Δυο παλιά σουξέ

«Του Θεού η χάρη μας φιλάει απ’ τα σουξέ»
τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος –επηρεασμένος προφανώς από την εμπειρία του Ντιρλαντά. Και είναι αλήθεια ότι οι έντεχνοι συνθέτες και τραγουδιστές καθώς και οι ψηλομύτες ακροατές τους κοιτάζαμε αφ’ υψηλού τα σουξεδάκια. Τραγούδια που γινόταν δημοφιλή ανά εποχή για να εξαφανιστούν την επόμενη τα περισσότερα, να επιβιώσουν περισσότερο –ή και για πάντα!– κάποια άλλα, ήταν η καλλίτερη απόδειξη μιας ζωντανής και υγιούς βιοτεχνίας (κοιτάζοντας σήμερα τα πράγματα, μου φαίνεται παράλογο να την πω την Ελλαδική «μουσική βιομηχανία»). Σήμερα τα σουξέ είναι ανύπαρκτα, οι εταιρίες εξαφανισμένες και οι δίσκοι προσφορές των Κυριακάτικων φύλλων…

Οι σκέψεις αυτές μου ήρθαν αυτόματα στο μυαλό, καθώς θυμήθηκα δυο τραγούδια, πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, που όμως αγαπήθηκαν πολύ, έγιναν μεγάλες επιτυχίες στον καιρό τους και συνεχίζουν να ακούγονται και να τραγουδιούνται στις παρέες –είναι κι αυτό μια άσκηση πατριδογνωσίας ή μάλλον αυτογνωσίας, συλλογικής κι ατομικής.

Το Μια βοσκοπούλα αγάπησα, παρότι πολλοί το νομίζουν για δημοτικό τραγούδι, έχει σεφαράρικη μελωδία ενώ και οι στίχοι του ανήκουν στον συρρακιώτη Γεώργιο Ζαλοκώστα –λησμονημένο πλην έξοχο ποιητή του 19ου αιώνα. Αν δεν κάνω λάθος, ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά από τον Δ. Ζάχο την δεκαετία του ’60, ενώ τραγουδιόταν σε θέατρα, πανηγύρια, μαγαζιά και παρέες από την δεκαετία του από τις αρχές του αιώνα.

Εδώ είναι η πρώτη εκτέλεση που άκουσα, με τον Κώστα Μακεδόνα από τον δίσκο «Τι ειν’ η πατρίδα μας». Το ήξερα φυσικά και πιο πριν -το άκουσα στη γειτονιά; στο ραδιόφωνο; γιατί τους δικούς μου δεν θυμάμαι να το λένε…

Αν η Βοσκοπούλα αγαπήθηκε γιατί με τρυφερή μελαγχολία περιγράφει μια λίγο-πολύ κοινή ανθρώπινη εμπειρία, το έτερο άσμα αναφέρεται στην αθεμιτουργία.

Το Κακούργα πεθερά του Ιάκωβου Μοντανάρη αφηγείται με ζωντάνια και αιματηρές λεπτομέρειες το φονικό του Δ. Αθανασόπουλου από την πεθερά, την σύζυγο και τον ανιψιό του. Λόγω της περιορισμένης διάρκειας των δίσκων 78 στροφών, οι στίχοι δεν χώρεσαν στις ηχογραφήσεις της εποχής, αλλά τυπώθηκαν στα περιοδικά και πιθανότατα τραγουδιόταν στα πάλκα. Η επιτυχία του συγκεκριμένου τραγουδιού κινείται πλέον στην περιοχή του μύθου: Είναι μακράν η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην Ελλάδα, καθώς κατ’ αναλογίαν πούλησε τους περισσότερους δίσκους· τραγουδήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα από 5 σημαντικούς τραγουδιστές (Αντ. Νταλγκά, Μαρίκα Πολίτισσα, Κ. Νούρο, Ρ. Εσκενάζυ, Ζωή Κασιμάτη)· γέννησε παροιμιώδεις εκφράσεις (κακούργα πεθερά και σπάω πλάκα)· ο Σωτήρης Σπαθάρης το μετέφερε στο Θέατρο Σκιών.

Εδώ είναι η εκτέλεση του Αντώνη Διαμαντίδη ή Νταλγκά, αυτή που μ’ αρέσει περισσότερο

Tagged: ,

One thought on “Δυο παλιά σουξέ

  1. hfaistiwnas 03/07/2014 στο 6:26 πμ Reply

    Μόνο το βιβλίο έχω διαβάσει, τώρα θα ακούσω το κομμάτι..
    Καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: