Διπλό κοίταγμα

Στις 2 Σεπτεμβρίου 1997 αντέγραφα στο σημειωματάριό μου αυτά τα λόγια του Σεφέρη:

«Κοίταγμα πίσω: μιὰ μαύρη κορδέλα· κοίταγμα ἐμπρὸς: ἀνέφικτα πράγματα»

Ανέτρεξα στο απόσπασμα. Είναι μια φράση από την ημερολογιακή καταγραφή της Καθαράς Δευτέρας 15 Μαρτίου 1926 –δυο μέρες μετά τα γενέθλιά του ο Σεφέρης σέρνει βαριά την πένα με την «συναίσθηση πως γερνά». Έκλεινε τότε τα 26.

Εγώ ήμουν 20 χρονών όταν τον αντέγραφα. Ξεφύλλισα το σημειωματάριο μπας κι ανακαλύψω τον λόγο που μου μιλήσανε αυτά τα λόγια τότε, αλλά δεν βρήκα κάτι. Ούτε μπόρεσα να θυμηθώ. Ίσως είναι αυτό το διπλό κοίταγμα που να με εντυπωσίασε.

Έκλεισα τα κιτάπια μου και κάθισα στο γραφείο.

………………………………………………………………………………

Μαύρη η οθόνη του υπολογιστή και πολλή χαρτούρα τριγύρω μου, που όλο τη συμμαζεύω κι όλο ασυμμάζευτη μένει. Βιβλία σε όλους τους τοίχους, το τηλέφωνο ακουμπισμένο σε ένα σκαμπό. Τα τζάμια είναι ανοιχτά κι ακούγονται οι φωνές των παιδιών που παίζουν με τα ποδήλατα, ένα σκυλί που αλυχτάει κάπου μακριά, οι καλησπέρες και τα τι κάνεις των γειτόνων.

Κοίταγμα πίσω: Δεν βλέπω μαύρες κορδέλες· αυτή η μελοδραματική εικόνα μπορεί να εκφράζει τους πολύ νέους κάθε εποχής, που τα θέλουν όλα μαύρα ή άσπρα, αλλά εμάς, που καθώς μεγαλώνουμε αναγνωρίζουμε –και εκτιμούμε– και τις άλλες αποχρώσεις της ζωής, αυτό το μαυροάσπρο δεν μας λέει τίποτα. Αν βλέπω κάτι πίσω είναι ένα παράλογο ζιγκ-ζαγκ, που μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να αποκτά σχήμα και μορφή. Αν ήμουν πιο σοφός, θα ακολουθούσα την ευθεία· δεν θα έχανα τόσο καιρό σε ανώφελα πράγματα –αλλά δεν είμαι. Κι ότι είμαι, έγινα από αυτό ακριβώς το ζιγκ-ζαγκ, οπότε

Κοίταγμα εμπρός: Ανέφικτα πράγματα. Πέρασαν 17 χρόνια από τότε που αντέγραψα την σεφερική φράση / Είμαι 10 χρόνια μεγαλύτερος από την ηλικία που είχε ο Σεφέρης όταν την έγραψε, κι ακόμα οι προσδοκίες μου, τα όνειρά μου, τα σχέδια για το μέλλον, πετάνε στα σύννεφα. Κυνηγάω το μαγικό, το ανέφικτο, κλωτσάω, καθώς λένε, την καρδάρα με το γάλα και ξεκινάω να μαζεύω άλλο, αλλού. Σ’ αυτό παραμένω άσοφος, παιδί. Κι ούτε ξέρω αν θα μεγαλώσω –αν θέλω δηλαδή να μεγαλώσω.

Κοίταγμα στο τώρα: Σαθρό έδαφος, φτιαγμένο από χίλιες ευμετάβλητες παραμέτρους κι η παράλογη ανάγκη να σταθώ και να ξαποστάσω πάνω του. Για μια στιγμή, έστω. Για μια ανάσα…

Ίσως το πιο ανέφικτο τελικά είναι να απλοποιήσουμε τις ζωές μας…

Tagged: ,

2 thoughts on “Διπλό κοίταγμα

  1. Ελένη 05/09/2013 στο 3:35 μμ Reply

    Κάποιοι ξεκίνησαν, προχώρησαν και έφτασαν ξέροντας. Γεννήθηκαν ηλικιωμένοι. Συμβιβάστηκαν να διαμορφώσουν τις ζωές και τα όνειρα τους σύμφωνα με τις κυρίαρχες ιδέες μιας κατασκευασμένης πραγματικότητας.
    Με ιστορική συνείδηση και κυνηγώντας αυτό που φαίνεται να είναι άπιαστο μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: