To σώμα προδίδει

Η Τετάρτη ήταν μια συνηθισμένη μέρα:

Δουλειά, φαγητό, αργός καφές στο στέκι της Υμηττού, βόλτα στα πέριξ, ψιλοκουβέντα, λίγο διάβασμα, λίγο γράψιμο…

Η νύχτα της Τετάρτης πάλι ήταν εντελώς ασυνήθιστη:

Ρίγος, πονοκέφαλος, πυρετός, εμετός…

Τι μου είχε συμβεί;

«Έχεις ίωση», μου είπε με σιγουριά η γηραιά φαρμακοποιός, που είναι απέναντι από το σπίτι μου και μου έδωσε αντιπυρετικά. «Κάνε υπομονή, φάε ελαφρά και πιες τσάι.»

«Καφέ; Να πιω καφέ;»

«Τσάι να πιεις.»

«Δεν μ’ αρέσει το τσάι. Καφέ θέλω.»

«Ε, πιες καφέ τότε…»

Μέσα σε λίγες ώρες όλα είχαν αλλάξει:

Το φαγητό από ανάγκη και ηδονή είχε μετατραπεί σε δυσβάστακτη υποχρέωση· το ξεφύλλισμα ακόμα και του τηλεοπτικού περιοδικού, μου προκαλούσε ημικρανίες· το τηλέφωνο χτυπούσε και δεν είχα το κουράγιο, ούτε να απαντήσω, ούτε καν να δω ποιος με έπαιρνε· η παραμικρή διαδρομή, ακόμα και ως την κουζίνα ή την τουαλέτα, έμοιαζε με ταξίδι κι απαιτούσε προσπάθεια και αποφασιστικότητα –ο πυρετός άγγιζε και ξεπέρναγε το 39.

Τα αντιπυρετικά έριχναν την θέρμη κι επανέφεραν τη ζωή στην παλιά της προοπτική, μόνο που εγώ δεν μπορούσα πλέον να ακολουθήσω:

Ένα ωραίο, ζουμερό μπιφτέκι το ζήλευα, αλλά δεν κατέβαινε με τίποτα· κοιτούσα ποιοι με είχαν καλέσει, αλλά δεν είχα καμιά όρεξη να τους τηλεφωνήσω για να μάθω τι ήθελαν· άνοιξα το βιβλίο που κείτεται στο κομοδίνο μου, αλλά τα μάτια μου χοροπηδούσαν στα μαύρα σημαδάκια χωρίς να βγάζουν νόημα.

Ο κόσμος όλος συνέχιζε να υπάρχει όπως και πριν, να κινείται στους ίδιους ρυθμούς, ερήμην μου, προσπερνώντας με, αφήνοντάς με πίσω. Όσο κι αν ήθελα, δεν μπορούσα να ακολουθήσω –αίφνης οι αποστάσεις είχαν μεγαλώσει τραγικά. Οι αντικειμενικές αποστάσεις εννοώ: Το απόγευμα χρειαζόμουν κάτι από το φαρμακείο, αλλά μου φάνηκε αδύνατο να ντυθώ, να βγω από το σπίτι, να διασχίσω τον δρόμο, να περάσω απέναντι, να το προμηθευτώ και να επιστρέψω. Τα 200 αυτά μέτρα ξαφνικά είχαν καταστεί πεδίο αχανές και προτίμησα να αγγαρεύσω για να μου τα φέρουν.

.

Το σώμα μάς προδίδει. Είτε έτσι, ξαφνικά και για λίγο, είτε σταδιακά για πολύ ή για μόνιμα. Το μυαλό, η ψυχή, μπορεί να συνεχίζουν να επιθυμούν και να ονειρεύονται όπως παλιά, το σώμα όμως στέκεται ανάμεσα σε αυτά και την υλοποίηση. Είναι το αιώνιο ανυπέρβλητο εμπόδιο. Η σκληρή πραγματικότητα που μας γειώνει.

Ίσως γι’ αυτό κι ενώ το σώμα μας είναι εμείς –το σώμα μου είναι εγώ– δυσκολευόμαστε να ταυτιστούμε μαζί του. Το θεωρούμε κάτι ξένο, παρείσακτο, επείσακτο. Με την πρώτη το αποκηρύσσουμε και διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από αυτό (που είναι ο εαυτός μας). Μιλάμε για το σώμα μας σε γ’ πρόσωπο, σαν να είναι κάτι εκτός και ξένο.

12 thoughts on “To σώμα προδίδει

  1. γρηγόρης στ. 08/04/2013 στο 9:27 μμ Reply

    Μπορούσες πάντως να πιεις πρώτα το τσάι σαν γιατρικό και μετά τον καφέ σαν τονωτικό….

    • fvasileiou 09/04/2013 στο 12:00 μμ Reply

      Κι εσύ, βρε Γρηγόρη;
      Άντε και το πίνω το ρημάδι, το επόμενο βήμα ποιο θα είναι; Να φάω και σούπα;;;

      • γρηγόρης στ. 11/04/2013 στο 9:10 μμ Reply

        Θα πρότεινα βόλτα για πατσά με μπόλικο μπούκοβο….θρεπτικός, θερμαντικός και δυναμωτικός.

        • fvasileiou 11/04/2013 στο 9:35 μμ Reply

          Πατσάς χωρίς να έχουν προηγηθεί ξύδια; Τι νεωτερισμοί είναι αυτοί;

  2. antonispetrides.wordpress.com 08/04/2013 στο 9:58 μμ Reply

    Κι όμως, όπως έλεγε κι ο Καζαντζάκης, «έχει κι η σάρκα ένα αντιφέγγισμα ψυχής». Ή όπως την αποκαλούσε κι ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης «il nostro fratello l’asino». Είναι κι αυτό ολάκερο δώρο του Θεού, όπως ακριβώς και η ψυχή:

    «Tutti amiamo con tutto il cuore e con tutta l’anima, con tutta la mente, con tutta la capacità e la fortezza, con tutta l’intelligenza, con tutte le forze, con tutto lo slancio, con tutto l’affetto, con tutti i sentimenti più profondi, con tutto il desiderio e la volontà il Signore Iddio, il quale a noi ha dato e dà tutto il corpo, come ci dà tutta l’anima, tutta la vita». (Regola 23. 23-24)

    Περαστικά, φίλε μου Φώτη. Πρόσεχε «το γαϊδούρι σου»!

    • fvasileiou 09/04/2013 στο 12:03 μμ Reply

      Ωραίο αυτό του Καζαντζάκη.
      Και του Φραγκίσκου. Γενικά ο αρχαίος χριστιανισμός πάλεψε πολύ για να ταυτιστεί το σώμα με την ψυχή.

      Ευχαριστώ, Αντώνη!

  3. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 09/04/2013 στο 2:21 μμ Reply

    Νομίζω ότι το σώμα και το πνεύμα είναι αλληλένδετα και καμιά φορά όταν κουράζεται ένα απ’ τα δυο δίνουν κοινά μηνύματα. Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ είχε πει : «το σώμα σου είναι ο ναός όπου η Φύση ζητά να τη λατρεύουν». Εγώ αν μη τι άλλο πιστεύω πως πρέπει να φροντίζουμε, να προσέχουμε και να προστατεύουμε το σώμα μας στον ίδιο βαθμό που αγωνιζόμαστε για το πνεύμα μας.
    Περαστικά σου, εύχομαι να γίνεις σύντομα καλά για να μην ταλαιπωρείσαι.
    PS: Αν και ο καφές δεν είναι κακός, καλό θα ήταν να έδινες μια ευκαιρία και στο τσάι. Ίσως να σε εξέπλητε το πόσο θα βοηθούσε!🙂

  4. melita 09/04/2013 στο 8:59 μμ Reply

    Το σώμα μπορεί να προδίδει αλλά το μυαλό γράφει πολύ όμορφα κείμενα.
    Σας ευχομαι περαστικά σας και να έχετε ένα όμορφο βράδυ.

  5. Ευάγγελος 10/04/2013 στο 6:29 μμ Reply

    Φανατικός με το τσάι δεν θα έλεγα ότι είμαι, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις αποτελεί αναγκαίο «κακό», φάρμακο. Ξέρεις ότι οι παλαιότεροι με φυσικά προϊόντα γιάτρευαν και γιατρεύονταν, οπότε η συμβουλή της «γηραιάς» ήταν βάσιμη.
    Περαστικά πάντως και το «σαρκίο» αν και ακίνητο ή δυσκίνητο, δεν εμποδίζει με τίποτε το μυαλό να ταξιδεύει.

  6. Antriana..Io 10/04/2013 στο 8:03 μμ Reply

    για το σώμα θα μπορούσα να μιλάω ασταμάτητες ώρες…ίσως γι’ αυτό να δυσκολεύομαι να βάλω τέλος στην πτυχιακή μου που αφορά το σώμα(το χορό) σε σχέση με το χώρο και το χρόνο. Φέτος είναι η χρονιά που αρρώστησα τις πιο πολλές φορές και πραγματικά βαρέθηκα τα τσάγια… οπότε, πιες εεεκεί έναν καφέ, πιο τονωτικός μου φαίνεται!
    Καλησπέρα:)

  7. Antigoni 21/04/2013 στο 2:06 πμ Reply

    Πολύ καλό το κείμενο.. «Το σώμα ως ανυπέρβλητο εμπόδιο».. Ενώ τόσοι πολλοί κολλάνε στο σώμα κ σε ο,τι αυτό μπορεί να τους προσφέρει, άλλοι τόσοι, από την άλλη, το νιώθουν σαν εμπόδιο.. Το ζήτημα είναι ότι δεν «έχουμε» σώμα: «είμαστε» σώμα κι όπως πολύ καλά λες είναι ο εαυτός μας

    • fvasileiou 23/04/2013 στο 1:39 μμ Reply

      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια, Αντιγόνη🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: