάξω από πάνω μου τα ρούχα της δουλειάς και να φτιάξω έναν καφέ κι αφού πιω τις πρώτες γουλιές και χαλαρώσω, να διαβάσω λίγη λογοτεχνία ή να κρατήσω μερικές σημειώσεις περί μνήμης, θέμα που με απασχολεί τελευταία.

Μπροστά μου, μπροστά στην πόρτα του ασανσέρ μια κυρία κάπως κοντή, κάπως λεπτή, γύρω στα πενηνταφεύγα –η κυρία που μένει στον τρίτο ή τον τέταρτο. Μαλλί βαμμένο καστανό, σκούρα πράσινη ζακέτα, σακούλες σούπερμάρκετ γύρω από τα πόδια της. Άκουσε την πόρτα να ανοίγει, κάποιον να μπαίνει, αλλά δεν γύρισε να κοιτάξει τι και ποιος.

– Καλησπέρα, είπα με φωνή δυνατή και καθαρή τόσο, που με εξέπληξα, γιατί συνήθως τα μασάω τα λόγια μου, όταν μιλάω σε ξένους.

Μου έριξε ένα βλέμμα όλο καχυποψία κι άρχισε να πιέζει νευρικά το κουμπί του ασανσέρ ξανά και ξανά, λες και θα το εξανάγκαζε να έρθει νωρίτερα, για να την σώσει –από τι; Άγνωστο.

Σκέφτηκα να σταθώ δίπλα της. Να της πω «ωραία ζέστη μας έβαλε στα ξαφνικά» ή «στον τρίτο μένετε ή τον τέταρτο; Είμαι ο γείτονας του πρώτου», αλλά το κατάπια. Φοβήθηκα μήπως της προξενήσω εγκεφαλικό ή κανα έμφραγμα, μήπως λιποθυμήσει από τον τρόμο της ή τρέξει γρήγορα επάνω  παρατώντας τις σακούλες με τα ψώνια και κλειδωθεί διά παντός στο σπίτι της.

Απλώς την προσπέρασα κι ανέβηκα τη σκάλα πιο βαρύς και πιο δύσθυμος.

Tagged: ,

14 thoughts on “Τι θέλω κι επιμένω;

  1. Μπέττυ 13/03/2013 στο 8:02 μμ Reply

    Kαι εγώ πηγαίνω περίπατο πολλές φορές σε μιά κορυφούλα στον Υμηττό. Κυττάζω, θέλω να χαιρετίσω, να χαμογελάσω, να πω μια κουβέντα για τη φύση, άλλες φορές πετυχαίνει άλλες όχι, η συχνότερη αντίδραση είναι η αδιαφορία. Καλό αύριο!

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:10 μμ Reply

      Αυτό είναι πιο προχωρημένο, να ανταλλάξεις δυο κουβέντες με άγνωστο. Εδώ δεν μας μιλάνε οι γείτονες…

  2. Ευάγγελος 13/03/2013 στο 8:30 μμ Reply

    Από χρόνια οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν πάρει την κατρακύλα, Φώτη. Προανάκρουσμα και προάγγελος της σημερινής κρίσης (ίσως)…
    Την καλησπέρα μου.

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:08 μμ Reply

      Αν όχι της κρίσης, της αδυναμίας να λειτουργήσουμε/ανταποκριθούμε/αντιδράσουμε σαν κοινωνία, σίγουρα.

  3. hfaistiwnas 13/03/2013 στο 9:32 μμ Reply

    Αυτό δεν λέγεται αποξένωση;;;

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:08 μμ Reply

      Ο εκθεσάς μας έλεγε δίπλα από την αποξένωση να κολλάμε και το αλλοτρίωση. Και δεν είχε άδικο.

      Καλημέρα φίλε μου!

  4. γρηγόρης στ. 13/03/2013 στο 10:58 μμ Reply

    Να επιμένεις. Να συνεχίσεις να επιμένεις.

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:10 μμ Reply

      Για το γαμώτο επιμένω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί στο Παρίσι έλεγα δυο κουβέντες με τους γείτονες κι εδώ είναι αδύνατο.

  5. Νίκος 13/03/2013 στο 11:09 μμ Reply

    Η αδιαφορία για το διπλανό μας…ήταν η αφορμή για να φτάσουμε, εδώ που φτάσαμε…και δυστυχώς η κατρακύλα συνεχίζεται…

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:16 μμ Reply

      Είναι το στοιχείο που επιτείνει την κρίση, νομίζω. Και τα αδιέξοδα.

  6. dear e-diary 14/03/2013 στο 8:16 πμ Reply

    -Καλησπέρα, είπα με φωνή δυνατή και καθαρή τόσο, που με εξέπληξα, ασε τις σακούλες κάτω και δωσε μου το πορτοφόλι σου. Ααα αν έχεις πάρει caprice αστα και αυτά.
    -Μου έριξε ένα βλέμμα όλο καχυποψία κι άρχισε να πιέζει νευρικά το κουμπί του ασανσέρ ξανά και ξανά, λες και θα το εξανάγκαζε να έρθει νωρίτερα, για να την σώσει –από τι;

    Καλημέρα………

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:38 μμ Reply

      Μα με ξέρει! Ξέρει ότι είμαστε γείτονες!

      ΥΓ:😀😀😀

  7. bibliothekarios 14/03/2013 στο 10:14 πμ Reply

    Καλημέρα. Στον πρώτο μένεις; Εγώ, σε μια μονοκατοικία στα Πατήσια. Συννέφιασε σήμερα, θα έχει χιόνια είπανε το Σαββατοκύριακο. Θες να σε βοηθήσω με τη δυσθυμία σου;

    υγ: έλα Φώτη. Δεν είναι δύσκολο βρε. Είναι μορφή αντίστασης η «καλημέρα»

    • fvasileiou 14/03/2013 στο 2:18 μμ Reply

      Αν είναι όντως μορφή αντίστασης σε όλη αυτή τη χλαπάτσα που μας σκεπάζει, τότε είναι δύσκολο, Γιώργο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: