Για τον Νίκο Γκάλη

Ένα ολόκληρο γήπεδο χειροκροτούσε φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του κι ένας ολόκληρος λαός δάκρυζε μαζί του, όταν η φανέλα του υψώθηκε στη Σάλα που πλέον φέρει το όνομά του. Κι αν η ομόψυχη αναγνώριση στον τόπο μας είναι τόσο σπάνια όσο είναι συχνός ο εξοστρακισμός των αξίων, η καθολική και ενθουσιώδης τιμή σε έναν άνθρωπο που διακρίθηκε μόνο μέσα από τη δουλειά του, που δεν διεκδίκησε κανέναν άλλο ρόλο πέραν αυτής και που επί δύο δεκαετίες δεν απασχόλησε την επικαιρότητα θετικά ή αρνητικά απέχοντας διακριτικά από οτιδήποτε κοσμικό, ίσως να μην έχει προηγούμενο.

galis-23_7_2011

Είμαι κι εγώ ένα από τα πιτσιρίκια της δεκαετίας του ’80 που τα όνειρά του τροφοδοτήθηκαν από τα απίστευτα άλματά του. Είμαι κι εγώ ένας από εκείνους που υποστήριζαν τον Άρη όσο καιρό φορούσε εκείνος την κιτρινόμαυρη φανέλα και μετά (μην το πείτε παραόξω, σας παρακαλώ) ασπάστηκαν για πάρτι του τον Παναθηναϊκό.

Κι επειδή ανάλογο παράδειγμα δεν γνωρίσαμε στη Μ.Γκ. εποχή ούτε στον αθλητισμό, ούτε και σε κάποιον άλλον τομέα, αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσα να εξηγήσω στον σημερινό φοιτητή, που εκείνη την εποχή δεν ήταν ούτε έμβρυο, τι σήμαινε για μας ο Γκάλης. Τι σήμαινε, εννοώ, πέρα από το θεαματικό παιχνίδι και την διάκριση του ’87, πέρα από τα μετρήσιμα αποτελέσματα, στο βάθος του ασυνειδήτου μας. Κι επειδή θέλω να συμμετέχει και το Σημειωματάριο σε αυτήν την γιορτή, σκέφτηκα να γράψω, όσο πιο σύντομα και με όση μεγαλύτερη σαφήνεια μπορώ, αυτό ακριβώς. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

  • Το ακούμε συχνά ότι ο Γκάλης έφερε τον επαγγελματισμό στο μπάσκετ και τον αθλητισμό. Αλήθεια είναι, αλλά ο Γκάλης έκανε κάτι ακόμα σημαντικότερο: Κόμισε μια άλλη σχέση με την εργασία, μια διαφορετική εργασιακή ηθική. Θυμάμαι ακόμα τις ιστορίες που κυκλοφορούσαν από στόμα σε στόμα (δεν υπήρχαν social media και διαδίκτυο τότε) για το πώς κυκλοφορούσε στο σπίτι του φορώντας ειδικά βάρη στα πόδια του, για να βελτιώσει ακόμα περισσότερο το άλμα του. Αυτό το πάθος για την εργασία, η ολοκληρωτική αφιέρωση, το εμμονικό δόσιμο στην τελειότητα ήταν κάτι άγνωστο ή τέλος πάντων εντελώς σπάνιο για την Ελλάδα εκείνης της εποχής. Η εργασιακή ηθική του Γκάλη ήταν σε πλήρη δυσαρμονία με το γενικότερο κλίμα και εκείνης της εποχής και της μεταγενέστερης. Και τελικά η έλλειψή της είναι που μας έχει κοστίσει περισσότερο κι αυτή αναζητούμε και προσπαθούμε να ανακτήσουμε σήμερα.
  • Ο Γκάλης άνοιξε τους ορίζοντές μας. Ο άθλος του ΄87 ήταν ιδιαίτερα σημαντικός γιατί μας έκανε να μετρήσουμε διαφορετικά και τους εαυτούς μας, αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Μας έδειξε ένα άλλο τερέν, έξω, που θα μπορούσαμε να αγωνιστούμε και να διακριθούμε, αντί να καθόμαστε μέσα και να αλληλοεξοντωνόμαστε. Για να το σχηματοποιήσουμε: Αν ο Καραμανλής το 1980 έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη, ο Γκάλης το 1987 έβαλε την Ευρώπη στην Ελλάδα –κάτι εξίσου σημαντικό.
  • Το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα / ο Γκάλης διακρίθηκε ως εξέχων μέλος μιας σπουδαίας ομάδας –αυτό ήταν πρωτόγνωρο για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Μέχρι τότε είχαμε μόνο μονάδες που διέπρεπαν στο διεθνές στερέωμα, ο Μητρόπουλος, ο Παπανικολάου, η Κάλλας. Ποτέ δεν είχε διακριθεί ένα ελληνικό σύνολο, ίσως γιατί μας είναι δύσκολο να λειτουργήσουμε ως σύνολο – τα εγώ μας παραείναι μεγάλα για κάτι τέτοιο. Όμως δόθηκε ένα σήμα, δόθηκε μια κατεύθυνση, ένα παράδειγμα που πάντα θα φωτίζει.
  • Το ανέφερα και πιο πάνω: Ο Γκάλης δεν διεκδίκησε να γίνει τίποτα παραπάνω από εκείνο που ήταν, ένας σπουδαίος μπασκετμπολίστας. Δεν προσποιήθηκε τον διανοούμενο, τον καλλιτέχνη, τον παράγοντα. Αν ο επαγγελματισμός και η ομαδικότητα είναι σπάνια στον τόπο μας, το να περιορίζεται κάποιος διακεκριμένος σε κείνο που πραγματικά είναι καλός ίσως να μην έχει ούτε προηγούμενο, ούτε επόμενο. Κι όμως μια τέτοια αυτογνωσία μας είναι απαραίτητη.

Κλείνοντας ενώνω κι εγώ το δικό μου χειροκρότημα με κείνο των άλλων θαυμαστών του και την φωνή μου στο

ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΟΕ ΟΕ ΟΕ!!!

10 thoughts on “Για τον Νίκο Γκάλη

  1. Τσαλαπετεινός 08/05/2013 στο 8:12 μμ Reply

    Ολη η Ελλάδα εξ αιτίας του αγάπησε το μπάσκετ. Τότε ήταν που καρφωμένοι στις μικρές οθόνες, ειδικά στις επαναλήψεις των καλών φάσεων σε slow motion, προσπαθούσαμε πρώτα να κατανοήσουμε κι έπειτα να αποστηθίσουμε την τεχνική του αθλήματος και μετά στην πράξη -μάταια- να κάνουμε τα ίδια…
    ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΟΕ ΟΕ ΟΕ!!!

    • fvasileiou 09/05/2013 στο 5:49 μμ Reply

      Μα πώς να τον μιμηθούμε; Ο Γκάλης δεν πηδούσε, μετεωρίζονταν – ο άνθρωπος ήταν ένα ειδικό εφέ με σάρκα και οστά.

  2. Ειρήνη 08/05/2013 στο 9:14 μμ Reply

    Ανήκω κι εγώ στα «πιτσιρίκια της δεκαετίας του ’80» και, παρότι γυναίκα, συμμερίζομαι τον ίδιο σεβασμό και ενθουσιασμό με εσάς για τον μεγάλο αυτό παίχτη. Οι αγώνες μπάσκετ ήταν ίσως το μόνο που με καθήλωνε μπροστά στην τηλεόραση. (σε αντίθεση με τα τελευταία χρόνια που απέχω εξ ολοκλήρου από το «άθλημα» της τηλεθέασης)
    ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΟΕ ΟΕ ΟΕ!!!

    • fvasileiou 09/05/2013 στο 5:47 μμ Reply

      Ερήμωναν οι γειτονιές και οι αλάνες όταν έπαιζε ο Άρης – τι εποχές!

  3. Νίκος 08/05/2013 στο 9:41 μμ Reply

    To Nίκος Γκάλης ΟΕ ΟΕ ΟΕ!!! πρωτοφωνάκτηκε στον τελικό F4 στο ΟΑΚΑ το Μάη 2007!
    Ήταν το τιμώμενο πρόσωπο του τελικού, πιθανόν λόγω του άδοξου τέλους…Εκεί απλά συγκινήθηκε, διότι από ‘κει ήταν περαστικός, σα να λέμε εμείς οι άντρες ότι έκανε το στρατιωτικό του…,αλλά και πάλι με επαγγελματικό τρόπο!
    Χθες, ήταν η κορύφωση…, ήταν στο σπίτι του! και το ήθελε γιατί έκανε μία Ελλάδα ειδικά από 85-92 να είναι με τον ΑΡΗ!

    Όσο για τα βαρύδια που λες Φώτη, η αλήθεια ότι είναι σε κάθε προπόνηση ανεβοκατέβαινε τις εξέδρες του Παλέ 20-30 φορές!

    • fvasileiou 09/05/2013 στο 5:46 μμ Reply

      Δηλαδή πριν το 2007 δεν είχαμε ένα σύνθημα μόνο για αυτόν; Αν ισχύει αυτό, είναι πολύ, πολύ ενδιαφέρον…

  4. Evi Voulgaraki 08/05/2013 στο 10:04 μμ Reply

    14 Ιουνίου 1987. Ήμουν στη Ρωσία, στην Αγία Πετρούπολη. Και στρωθήκαμε στην τηλεόραση του ξενοδοχείου όλη η ελληνική αποστολή. Κοντέψαμε να τους σηκώσουμε όλους στο πόδι. Και όντας στο έδαφος του αντιπάλου, στις απαρχές της περεστρόϊκάς και με πολλούς πολλούς επισήμους κα ημιεπισήμους στο κεφάλι μας, είχαμε κι ένα φόβο. Οι Ρώσοι αποδείχθηκαν μεγαλόθυμοι. Μας κοιτούσαν με μια σεβαστική συγκατάβαση ενώ εμείς παραλληρούσαμε για τη νίκη μας…
    Μια λεπτομέρεια. Κατά την είσοδο στη Ρωσία και τον πολύ σχολαστικό έλεγχο διαβατηρίων όπου δηλώναμε λεπτομερώς τα πάντα με άκρα αυστηρότητα και περιμέναμε 10 ώρες στην ουρά για λεπτομερέστατο έλεγχο, ήρθε σε κάποιον η επινόηση να μιμηθεί ένα σάλτο του Γκάλη. Μόνο Γκάλης δεν ήταν και καθώς πήδηξε όσο ψηλότερα μπορούσε, προσγειώθηκε πάνω σε ένα μπουκάλι ούζο που σέρναμε μαζί μας όλη την ώρα. Φυσικά έσπασε. Η μυρωδιά διαχύθηκε σε όλο το αεροδρόμιο, εμάς έτρεμαν τα πόδια για τις συνέπειες της αταξίας μας, και οι Ρώσοι οσμίζονταν τρισευτυχισμένοι και θορυβωδώς το μαγικό ποτό. Ο έλεγχος χαλάρωσε και μπήκαμε επιτέλους μέσα. ΓΚΑΛΗΣ ΟΕ ΟΕ !!

    • fvasileiou 09/05/2013 στο 5:45 μμ Reply

      Θα ήταν πολύ ωραία να γράφαμε όλοι πού ήμασταν το ’87 και τι κάναμε. Δεν μπορώ πάντως να φανταστώ κανέναν που να έζησε εκείνον τον θρίαμβο πιο έντονα από εσένα και την παρέα σου🙂

  5. VAD 10/05/2013 στο 6:09 πμ Reply

    Δε θα σου γραψω πού ήμουν το 87,αλλά πού ήμουν το 79🙂,στην πρώτη προπόνηση του Γκάλη στο υπόγειο του Παλέ ντε Σπορ και στον πρωτο του επίσημο αγώνα με τον Ηρακλή,πάλι στο Παλέ.Ε,ημουν ετσι κι αλλιώς κολλημένος με τον μπασκετικό Αρη,κόλλησα ακομα περισσότερο🙂

    • fvasileiou 10/05/2013 στο 2:59 μμ Reply

      Εδώ, το κλασικό σοσιαλμιντικό «ζηλεύω πολύ!», ισχύει 100%. Ειδικά για μένα, που δεν έχω δει ποτέ τον Νικ στο γήπεδο, μόνο σε οθόνες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: