Στην παγωμένη ακρογιαλιά

Η θάλασσα ξεβράζει στην παγωμένη ακρογιαλιά νεκρά κοχύλια, ξύλα, μαύρα φύκια.

Ερημιά.

Και μια απεραντοσύνη απ’ άκρη σ’ άκρη στον ορίζοντα που σου παγώνει την καρδιά. Μια άδεια απεραντοσύνη που σ’ εγκλωβίζει μέσα της. Τοπίο συνεχές κι απαράλλαχτο. Όπου και να πας, όσο και να προχωρήσεις, παραμένεις στο ίδιο σημείο. Ακόμα και τα σημάδια που αφήνω πίσω μου –οι στάχτες της χθεσινοβραδινής φωτιάς, μισοφαγωμένα ψαροκόκαλα, περιττώματα– τα καταπίνει και τ’ αφομοιώνει μ’ έναν τρόπο.

Ίσως να έχει αφομοιώσει κι εμένα. Να έχω βυθιστεί μέσα σε τούτη την ανώφελη απεραντότητα σαν σε κινούμενη άμμο, τον πηχτό χυλό του τίποτα. Ίσως ν’ αποτελώ κι εγώ ξερό κομμάτι του τοπίου σαν αυτόν τον βράχο που συντρίβεται στα κύματα –υπάρχουν στιγμές που το πιστεύω πραγματικά. Κάθομαι τότε ακίνητος όπου λάχει, στην άμμο, το νερό, τα βράχια, χωρίς να σκέφτομαι και χωρίς να νιώθω τίποτα. Το μέσα μου χάνεται στο έξω και το έξω στο μέσα –αν υπάρχουν βέβαια αυτές οι διακρίσεις· αν δεν είναι όλα ένα συνεχές, αξεδιάλυτο μηδέν.

Κι άλλες στιγμές με πιάνει μια μανία, σαν να προσπαθώ να αποδείξω στον εαυτό μου ότι πράγματι υπάρχω, ότι είμαι κάτι ζωντανό, διαφορετικό από την νεκρή φύση που με περιβάλλει και τρέχω, τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ αναζητώντας έξοδο· διέξοδο· ένα στοιχείο, έστω, διαφορετικό, κάτι που να μου δείχνει πως η δυνατότητα για κάτι άλλο υπάρχει.

Αλλά τίποτα δεν αλλάζει.

Δεν υπάρχει διέξοδος, έξοδος, άλλο. Ή, τουλάχιστον, εγώ δεν το βρίσκω. Τρέχω, τρέχω, τρέχω έχοντας αριστερά την γραμμή του θαλασσινού ορίζοντα, χρυσοπορτοκαλένιο απ’ το φως ενός δύοντα ηλίου και στα δεξιά το σταχτοπράσινο λιβάδι που ανεβαίνει ως τον ουρανό. Μέχρι που σταματάω. Σταματάω και κάθομαι σταυροπόδι πιέζοντας με δύναμη τις παλάμες στα μάτια μου. Τρίβω βίαια τα μάτια μου μήπως και ξυπνήσω· μήπως βλέπω έναν εφιάλτη. Αλλά όσο και να τα τρίψω είμαι πάντα εκεί, στην πεθαμένη ακρογιαλιά, μόνος, χωνεμένος στον χώρο. Και τότε δεν μου απομένει τίποτα άλλο από την φωνή. Ουρλιάζω κι εγώ μέχρι να ματώσουν τα πνευμόνια μου, αλλά τίποτα δεν ακούγεται…

5 thoughts on “Στην παγωμένη ακρογιαλιά

  1. γρηγόρης στ. 31/10/2013 στο 12:40 μμ Reply

    Στη θάλασσα.
    Στη λίμνη πόσο διαφορετικά είναι;

    • fvasileiou 31/10/2013 στο 2:19 μμ Reply

      Ωραίο ερώτημα…

      Φαντάζομαι ότι κατ’ αρχήν το τοπίο έχει μια κάποια περατότητα… Αλλά δεν ξέρω κιόλας…

  2. hfaistiwnas 01/11/2013 στο 7:00 πμ Reply

    Και το Χειμώνα είναι όμορφη η θάλασσα.. πάλι γαληνεύει με έναν διαφορετικό άγριο τρόπο..

    • fvasileiou 01/11/2013 στο 11:12 πμ Reply

      Εγώ βέβαια είμαι ορεινός…

  3. Alpha 04/11/2013 στο 9:02 μμ Reply

    Reblogged this on Wirdicious.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: