Καινούργιοι μύθοι

Ο ουρανός μια μαύρη τρύπα. Τα ηλεκτρικά φώτα δεν αφήνουν τίποτα άλλο να φανεί πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Κι οι πολυκατοικίες περιόρισαν την απεραντοσύνη του σε στενές επάλληλες λουρίδες. Μαύρες ταινίες, σκοροφαγωμένες ο ουρανός τις νύχτες –χρειάζονται τεχνητά φώτα, πυροτεχνήματα ή προβολείς, για να μ ας κάνουν να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τα κει. Αλλά τα φώτα αυτά δεν είναι αστέρια· δεν μας κάνουν να ονειρευόμαστε. Που σημαίνει ότι οι μύθοι που θα γεννήσει αυτή η γενιά –ή μάλλον η επόμενη– δεν θα προέρχεται, δεν θα αναφέρεται στα πάνω, αλλά στα κάτω. Ή μάλλον στα δίπλα, στα απέναντι.

Το αγόρι και το κορίτσι που ζωγράφιζαν με σπρέι έναν τοίχο προχθές· η κοπέλα του απέναντι διαμερίσματος που στέκει μπρος στο ανοιχτό παράθυρο και καπνίζει κοιτώντας το κενό ή εμένα· η ηλικιωμένη κυρία που στην ουρά του σουπερμάρκετ βγάζει παλιές φωτογραφίες από την τσάντα της και τις κοιτάζει με ένα χαμόγελο νοσταλγίας· ο πιτσιρικάς που χορεύει στις μουσικές του κινητού του· ο απέναντι που ξύνει προσεκτικά την μύτη του μολυβιού και τρώει τα νύχια του πριν γράψει μια λέξη στο χαρτί· ένα ζευγάρι που βαδίζει με τα κεφάλια κατεβασμένα· ο ελεγκτής που παίρνει το εισιτήριό μου, το φέρνει μπροστά στα μάτια του για ένα κλάσμα δευτερολέπτου και μου το επιστρέφει χωρίς πραγματικά να το ελέγξει. Το παίρνω και στέκω για μια στιγμή αμήχανος κοιτώντας τον, αλλά έχει ήδη προχωρήσει στον επόμενο, τον μεθεπόμενο έλεγχο, οπότε το βάζω στην τσέπη μου και προχωράω. Αποβάθρα για την γραμμή 4 και μετά γραμμή 10. Κόσμος, αλλά όχι πολύς, μετά την Châtelet βρίσκω και θέση για να καθίσω: ανάμεσα σε μια θεόρατη μεσήλικα κι έναν τριαντάρη τύπου γιάπη που στέλνει μηνύματα χαμογελώντας. Κάθομαι και φοράω τα ακουστικά μου. Η μουσική είναι ένας τρόπος να περάσει η ώρα· να δημιουργήσεις μέσα στην πολυκοσμία μια μικρή ιδιωτικότητα. Ο άλλος είναι το διάβασμα. Αλλά, για να είμαι ειλικρινής, δεν βρίσκω λόγο να διαβάζω 3-4 σελίδες περιμένοντας να φτάσω στον προορισμό μου. Το έχω δοκιμάσει, και πάντα μου φαινόταν ότι χαλάω το βιβλίο –χειρότερα: ότι στερώ από τον εαυτό μου μια μεγαλύτερη, βαθύτερη απόλαυση. Το διάβασμα απαιτεί αφιέρωση, δηλαδή χρόνο. Αφιέρωση και σκέψη. Και το τραγούδι, φυσικά απαιτεί αφιέρωση, αλλά για μένα το ν’ ακούσω 4 ή 5 τραγούδια, και μάλιστα από κείνα που δεν βάζω ποτέ στο σπίτι, είναι πιο αποδεκτό. CardinalLemoine, λέει η φωνή του συρμού και σηκώνομαι. Κατεβαίνω από το τραίνο και κατευθύνομαι προς την έξοδο. Σε 2 περίπου λεπτά θα διαβαίνω την Μεγάλη Μπλε Πόρτα.

2 thoughts on “Καινούργιοι μύθοι

  1. kat. 12/07/2014 στο 9:28 πμ Reply

    δύο ερώτησεις:
    μένεις στο Παρισι;
    ποια ειναι η μπλε πόρτα;

    • fvasileiou 12/07/2014 στο 2:18 μμ Reply

      Ναι μένω στο Παρίσι, τουλάχιστον για μερικούς μήνες ακόμα. Για την Μεγάλη Μπλε Πόρτα δεν μπορώ να σου πω ακόμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: