Τέσσερα ταξίδια που θα ήθελα να κάνω

Οι φίλοι, που γνωρίζουν την αντιπάθειά μου για τις μετακινήσεις, ίσως εκπλαγούν από την σημερινή ανάρτηση. Αδίκως. Γιατί οι μετακινήσεις δεν μου αρέσουν, τα ταξίδια τα ονειρεύομαι.

Ανήκω σε μια γενιά, που ενώ έχει γνωρίσει πολλά μέρη, δεν έχει ταξιδέψει. Μέσα σε δύο, τρεις, πέντε ώρες διακτινιζόμαστε στον προορισμό με το αεροπλάνο ή τα γρήγορα αυτοκίνητά μας –αυτό είναι μεταφορά.

Ταξίδι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί όχι μόνο χώρο, αλλά και χρόνο. Ο παλιός ταξιδευτής που με την άμαξα ή και με τα πόδια του ξεκινούσε από τον τόπο του για να πάει κάπου αλλού, δεν κατανάλωνε μόνο χιλιόμετρα, κατανάλωνε και μέρες, βδομάδες, μήνες. Και έτσι το ταξίδι δεν ήταν μόνο ένα «ξέσκασμα», αλλά μια διαδικασία εσωτερικής αλλαγής. Ο ταξιδιώτης που επέστρεφε έχοντας γνωρίσει πολλών ανθρώπων τις γνώμες και τα μέρη, θεωρούνταν –και ήταν– σοφός –δεν νομίζω ότι μπορεί να διεκδικήσει κάτι τέτοιο ο σημερινός «ταξιδιώτης» του τριήμερου.

Ονειρεύομαι ταξίδια λοιπόν. Σε τόπους όμορφους, ξένους, διαφορετικούς, εξωτικούς. Όχι τόσο γιατί νοσταλγώ κόσμους που δεν γνώρισα, όπως λέει ο Che στα Ημερολόγια μοτοσικλέτας, αλλά έναν τρόπο για τον οποίο έμαθα μέσα από παλιά βιβλία και ιστορίες.

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας τα 4 μέρη που μου φαίνεται πιο δύσκολο να καταφέρω να επισκεφθώ ποτέ. Υπάρχουν φυσικά και άλλα μέρη που θα ήθελα να δω κι άλλα ταξίδια που θα ήθελα να κάνω, αλλά αυτά φαντάζουν πιο προσβάσιμα σήμερα. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

.

Η Έρημος της Αυστραλίας

Παρά την αντιπάθειά μου για τα θερμά, ξηρά κλίματα, αυτή την περιοχή, που καλύπτει σχεδόν το 18% της Αυστραλίας, θα ήθελα να την διασχίσω. Θα ήθελα να πατήσω το κόκκινο χώμα της, να αγναντέψω τον γυμνό ορίζοντα μέχρι να με τσούξουν τα μάτια από το φως και την σκόνη.

.

Αμαζόνιος

Τα ντοκιμαντέρ του Jacques-Yves Cousteau και η ταινία The Mosquito Coast του Peter Weir έχτισαν μέσα μου τον μύθο του μεγάλου αυτού ποταμού. Το οικοσύστημα του Αμαζονίου είναι απαραίτητο για την ανθρωπότητα, καθώς μας τροφοδοτεί με οξυγόνο, και ταυτοχρόνως εχθρικό, εξαιτίας της άγριας ζωής που φιλοξενεί και κλίματος. Απειλείται με εξαφάνιση από τον δυτικό τρόπο ζωής και εκμετάλλευσης της φύσης ενώ παράλληλα μπορεί να καταπιεί οποιοδήποτε άτομο ξεμείνει στα σπλάχνα του.

.

Rapa Nui

μοαι

Το νησί αυτό της Πολυνησίας, που είναι γνωστό και με το όνομα που του έδωσε ο πρώτος δυτικός επισκέπτης του, ως Νησί του Πάσχα, φιλοξενεί ένα από τα πιο παράδοξα ανθρώπινα επιτεύγματα: Τα τεράστια μονολιθικά αγάλματα, που οι ντόπιοι αποκαλούν moai. Σκοτεινά και απειλητικά σε απόλυτη αντίθεση με το γαλάζιο του Ειρηνικού ωκεανού, έχουν εμπνεύσει δεκάδες ιστορίες κόμιξ και, ναι, θα ήθελα να περπατήσω γύρω τους.

.

Machu Picchu

Σε ύψος 2.500 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας, στην δυσπρόσιτη κορυφή ενός πυραμοειδούς όρους, βρίσκεται η μυθική πόλη των Ίνκα. Χαμένη για αιώνες, ανακαλύφθηκε μόλις το 1911 από έναν αμερικανό αρχαιολόγο, που φορούσε φεντόρα, ονόματι Hiram Bingham. Σήμερα θεωρείται μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς από την Ουνέσκο, συγκεντρώνει χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο, παραμένει όμως δυσπρόσιτη και, όπως μου έχει πει φίλος που κατάφερε να ανέβει, πανάκριβη.

.

Έρημος της Νιτρίας

Το πιο κοντινό μέρος, παρόλα αυτά δυσπρόσιτο εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας που επικρατεί στην Αίγυπτο και της εχθρότητας του νέου καθεστώτος για τους Χριστιανούς. Γιατί από την Αίγυπτο δεν με ιντριγκάρει τόσο να επισκεφθώ τις πυραμίδες και την Σφίγγα, τα οποία, τέλος πάντων, τα έχουμε δει και τα βλέπουμε σε ταινίες, ντοκιμαντέρ, αφιερώματα κάθε είδους, όσο την έρημο έξω από την Αλεξάνδρεια που ξεκίνησε ο χριστιανικός μοναχισμός. Έχοντας ασχοληθεί επί σειρά ετών ερευνητικά με το θέμα, θα ήθελα πολύ να περπατήσω τον τόπο που ξεκίνησαν όλα.

Tagged: , ,

5 thoughts on “Τέσσερα ταξίδια που θα ήθελα να κάνω

  1. Νικολέτα 25/11/2013 στο 10:38 μμ Reply

    Πολύ ωραία ανάρτηση!
    εύχομαι και να τα κάνεις κάποια στιγμή,παρ’όλο που δεν μπορείς τις μετακινήσεις όπως λες..🙂
    καλό βράδυ!

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:08 μμ Reply

      Άλλο μετακίνηση, άλλο ταξίδι…

  2. Κατερίνα Τοράκη 25/11/2013 στο 11:05 μμ Reply

    Από τα παραπάνω, θα ήθελα το π΄ρωτο, την Αυστραλία. Ίσως εκεί να οφείλεται και το όνομα του ιστολογίου μου…

  3. Ευάγγελος 28/11/2013 στο 10:46 πμ Reply

    Με ταξίδεψες, Φώτη!
    Δεν διευκρινίζεις αν αυτά τα ταξίδια θες όταν με το καλό τα πραγματοποιήσεις να είσαι μόνος ή με συντροφιά, πάντως εμένα επί του παρόντος με είχες παρεούλα! (Ελπίζω να μην ήταν πληκτική!)

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:06 μμ Reply

      Οι ρομαντικοί ταξιδευτές πάντα μόνοι δεν είναι; (Εντάσσω, φυσικά, τον εαυτό μου ανάμεσα στους μεγάλους ρομαντικούς ταξιδευτές😀 )

      Απ’ την άλλη, μου αρέσει το παρεάκι… Τι να πεις; Διχασμένος άνθρωπος…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: