Monthly Archives: Αύγουστος 2014

Robin Williams

Κάποιος ανώνυμος σχολιαστής του empireonline έγραψε:

«Αν ο Robin Williams, που είχε τόσο ταλέντο, δόξα, χρήματα, που εισέπραττε τόση αγάπη από όλους μας, δεν μπόρεσε να αντέξει, τι ελπίδα να υπάρχει για μας;»

Έχουν περάσει μέρες από τότε που το διάβασα κι ακόμα περισσότερες από τον θάνατο του κλόουν, αλλά αυτή η απλή –έως και απλοϊκή– παρατήρηση δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό. Ίσως επειδή, όπως τα «γιατί» των παιδιών, δεν έχει απάντηση· ο ενήλικος, ο λογικός άνθρωπος κάτι τέτοια τα προσπερνάει χαμογελώντας συγκαταβατικά και προχωρά στο επόμενο. Ίσως πάλι γιατί εκεί κρύβεται η τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης –ή μάλλον η τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου, που τα επιτεύγματά του είναι πηγή δυσφορίας κι όχι ευτυχίας.

Ο Williams είχε δυο πρόσωπα:

Από τη μια ήταν ο μανικός κωμικός, που απολαύσαμε στον Αλαντίν, το Καλημέρα Βιετνάμ, την Mrs. Doubtfire, κυρίως όμως στις stand-up παραστάσεις του (μπορεί να τις δει κανείς στο youtube). Παραστάσεις, που είχαν ένα χιούμορ πολύ διαφορετικό από εκείνο που μας έχουν εθίσει οι ελληνικές παραγωγές. Κύριο αντικείμενο της σάτιρας του Williams –όπως και όλων των σπουδαίων ομοτέχνων του– ήταν ο ίδιος του ο εαυτός, όχι οι άλλοι. Στη σκηνή δεν «έκραζε», δεν «τά ‘χωνε», γυμνωνόταν. Δεν έκρυβε τα προβλήματά του –τα μεταμόρφωνε με την τέχνη του σε αστεία. Το κοινό, οι θαυμαστές του, γνώριζαν για την κατάθλιψη, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, και την πρόσφατη περιπέτεια με την καρδιά του.

Από την άλλη ήταν ο χαμηλότονος ρολίστας, που αρίστευε παίζοντας μοναχικούς ανθρώπους –ο ρόλος του στο Good Will Hunting, για τον οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ ήταν τέτοιος· στο μικρό One Hour Photo δίνει ρεσιτάλ ως εμμονικός Sy Parrish· στο αγαπημένο μου The Fisher King είναι σπαρακτικός· και βέβαια στο Worlds’s Greatest Dad, την τελευταία ίσως σπουδαία ερμηνεία του, που παίζει τον Lance Clayton, έναν πατέρα που ο γιος του αυτοκτόνησε κατά λάθος. Ακόμα κι όταν ερμήνευσε τον κακό, τον δολοφόνο στο Insomnia, μπόλιασε τον χαρακτήρα του με την μελαγχολία του ανθρώπου που παλεύει με κάποιον τρόπο να επικοινωνήσει.

Σήμερα, μετά την αυτοκτονία του, η επί της οθόνης διπροσωπία μπορεί να κατανοηθεί και ως διψυχία του ιδίου:

Η κατάθλιψη και οι εξαρτήσεις τον έκαναν να ξοδεύει τόση πολλή ενέργεια επί σκηνής προς τέρψιν του κοινού του / τον βοηθούσαν να ταυτίζεται με τους μοναχικούς και τους ξεχασμένους.

Αυτό φυσικά δεν έχει σχέση με την τέχνη του και την αποτίμησή της, αλλά με μας τους ιδίους: Την κατανόηση και την ενσυναίσθηση που έχουμε για τους συνανθρώπους μας που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα ή καταφεύγουν σε πράξεις απελπισίας.