Πλάι στο τζάκι

Τρίζουν τα ξύλα και σαλεύουν τα κάρβουνα. Έξω ο κόσμος ακίνητος, παγωμένος. Πέφτει η ομίχλη σιγά-σιγά και θαμπώνει τις σκιές. Είναι αργά, περασμένα μεσάνυχτα, αλλά κάποιοι τριγυρνάνε έξω τώρα. Απρόσβλητοι από το κρύο και την παγωνιά, την υγρασία ή το ψιλόβροχο, θωρακισμένοι με τα νιάτα τους θα ανεβοκατεβαίνουν την Ανεξαρτησίας ή την Αβέρωφ, θα τρώνε στα όρθια συζητώντας δυνατά, θα μπαινοβγαίνουν στα μπαράκια, θα ανταλλάζουνε ματιές, αγγίγματα και φιλιά –γνώριμα όλα αυτά μα ήδη κάπως μ ακρινά. Γιατί ο χρόνος όσο απαλά και ασυναίσθητα κι αν περνάει, περνάει. Κι όταν ψηλαφείς το πέρασμά του πάνω σου, όσο επιεικής –αντικειμενικά– κι αν είναι, προσωπικά δεν βιώνεται παρά οδυνηρά.

.

Σκαλίζω τα ξύλα. Σπίθες αναπηδάνε, κάρβουνα πέφτουν, η ζέστη δυναμώνει. Μηχανικά πιάνω το ποτήρι και πίνω μια μικρή, ελάχιστη γουλιά. Το κρασί χαϊδεύει τη γλώσσα και τον ουρανίσκο μου και ενώνεται με το σάλιο, χάνεται πίσω στον φάρυγγα. Αναθαρρυμένος από το απαλό του χάδι στο στόμα, ήπια και μια μεγαλύτερη. Το κόκκινο χρώμα του άστραψε στο πορτοκαλί της φωτιάς κι η μυρωδιά του απ’ τα χνώτα μου πλημμύρισε το δωμάτιο. Συμπλήρωσα το ποτήρι από το μπουκάλι που είναι δίπλα μου και «θα το τελειώσω» σκέφτηκα.

Ας το τελειώσω. Με τις αντιβιώσεις και τις μαλακίες, καιρό είχα να πιω ένα κρασάκι και με τα πέρα-δώθε της ζωής χρόνια, χρόνια είχα να καθίσω έτσι ήρεμα δίπλα στο τζάκι μας ένα βράδυ.

Ας το τελειώσω. Τι νόημα έχει η ματζηριά και η οικονομία; Να κρατάς δυνάμεις –κάθε είδους δυνάμεις– για ένα μετά που ουδέποτε έρχεται αφήνοντας το κάθε τώρα σε μια διαρκή στέρηση. Αν έρθει το μετά, θα έχει μαζί του και τα επόμενα, τα τωρινά είναι για το τώρα. Αυτό το μικρό παρόν είναι στην πραγματικότητα ό,τι μας έχει πραγματικά δοθεί, πώς είναι δυνατόν να το περιφρονούμε τόσο πετώντας την μπάλα πότε μπροστά και πότε πίσω; ανάμεσα στη νοσταλγία και την ονειροφαντασία, ανάμεσα στο σκάλωμα στο παρελθόν και τους φόβους ή τις ελπίδες για το μέλλον, θυσιάζουμε γενναιόδωρα –βλακωδώς;- το σήμερα.

Κι όμως, όλα είναι σήμερα, όλα είναι τώρα, τα πριν και τα μετά συνυπάρχουν με το τώρα στο παρόν –αυτό σημαίνει ανθρώπινος, δηλαδή προσωπικός, χρόνος κι αυτό είναι που τον διαχωρίζει από τον αντικειμενικό. Κι αυτόν τον ανθρώπινο χρόνο, τον προσωπικό, τον δικό μας, θα πρέπει να μπορούμε να έχουμε το θάρρος να τον ξοδέψουμε.

.

Στάχτη σκέπασε τα κάρβουνα. Τα αναδεύω και ροδοκοκκινίζουν. Ρίχνω ένα μικρό κούτσουρο και η φωτιά φουντώνει.

Έμειναν δύο, τρεις, τέσσερις ίσως μικρές γουλιές στο ποτήρι μου. Ανακόλουθος στις ίδιες μου τις διακηρύξεις σκέφτομαι ήδη το αύριο, την τράπεζα, το ταχυδρομείο, τις ουρές και το περίμενε, τα e-mail που πρέπει να στείλω κι αισθάνομαι βαριεστημένος. Έχω ήδη απομακρυνθεί ψυχικά από το μικρό παρόν. Έξω από τη ζεστασιά του δωματίου που φωτίζεται μόνο από τις φλόγες του τζακιού και μυρίζει δυνατό κόκκινο κρασί –και γιατί να μείνω μέσα δηλαδή; Όση ζεστασιά κι αν έχω, η θαλπωρή απουσιάζει. Γιατί η θαλπωρή είναι ένα γεγονός, μια πραγματικότητα, που θέλει πάνω από έναν για να συμβεί.

Είναι αργά, κοντεύει δύο, αλλά απλώνω το χέρι και πιάνω το κινητό.

Ξέρω ότι δεν κοιμάται.

Της τηλεφωνώ.

Tagged: , ,

12 thoughts on “Πλάι στο τζάκι

  1. S for Summer 28/11/2013 στο 6:23 μμ Reply

    Στη θέση σου, θα την είχα καλέσει νωρίτερα, να πιούμε αυτό το κόκκινο κρασί παρέα δίπλα στα τριζάτα ξύλα που καίγονταν…

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:06 μμ Reply

      Μερικές φορές και η μοναξιά ωραία είναι… Άσε που υπάρχουν κι άλλα εμπόδια…

  2. silia 28/11/2013 στο 7:32 μμ Reply

    Πολύ καλό.

  3. γρηγόρης στ. 28/11/2013 στο 9:36 μμ Reply

    Απάντησε;

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:05 μμ Reply

      Φυσικά.
      Δεν ξέρεις τι ξενύχτησα είναι😀

  4. Nίκος 28/11/2013 στο 11:41 μμ Reply

    Tον άνθρωπο που ποθείς, να τον έχεις πάντα δίπλα σου…
    Στη ζωή δε χωράνε εγωισμοί…
    Καλό σου Βράδυ!

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:04 μμ Reply

      Πολύ μικρή η ζωή για εγωισμούς και μάλιστα τέτοιου είδους🙂

  5. Νικολέτα 29/11/2013 στο 12:46 πμ Reply

    ωραίο πολύ.

    • fvasileiou 29/11/2013 στο 12:04 μμ Reply

      Ευχαριστώ, Νικολέτα🙂

  6. Ελένη Μαρή. 04/12/2013 στο 1:14 μμ Reply

    Δεν είναι δικό μου αυτό που θα γράψω, το δανείζομαι, είναι τα λόγια μιας γυναίκας: «Μπορείς να βγάλεις κάποιον από το μυαλό σου. ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΟΜΩΣ, ΠΟΤΕ…..»
    Είναι όμως πολύ δικό μου και πολλών άλλων…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: