Κινηματογραφικό καλοκαίρι

Οι κριτικοί ισχυρίζονται ότι το φετινό είναι από τα πιο ενδιαφέροντα και γόνιμα κινηματογραφικά καλοκαίρια. Κι έχουν δίκιο από μια πλευρά: Το πρόγραμμα είναι ισορροπημένο, κάθε βδομάδα υπάρχουν ταινίες για ποικίλα γούστα (ακόμα και σινεφίλ ταινίες βρήκαν τον δρόμο για τις αίθουσες φέτος το καλοκαίρι). Και πάνω απ’ όλα οι ταινίες, κυρίως δε οι ταινίες που διαμορφώνουν το κλίμα, είναι όλες ενός επιπέδου και πάνω.

Από την άλλη βέβαια, λείπει η μεγάλη έκπληξη. Η ταινία που θα κάνει την διαφορά. Για να μην πάμε μακριά, φέτος δεν είχαμε (μέχρι τώρα τουλάχιστον) ένα Moonrise Kingdom. Αντιθέτως οι οθόνες μας πνίγηκαν στα superheroes movies, που το κάθε καινούργιο μοιάζει απελπιστικά ίδιο (στην σύλληψη, τον προβληματισμό, την αισθητική, την ιστορία) με το όποιο προηγούμενο.

Με άλλα λόγια, δεν επισκέπτομαι την σκοτεινή αίθουσα τόσο συχνά όσο θα ήθελα. Αλλά αυτό δεν αποτελεί αναγκαστικά αιτία μελαγχολίας ή εκνευρισμού.

.

Στην Ελλάδα συνέβη το εξής παράδοξο:

Ενώ στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο η θερινή κινηματογραφική σεζόν επιβλήθηκε συστηματικά και με κόπους από τους χαρτογιακάδες των στούντιο, τους διανομείς, τους επαγγελματίες του κινηματογράφου, στον τόπο μας καθιερώθηκε μετά από τις διαμαρτυρίες και την απαίτηση του κινηματογραφόφιλου κοινού. Στους πιτσιρικάδες που κατακλύζουν τα multiplex θα ακούγεται παράδοξο, παράλογο, ηλίθιο ίσως, αλλά όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο, η κινηματογραφική σεζόν σταματούσε το Πάσχα, οποτεδήποτε κι αν εορταζόταν, τα σινεμά έκλειναν, και ξανάνοιγαν αρχές Οκτωβρίου. Το καλοκαίρι η κινηματογραφική τέχνη (και το fan) υποχωρούσε για να δώσει την θέση του στην γραφικότητα του θερινού σινεμά, με τις γαζίες, τα σουβλάκια και τις μπύρες, τον κάκιστο ήχο και τις «επανεκδόσεις» (ίδιες κάθε χρόνο, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου). Οι σινεφίλ του ’90, συνεπικουρούμενοι είναι αλήθεια από μια ομάδα νέων (εννοώ νέων στο πνεύμα, όχι αναγκαστικά την ηλικία) κριτικών, που απαιτούσαμε αφενός μεν από τους διανομείς να επεκτείνουν την κινηματογραφική σεζόν, αφετέρου από τους φίλους μας, να «κλειστούμε» κατακαλόκαιρο στο σινεμά, γιατί αυτό είναι διασκεδαστικό.

Φαίνεται να αφορά μόνο κάτι σπασικλάκια κολλημένα με το σινεμά, αλλά το κέρδος από αυτή την αλλαγή είναι σημαντικό και πολυεπίπεδο. Πριν την καθιέρωση της θερινής σεζόν εγκαταλείπαμε  για 4-5 μήνες την επικαιρότητα και την πιεστικότητα του παρόντος χρόνου, για να αφεθούμε στην επιβεβλημένη νοσταλγία ενός παρωχημένου και οπωσδήποτε χαμένου κόσμου.  Με την υιοθέτησή της, παγκοσμιοποιηθήκαμε. Γιατί παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτικά γεγονότα, κρίσεις-ντόμινο και λιτότητα, αλλά η δυνατότητα συμμετοχής σε ένα παγκόσμιο γίγνεσθαι. Και μάλιστα, με την βοήθεια της τεχνολογίας, ταυτόχρονης συμμετοχής.

Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι θα αντιτείνουν ότι ανταλλάξαμε μεταξωτές κορδέλες με φύκια. Από την άλλη όμως, στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή κανένας δεν μπορεί να επιβιώσει περίκλειστος – ακριβώς όπως και κανείς δεν μπορεί να επιβιώσει καταναλώνοντας παθητικά εισαγόμενη junk κουλτούρα. Θα πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτό που συμβαίνει δίπλα μας, γύρω μας, μέσα μας.

Tagged: , , ,

11 thoughts on “Κινηματογραφικό καλοκαίρι

  1. Evi 24/07/2013 στο 7:39 μμ Reply

    Πω πω, ειχε σβηστει απ’τη μνημη μου οτι οι κινηματογραφοι εκλειναν το καλοκαιρι. Θυμαμαι ομως που ειχε ανοιξει στην Ανατολη ενα θερινο Μπιτα κ δεν πηγαιναμε γιατι «ηταν μακρια». Αλλες εποχες.

    Οι καλυτερες που ειδα προσφατα ηταν The East και What Maisie Knew.

    • fvasileiou 24/07/2013 στο 7:48 μμ Reply

      Το θερινό Μπίτα που αναφέρεις ήταν θνησιγενές και κάπως μεταγενέστερο. Το κλασικό θερινό της πόλης ήταν ο Ορφέας, πίσω από τον Τσοκάνη, εκεί που τώρα είναι το πάρκινγκ του Ολύμπια (απέναντι από την Νομαρχία δηλαδή).

      • Evi 24/07/2013 στο 8:10 μμ Reply

        Αυτο δεν το ειχα προλαβει καν!
        Παντως στα Γιαννενα παλι υπαρχει ενα διαστημα καποιων εβδομαδων που το σινεμα στο παραλιμνιο κλεινει, πραγμα που παντα μου δημιουργουσε ψυχοπλακωμα.

        • fvasileiou 24/07/2013 στο 8:15 μμ Reply

          Αυτό είναι πολύ άσχημο.
          Αλήθεια, είσαι Γιαννιώτισσα, σπούδασες στα Γιάννενα, μένεις στα Γιάννενα -τι;

          • Evi 24/07/2013 στο 8:27 μμ Reply

            Γεννηθηκα, μεγαλωσα στα Γιαννενα (με ενα μικρο διαλειμμα 4 χρονων για σπουδες στη Θεσσαλονικη) κ ημουν εκει μεχρι πριν 3,5 μηνες. Τον Απριλιο ηρθα Αμερικη.

            • fvasileiou 24/07/2013 στο 8:29 μμ Reply

              Κρίμα που δεν συμπέσαμε. Αν μη τι άλλο θα μιλούσαμε για σινεμά🙂

              • Evi 24/07/2013 στο 8:31 μμ Reply

                Αυτο ειναι το μονο σιγουρο. Περνα οποτε θελεις απ’το μπλογκ μου, στην ετικετα movies να τα λεμε. (Αυτο το σχολιο ειναι μονο σπαμ).

                • fvasileiou 24/07/2013 στο 8:34 μμ Reply

                  Χαχα, πέρασα ήδη γι’ αυτό σου είπα ότι θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για σινεμά. Και για τηλεόραση😉

  2. pan 25/07/2013 στο 3:01 πμ Reply

    Βέβαια υπάρχει φέτος μια ταινία καλύτερη κι από το Moonrise kingdom, το Before Midnight….

  3. Ευάγγελος 25/07/2013 στο 2:24 μμ Reply

    Μια ανάσα δροσερής ανεμελιάς μέσα στην ευωδιαστή αγκαλιά της καλοακαιρινής νύχτας. ‘Ετσι μου έρχεται στο μυαλό ο «ορισμός» για τις βραδιές που παρακολουθώ κάποιο φιλμ στη χαλικοστρωμένη «αίθουσα» της «Μαργαρίτας».

    • fvasileiou 26/07/2013 στο 3:42 μμ Reply

      Οι μνήμες του παλιού γίνονται παρόν σου λοιπόν…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: