Η παλιά ζακέτα

Χθες το πρωί φόρεσα για να πάω στον καφέ την μαύρη πλεχτή ζακέτα που είχα αγοράσει πριν από 10 χρόνια. Διατηρεί το χρώμα της στο ακέραιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει πλέον φθαρεί αρκετά. Και καθώς την έβλεπα να κρέμεται πάνω μου με τον παλιομοδίτικο τρόπο της θλιμμένη σαν μαραγκιασμένη φλούδα, μελαγχολικές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου. Δεν την άλλα όμως. Δεν την αντικατέστησα με κάποιο από τα καινούργια μου ρούχα, αλλά τράβηξα το φερμουάρ ως το στήθος και βρήκα στον δρόμο.

Αυτή η ζακέτα είναι από τα πρώτα καλά ρούχα που μπόρεσα ν’ αγοράσω μόνο –χωρίς να τσοντάρω από χαρτζιλίκια ή να χρειάζομαι την βοήθεια των δικών μου για να πληρώνω τους λογαριασμούς. Κόστιζε μάλιστα κάτι παραπάνω απ’ όσα διέθετα (και γενικά διαθέτω) για ένδυση, παρόλα αυτά όμως μπήκα στο μαγαζί (ένα υποκατάστημα των Springfield επί της Πατησίων) και την πήρα. Η αγορά της συνεπώς είχε διπλό νόημα για μένα: Από τη μια επιβεβαίωνε την οικονομική μου ανεξαρτησία κι απ’ την άλλη αποτελούσε μια υπέρβαση των συνηθειών και των εθισμών μου.

Όπως και νά ‘χει πάντως, αυτό, να έχω αγαπημένα ρούχα, που συνεχίζω να τα φοράω είναι κάτι καινούργιο για μένα. Μέχρι τώρα τα ρούχα τα διάλεγα, τα φόραγα, τα ξαπόστελνα, τώρα όμως θα βρεις στην ντουλάπα μου δίπλα από την ζακέτα, μια παλιά καπαρτίνα κι ένα πουκάμισο που δεν το φοράω ποτέ πια.

Τι συμβαίνει;

Νοσταλγία για ένα παρωχημένο εαυτό; Προσκόλληση στα αισθητικά πρότυπα εκείνης της εποχής; Ενθύμιο μιας εποχής που παρήλθε; Δυσκολία να παρακολουθήσω και να προσαρμοστώ στα νέα (δεδομένα / μόδα / συνήθειες / …);

Πιθανόν όλα αυτά μαζί και κατά περίπτωση. Αλλά και κάτι ακόμα:

Μια μεγαλύτερη αδιαφορία για το φαίνεσθαι, που καταλήγει να είναι μεγαλύτερη ελευθερία από το φαίνεσθαι.

Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα μια ματιά στα ρούχα του άλλου σου αποκάλυπτε ηλικία, ιδιότητα, καταγωγή, εθνικότητα. Μετά όμως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το ντύσιμο έπαψε σιγά-σιγά να είναι δηλωτικό της ταυτότητας. Το τζιν λειτούργησε εξισωτικά: Το φοράνε άντρες και γυναίκες, πλούσιοι και φτωχοί, σπουδαγμένοι και αμόρφωτοι, αστοί και χωριάτες, χειρώνακτες και γραφειοκράτες –ακόμα και οι πολιτικάντηδές μας όταν θέλουν να φανούν μοντέρνοι και απλοί.

Τώρα το έχουμε ξεπεράσει κι αυτό: Ο καθένας μπορεί να ντύνεται σύμφωνα με την πολιτισμική υπο-ομάδα που εντάσσει τον εαυτό του ή, πιο απλά, το γούστο του.

Αλλά ας μη γελιόμαστε: Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει και μάλλον δεν είναι εφικτή. Η κοινωνία διαθέτει εκείνους τους μηχανισμους που μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο –το σχολείο, για παράδειγμα, παίζει σημαντικό ρόλο στον τρόπο που αντιλαμβάνεται το παιδί τον εαυτό του και το πώς τον παρουσιάζει, δηλαδή και στο πώς τον ενδύει.

Κι ακόμα υπάρχει και η ανάγκη που έχουμε σαν έφηβοι ή νεαροί ενήλικες να ξεχωρίσουμε ή να ταιριάξουμε κάπου. Ανάγκη, που όσο βρίσκουμε τον πραγματικό μας εαυτό, όσο ξεχωρίζουμε εκείνο που πραγματικά μετράει για εμάς κι απορρίπτουμε τα υπόλοιπα, υποχωρεί. Οπότε μπορούμε να χαλαρώσουμε, να φορέσουμε εκείνο που μας κάνει να νιώθουμε πιο άνετα, πιο ο εαυτός μας, και ν’ αφήσουμε το άγχος για το πώς φαινόμαστε στους νεώτερους. Μπαίνω κατά συνέπεια στο παλιό μου ρούχο όχι μόνο γιατί έχει μια ιστορία για μένα, αλλά και γιατί το καινούργιο δεν σημαίνει τίποτα.

Tagged: , , , ,

9 thoughts on “Η παλιά ζακέτα

  1. evivoulgaraki 08/11/2013 στο 1:47 μμ Reply

    «Μια μεγαλύτερη αδιαφορία για το φαίνεσθαι, που καταλήγει να είναι μεγαλύτερη ελευθερία από το φαίνεσθαι.» Θα ήθελα πολύ μαζί με το πρώτο σκέλος να ισχύει πάντως και το δεύτερο… Γιατί κι εγώ όλο και περισσότερο νιώθω κάπως έτσι. Μακάρι να είναι ελευθερία και όχι κάποιας μορφής κόπωση. Ή έστω και μέσα από μια κόπωση, πολιτική, κοινωνική, ηλικιακή, εργασιακή, πολυποίκιλη, να ανακαλύπτουμε και μιας μορφής ελευθερία.
    Μου άρεσε το κείμενο.

    • fvasileiou 08/11/2013 στο 10:18 μμ Reply

      Το σκέφτηκα κι εγώ αυτό Εύη:
      Κουραστήκαμε; Ίσως.
      Από την άλλη και το ακούραστο κυνήγι του φαίνεσθαι (ας το πω έτσι) από μάταιο γίνεται γελοίο -ας μην αναφέρω επιφανή παραδείγματα. Οπότε, ας δώσει ο καθένας μας την απάντηση που προτιμά.

  2. γρηγόρης στ. 08/11/2013 στο 7:55 μμ Reply

    Θα την χάριζες;

    • fvasileiou 08/11/2013 στο 7:59 μμ Reply

      Ενδιαφέρεσαι;😉

  3. γρηγόρης στ. 08/11/2013 στο 8:05 μμ Reply

    Όχι! Αλλά ρωτάω.

    • fvasileiou 08/11/2013 στο 8:11 μμ Reply

      Την συγκεκριμένη την φοράω ακόμα, οπότε δεν θα την χάριζα. Ρούχα όμως που δεν φοράω… -όπως όλοι μας, νομίζω…

  4. Ανθή 10/11/2013 στο 4:10 μμ Reply

    «…Ανάγκη, που όσο βρίσκουμε τον πραγματικό μας εαυτό, όσο ξεχωρίζουμε εκείνο που πραγματικά μετράει για εμάς κι απορρίπτουμε τα υπόλοιπα, υποχωρεί».
    Σε λίγες μέρες κλείνω τα 31 και αισθάνομαι πιο κοντά από ποτέ σε αυτό που λέμε «έχω βρει την ταυτότητά μου».Κάνεις πολύ καλά που την φοράς.Έκανες πολύ καλά που εξέφρασες τις σκέψεις σου γι’αυτό σε ένα ακόμα πολύ όμορφο κείμενο,όπως τόσα που μας έχεις χαρίσει.
    Να είσαι καλά Φώτη!

    • fvasileiou 18/11/2013 στο 1:56 μμ Reply

      Να βρούμε τον εαυτό μας δεν είναι αυτονόητο – χρειάζεται αγώνας. Κι επειδή είναι όμορφη διαδικασία -παρά την οδύνη που συνεπάγεται- ελπίζω να χρειάζεται διαρκής αγώνας😉

  5. Ανθή Ψωμιάδου 19/11/2013 στο 8:37 μμ Reply

    Ναι,ο αγώνας είναι διαρκής!Απλώς,κάθε τόσο σημειώνεται μία μικρή κατάκτηση,χωρίς να σημαίνει ότι φτιάξαμε όλο το παζλ.Σίγουρα όμως,από το …κομφούζιο του εγκεφάλου μου που υπήρχε στα 21,προτιμώ τα 31 που αρκετά πραγματάκια έχουν βρει την θέση τους.🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: