Χαμένη ευκαιρία;

Πολλοί το λέγανε, όταν το 2010 μπήκαμε για τα καλά στον τροχό της Κρίσης, ότι αποτελεί εκτός από δοκιμασία και μια μεγάλη ευκαιρία.

Δεν είχαν κι άδικο.

Γιατί πέρα από τον πόνο και την απόγνωση που έφερε και φέρνει ή βίαιη προσαρμογή της εσωτερικής υποτίμησης, θα μπορούσαμε αυτή την περίοδο να διορθώναμε τα στραβά και τα ανάποδα της Μεταπολιτευτικής Πολιτείας, που μας έφεραν εδώ. Να μην περιοριζόμαστε μόνο σε εξορθολογισμούς και μεταρρυθμίσεις που διορθώνουν τους δείκτες ρίχνοντας το βιοτικό επίπεδο και εξαφανίζοντας τα μεσαία στρώματα, αλλά να προχωρούσαμε σε ουσιαστικές εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις.

Στους στόχους δεν θα ήταν δύσκολο να συμφωνήσουμε:

Φιλικότερη, λειτουργικότερη και, σίγουρα, φτηνότερη Δημόσια Διοίκηση θέλουμε όλοι. Όπως και καταπολέμηση της διαφθοράς, του πελατειακού συστήματος, καθιέρωση της αξιοκρατίας και της αξιολόγησης. Και βέβαια το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό να ανανεωθούν, να αποκτήσουν δεσμούς με την κοινωνία, να παταχθεί η διαπλοκή και να πάψει η κλωνοποίηση ανθρώπων και νοοτροπιών στα κομματικά εργαστήρια.

Εν ολίγοις, να γίνουμε όλοι πιο δημιουργικοί και πιο υπεύθυνοι απέναντι στους εαυτούς μας, τους συνανθρώπους μας, το κράτος. Αυτή ήταν η ευκαιρία και το στοίχημα.

Τρία χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο τα νούμερα φαίνονται επιτέλους να βγαίνουν. Μικρό ή μεγάλο, πραγματικό ή λογιστικό, ένα κάποιο πλεόνασμα θα καταγραφεί την επόμενη χρονιά –όλοι συμφωνούν σ’ αυτό και όλοι καταλαβαίνουμε ότι αποτελεί ένα πρώτο, μικρό βηματάκι για να απελευθερωθούμε από τον βρόγχο της επιτήρησης.

Όμως στο άλλο επίπεδο, το πιο ουσιαστικό, εκείνο που έχει να κάνει με τις αλλαγές στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, τον τρόπο οργάνωσης του λόγου, της σκέψης, του βίου και του πολιτεύεσθαι, τρία χρόνια μετά τίποτα δεν έχει αλλάξει. Αντιθέτως, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις πως αντί να προχωρήσουμε μπροστά, πηγαίνουμε ολοταχώς προς τα πίσω –η Χρυσή Αυγή, που συζητάμε αυτές τις μέρες, δεν είναι παρά σύμπτωμα αυτής της υποχώρησης.

Δυστυχώς η Κρίση δεν μας ωρίμασε. Αντικρίσαμε πολλές φορές το χάος και το μηδέν την τελευταία περίοδο, είδαμε τα λάθη μας και τα παραδεχτήκαμε, αλλά αυτό δεν μας κατέστησε πιο υπεύθυνους. Ο υπεύθυνος άνθρωπος όταν βλέπει το λάθος, παίρνει βαθιά ανάσα και με την δημιουργικότητα και την ενεργητικότητά του προσπαθεί να το διορθώσει. Έτσι οι κρίσεις γίνονται ευκαιρίες αναγέννησης.

Σε μας, αντιθέτως, η παραδοχή του λάθους βιώθηκε ως ενοχή. Κι από τη μια μεριά υφιστάμεθα παθητικά την τιμωρία μας μήπως και εξαγνιστούμε, από την άλλη προσπαθούμε με παιδιάστικη κουτοπονηριά να φορτώσουμε την ζημιά στον γείτονα.

Σε αυτή την αποτυχία (γιατί αποτυχία είναι και μάλιστα όλων μας) επένδυσε συστηματικά οι πολιτικές μας ηγεσίες. Για να περάσουν τα εκάστοτε μέτρα, κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες στοχοποιούνταν, δαιμονοποιούνταν και παραδίδονταν στην κοινότατη γνώμη. Ξεκινήσαμε με τους εργαζόμενους στα Stage, περάσαμε στους γιατρούς, τους μηχανικούς και τους δικηγόρους, στους καφετζήδες και τους φουρνάρηδες, τους ταξιτζήδες και τους φορτηγατζήδες, για να φτάσουμε σήμερα στους Δημοσίους Υπαλλήλους. Σχέδιο οργανωμένο για τον εκσυγχρονισμό των δομών του Κράτους και την αναδιάρθρωση των μηχανισμών του δεν είδαμε· μόνο ο μουτζούρης πεταγόταν κάθε τόσο από δω κι από κει κι αλίμονο σε κείνον που του έμενε στα χέρια. Με αυτόν τον τρόπο κατάφεραν να διατηρήσουν αλώβητα όλα εκείνα που συνιστούν την πηγή της οπισθοδρόμησης και της «κακοδαιμονίας» μας. Κάποια παραπαίδια μπορεί να θυσιάστηκαν, αλλά ο πυρήνας του συστήματος εξουσίας παρέμεινε ανέπαφος.

Προσπαθώ να πιστέψω πως παρά τις δυσκολίες της καθημερινότητας και τον συνεχή αγώνα με το αδιέξοδο που δίνει ο καθένας από μας, θα καταφέρουμε, έστω στο παρά πέντε, να ξεπεράσουμε τις ενστικτώδεις καχεξίες μας και να διεκδικήσουμε, ή μάλλον, να προσπαθήσουμε για το περισσότερο, που είναι η ουσιαστική αλλαγή των συνειδήσεων και των τρόπων. Μόνο έτσι η δοκιμασία που περνάμε θα έχει νόημα…

Tagged: ,

7 thoughts on “Χαμένη ευκαιρία;

  1. Nίκος 23/09/2013 στο 7:30 μμ Reply

    Δυστυχώς, έχεις απόλυτο δίκιο φίλε μου σε ό,τι γράφεις.
    Και το θλιβερό της υπόθεσης, είναι ότι δεν αλλάζουμε…
    Καλό σου Βράδυ!

    • fvasileiou 24/09/2013 στο 6:39 μμ Reply

      Θέλω να ελπίζω ότι κάτι θ’ αλλάξει στο τέλος.
      Κάποια ρωγμή θα χαρακώσει το σύστημα.

  2. Ειρήνη 23/09/2013 στο 7:56 μμ Reply

    Ωμή αλήθεια για άλλη μια φορά… έτσι είναι, όπως τα γράφεις, Φώτη. Δυστυχώς. Θέλω ακόμα να ελπίζω πως κάτι θα αλλάξει, αλλά, όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ πως μάλλον θα πρέπει να κατέβω από το συννεφάκι μου από μόνη μου, πριν γκρεμοτσακιστώ – ή με γκρεμοτσακίσουν. Καλό βράδυ να έχεις.

    • fvasileiou 24/09/2013 στο 6:40 μμ Reply

      Καλησπέρα!
      Ας μείνουμε αισιόδοξοι κι ας αγωνιστούμε για το καλλίτερο -δεν υπάρχει άλλος τροπος

  3. ♔DƦάɱα QuƎeи ♔ 24/09/2013 στο 3:34 μμ Reply

    Νομίζω ότι το χειρότερο είναι πως ο Έλληνας έμαθε να ξεχνά και να συμβιβάζεται. Τώρα έχει αρκεστεί στον ωχαδερφισμό του και δεν διεκδικεί.
    Το θετικό της υπόθεσης είναι πως σιγά σιγά ο κόσμος ξυπνά απ’ την χειμερία νάρκη και ίσως τελικά η ευκαιρία να μην πάει χαμένη.
    Να είσαι καλά Φώτη και να περνάς όμορφα.
    Καλό απόγευμα!

    • fvasileiou 24/09/2013 στο 6:42 μμ Reply

      Δεν είμαι σίγουρος ότι η απάντηση βρίσκεται στη διεκδίκηση ή στην ανάληψη των ευθυνών μας.

  4. Κατερίνα Τοράκη 26/09/2013 στο 10:15 πμ Reply

    Αγαπητέ Φώτη, συμφωνώ με τις διαπιστώσεις σου, αλλά φοβάμαι πως είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Αναρωτιέσαι πόσοι μπορούν να πάρουν αυτή τη «βαθιά ανάσα» και σαν «υπεύθυνοι» άνθρωποι να προχωρήσουν μπροστά με «δημιουργικότητα και ενεργητικότητα»; Αναρωτιέσαι πόσοι και γιατί έχουν χάσει τις αντοχές να δοκιμάσουν αυτά που λες; Δεν μπορώ να σου απαντήσω για τις «ενστιχτώδεις καχεξίες» (καταλαβαίνω τι εννοείς), όμως αυτό που έγινε στην Αμφιάλη, αυτά που γίνονται καθημερινά στις φτωχογειτονιές του Πειραιά και της Αθήνας, αυτά που είπαν οι ράπερ στην προχθεσινή τους συγκέντρωση, αυτά που γράφει ο Χαριτόπουλςο στο «Εκ Πειραιώς» και ο Οικονόμου στο «Κάτι θα γίνει θα δεις» δεν δείχνουν να υπάρχει πλεόνασμα πουθενά, δυστυχώς! Όσο για το οικονομικό πλεόνασμα που επικαλούνται, εντάξει, δεν πιστεύω να το πιστεύουν ακι πολύ κι ας μην είμαστε οικονομολόγοι, ξέρουμε τι γίνεται στο δημόσιο… Συμφωνώ με την ανάγκη αλλαγής συνειδήσεων και τρόπων, δηλαδή Παιδεία και Πολιτισμό, όμως αν δεν διεκδικήσουμε κι αν δεν ανάλάβουμε ευθύνες κι εμείς οι πολίτες, πώς θα γίνει, πάλι θα είμαστε εκτός;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: