Τιμώντας την 28η Οκτωβρίου

Κάθε χρόνο παραμονές 28ης Οκτωβρίου, ανήμερα και μετά, θυμάμαι τον συχωρεμένο τον παππού μου: Έναν ταπεινό, ανώνυμο άνθρωπο, που άφησε στο χωριό του την γυναίκα και το νεογέννητο μωρό του για να πολεμήσει στο μέτωπο.

Μου έλεγε ιστορίες από εκείνη την εποχή: Τις ατέλειωτες πορείες στη λασπουριά, τις ψείρες, την κουραμάνα που μοιράζονταν, τις ώρες στα χαρακώματα, τον ήχο των κανονιών, των τουφεκιών, των οπλοπολυβόλων, τους ανθρώπους που σκότωσε. Δυστυχώς δεν τις θυμάμαι για να τις αραδιάσω κι εγώ με τη σειρά μου. Αυτή η αντιηρωική Ιστορία των κομπάρσων χάθηκε. Χάθηκε η αγωνία και ο πόνος του ανώνυμου ανθρώπου –γιατί, ναι, όσο κι αν είναι πολιτικά λάθος, ανώνυμοι είμαστε, αριθμοί σε κάποια στρατολογική λίστα ή στους καταλόγους της εφορίας. Μας απέμεινε μόνο η Ιστορία των πρωταγωνιστών, τα επιθεωρησιακά τραγούδια, οι ταινίες που παίζονται κάθε χρόνο, ένα εθνικό / πατριωτικό / κοινωνικό γκλάμουρ –ο καθείς διαλέγει και παίρνει, για όλους έχει ο μπαχτσές.

Μεγαλώνοντας προσπαθώ να καταλάβω τι ήταν εκείνο που έκανε τον παππού μου να πολεμήσει. Οι πύρινοι λόγοι, τα στρατευμένα πρωτοσέλιδα, το κλίμα που είχε διαμορφωθεί θα έπαιξε τον ρόλο του, αλλά από μόνο του δεν είναι αρκετό. Θα μετρούσε περισσότερο στα μετώπισθεν, να δίνει κουράγιο στα γυναικόπαιδα που έμειναν μόνα τους.

Όχι, εκείνη τη στιγμή που αφήνεις πίσω τους δικούς σου και ξεκινάς να συναντήσεις τον θάνατο, κάτι άλλο, πιο βαθύ πρέπει να μέτρησε. Βαθύ κι απλό ταυτόχρονα. Η έξη να κάνει την δουλειά του με ευσυνειδησία. Νομίζω ότι ο παππούς μου και χιλιάδες άλλοι πήγαν στον πόλεμο, κράτησαν το Ελληνοϊταλικό μέτωπο, προχώρησαν βαθιά στην Αλβανία, με την ίδια απλότητα που πήγαιναν το πρωί στο εργαστήρι, το μαγαζί ή το χωράφι τους. Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω. Γι’ αυτό και δεν διεκδίκησαν ποτέ τιμές, αναγνωρίσεις, ειδικές συντάξεις και μετάλλια. Αυτά είναι για τους άλλους, τους επώνυμους και τους καπάτσους.

.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό, δεν ξέρω αν είναι λάθος, αν είναι πολύ ή λίγο, πάντως έτσι τιμώ κάθε χρόνο την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου: Θυμούμενος τον παππού μου. Προσπαθώντας να τον καταλάβω. Προσπαθώντας να βρεθώ στη θέση του πέρα από ρητορισμούς και ιδεολογήματα.

2 thoughts on “Τιμώντας την 28η Οκτωβρίου

  1. […] είδα και αυτό, για έναν άλλο παππού του ’40. Διαβάστε κι […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: