Τα 8 τραγούδια του φετινού Ιουλίου

Μερικές φορές (δηλαδή πάντα) κολλάω σε ορισμένα πράγματα. Μπορεί να είναι βιβλία, συγγραφείς, σκηνοθέτες, ταινίες, τραγούδια, μια ιδέα. Το μυαλό μου περιστρέφεται γύρω από το ίδιο πράγμα επίμονα, εμμονικά. Τα βρίσκω συνεχώς μπροστά μου – δεν μπορώ να τα ξεπεράσω. Λες και συνιστούν έναν άλυτο γρίφο, το άρρητο αίνιγμα μιας έσω Σφίγγας, που πρέπει να λύσω για να συνεχίσω τον δρόμο μου.

Σκέφτηκα λοιπόν να αραδιάσω τραγούδια, συνθέτες και τραγουδιστές, που εντός τους έχω εγκλωβιστεί τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν είναι λίστα με τα best ή, έστω, τα αγαπημένα. Δεν αποτελούν πρόταση ακρόασης. Και μην ψάχνετε καλοκαιρινό mood, γιατί δεν θα το βρείτε. Είναι μάλλον μια μουσική εξομολόγηση:

Johnny Cash: I won’t back down

«Τι τρέχει με σένα και τον Johnny Cash τελευταία;» με ρώτησαν γελώντας.

Αιφνιδιάστηκα. Γιατί σίγουρα κάτι τρέχει, αλλά δύσκολα μπορώ να το περιγράψω. Η σχέση μας, όπως θα λέγαμε και στο φουμπού, είναι περίπλοκη.

Το τελευταίο κόλλημα πάντως ξεκίνησε όταν κατέβασα τα American CD του στο Akazoo. Μετά ήρθε ένα βράδυ μετά από μια πιεστική και καταθλιπτική ημέρα, το οποίο πνίγηκε στο κρασί, την ανταλλαγή sms και τα τραγούδια του σε ένα φόντο που διαρκώς μεταβαλλόταν σε πρώτο, συμπαγές πλάνο -χρειάζονται περισσότερα;

Το συγκεκριμένο τραγούδι των Petty και Lynne από το Solitary Man ήρθε κι έδεσε με διάφορα που (μου) συμβαίνουν τελευταία

Διονύσης Σαββόπουλος: Νέο κύμα

Ασυνείδητα, νομίζω, αναζητώ αφορμές για να επιστρέφω στο έργο ορισμένων ανθρώπων -του Διονύση Σαββόπουλου εν προκειμένω. Αφορμή για να επισκεφθώ ξανά το έργο του, ήταν φυσικά ο εξαιρετικός Πλούτος του. Με αρχή το Παράρτημα, όπου υπάρχουν τα περισσότερα τραγούδια της παράστασης, προχώρησα στο πίσω και το μπροστά του σαββοπουλικού έργου, που αποτελεί ένα προσωπικό μου παρόν, αλλά πλέον και μια νεοελληνική ουτοπία.

Σταμάτησα δε ιδιαίτερα στα Τραπεζάκια έξω και δη το Νέο κύμα του. Πολλοί θεωρούν τον δίσκο αυτό ως το κορυφαίο έργο του. Για μένα κορυφαίο του επίτευγμα είναι η Ρεζέρβα, καθώς περιέχει όλα τα προηγούμενα, αλλά και όλα τα επόμενα. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι τα Τραπεζάκια δεν είναι απλώς ένας αριστουργηματικός δίσκος, αλλά κι ένα ωρόσημο, για τον Σαββόπουλο, για την γενιά του, την Ελλάδα, όλους μας. Είναι το σημείο που, για να χρησιμοποιήσω τα δικά του λόγια, το θαύμα δεν εκβιάζεται -απλώς συμβαίνει και το συναντάμε. Κι αυτή η συνάντηση με το θαύμα δεν είναι παρά η συνάντηση με τον άλλον. Έτσι αν η Ρεζέρβα ήταν μια κραυγή-κλήση, τα Τραπεζάκια είναι το αντάμωμα, η χαρωπή σύναξη. Κι αυτή η σύναξη φωτίζει τα πάντα, ακόμα και την υπαρξιακή αγωνία του Σαββόπουλου.

Louis Armstrong: Shadrack

Ξεκινώντας από τις ηχογραφήσεις της Decca, περιπλανήθηκα στο έργο του Satchmo: Από τις αξεπέραστες ηχογραφήσεις του Μεσοπολέμου, στα ύστερα χρόνια της δόξας και της αναπαραγωγής της περσόνας του. Όμως όταν έχουμε να κάνουμε με τόσο σπουδαίους καλλιτέχνες, μουσικές ιδιοφυίες, όπως ο εκείνος, ακόμα και η αυτοεπανάληψη, έχει αυτό το κάτι.

Μίκης Θεοδωράκης: Την πόρτα ανοίγω το βράδυ

Ένα ακόμα νεοελληνικό αίνιγμα: Πέρα από τα συνήθη υπερθετικά και τους υποκριτικούς φόρους τιμής, ποια η σημασία του Μ. Θεοδωράκη; Καλλίτερα: Έχει κάποια σημασία για μας σήμερα ο Θεοδωράκης και το έργο του; Ενστικτωδώς απάντησα «ναι» κι άκουσα ό,τι δικό του είχα πρόχειρο. Όμως όσο άκουγα, διάβαζα για την διαδρομή και τις απόψεις του, συζητούσα με ανθρώπους που τον γνώρισαν, συνεργάτες και συναγωνιστές του κι άρχισα να ψάχνω λίγο περισσότερο εστιάζοντας στο μουσικό του έργο. Γιατί νομίζω ότι αυτό είναι που κυρίως θα μείνει ή δεν θα μείνει από τον Θεοδωράκη.

Ξανακούγοντας θυμήθηκα ότι πέραν από τον επικό και μεγαλοπρεπή, αγωνιστικό και εξωστρεφή Θεοδωράκη, υπάρχει κι ένας άλλος, εσωστρεφής, ανοιχτός σε μια μέσα, ατομική αλήθεια, όχι μόνο στην εξωτερική της πολιτικής φατρίας-λαός. Ο δίσκος με τα τραγούδια του Λειβαδίτη συνοψίζει εξαιρετικά αυτή την πλευρά του έργου του.

Summertime

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Gershwin. Ανάμεσα σε νανούρισμα και ερωτικό κάλεσμα μιλάει για ένα καλοκαίρι οικείο αλλά και ξένο για μας.

Η Joplin το τραγουδάει συγκλονιστικά -η κραυγή της καθιέρωσε ένα τραγούδι μιούζικαλ, που είχε γίνει κλασικό jazz, σε rock standard. Αυτόν τον καιρό όμως χάνομαι στον λυγμό της Billie Holiday

Cole Porter: Anything Goes

Αγαπώ πολύ τα τραγούδια του Cole Porter. Παιγνιώδη, περιεκτικά, ερωτικά, συντροφεύουν συχνά -πυκνά τον πρωινό καφέ μου. Και δινουν στο καλοκαίρι το ελευθεριάζον χρώμα των ονείρων. Πέρα από την Ella, που τα αποθέωσε με την μαγική φωνή της, τα ιδιοφυή αυτά τραγούδια έχουν γνωρίσει πολλές-πολλές εκδοχές και εκτελέσεις, για παράδειγμα η Kate Capshaw το τραγουδά στα Μανδαρίνικα (!) στην εναρκτήρια σεκάνς του Indiana Jones and the Temple of Doom.

Perry Mason Theme

Εντάξει, το Blues Brothers 2000, παρά τον εξαιρετικό John Goodman, ήταν μαλακία ολκής. Αλλά το soundtrack ήταν εξαιρετικό, τόσο καλό όσο και της πρώτης ταινίας. Το άκουσα αρκετά τον τελευταίο καιρό και, δεν σας κρύβω, μου έφτιαχνε κάθε φορά το κέφι. Αν στην πρώτη ταινία παίζουν το θέμα του Rawhide, σε αυτό διασκευάζουν εκείνο του Perry Mason -του Σέρλοκ Χόλμς-υπερ-δικηγόρου που έπαιζε ο R. Burr.

Βασίλης Τσιτσάνης: Ίσως αύριο

Τα τελευταία χρόνια περνάω την τσιτσανική μου φάση. Φίλοι, που θυμούνται την εμμονή μου με το προπολεμικό ρεμπέτικο, με πειράζουν ως προδότη -αλλά τι να λέμε; Ο Βλάχος ήταν ιδιοφυΐα. Έφτασε το ρεμπέτικο -και το λαϊκό- σε ένα όριο, που κανένας άλλος δεν μπορούσε να το φέρει. Και μάλιστα με έναν ολιστικό (ας πούμε) τρόπο, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι, έντεχνοι, άτεχνοι και λαϊκοί, υπηρετούσαν μόνο κάποιες πτυχές του.

Πέρασα ένα βράδυ ακούγοντας και ξανακούγοντας το περίφημο Ίσως αύριο -ίσως το καλλίτερο τραγούδι της συνεργασίας του συνθέτη με τον Καζαντζίδη. Ο Στέλιος το έχει ηχογραφήσει δυο φορές, μια υπό την επίβλεψη του Τσιτσάνη και μια λίγο αργότερα, στην Αμερική -και τις δυο φορές το λέει εξαιρετικά. Εξαιρετικά όμως το έχει πει και ο Νταλάρας στο Καλημέρα κυρία Λύδια, καθώς προσθέτει το αλανιάρικο στοιχείο, που δεν έχει ο Καζαντζίδης.

Ελπίζω κάποια στιγμή να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και να γράψω κάτι για αυτό το τρίλεπτο αριστούργημα…

Tagged: , , , , , , ,

2 thoughts on “Τα 8 τραγούδια του φετινού Ιουλίου

  1. Nίκος 26/07/2013 στο 2:08 μμ Reply

    Καταπληκτικό άρθρο!

    Φώτη καλές Διακοπές!

    • fvasileiou 26/07/2013 στο 3:35 μμ Reply

      Καλό καλοκαίρι, Νίκο🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: