39

Δεν στεναχωριέμαι που μεγαλώνω. Δεν καταθλίβομαι. Εντάξει, τα πρωινά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά και τα γένια μου αιφνιδιάζομαι· αναρωτιέμαι πώς βρέθηκαν εκεί, πού βρίσκομαι εγώ –αλλά μέχρι εκεί. Νίβομαι, τακτοποιώ τα μαλλιά μου και ξεκινώ την μέρα μου.

Κατανοώ απολύτως τους φίλους που τους πιάνει κρίση παραμονές γενεθλίων ή κάθε φορά που συνειδητοποιούν ότι φθάσαμε στην ηλικία των γονιών μας –αλλά δεν μού ‘χει τύχει. Ο όποιος πανικός, που με πιάνει, δεν έχει σχέση με τον χρόνο καθεαυτόν, αλλά με τον τρόπο που τον διαχειρίζομαι. Όπως πριν από ενάμιση χρόνο που ένιωθα ότι το μυαλό μου μετατρεπόταν σε χυλό και νέκρωνε η όποια δημιουργικότητά μου. Όμως γι’ αυτό η λύση ήταν απλή μέσα στην δυσκολία της: Αλλαγή εργασίας.

Όχι, νιώθω άνετα εδώ που είμαι, έτσι όπως είμαι. Δεν θέλω να γυρίσω πίσω. Δεν νοσταλγώ. Δεν θέλω να ξαναγίνω 20, 25 ή 30.

 

Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Κλασική ελληνική οικογένεια, γονείς, παππούδες, αδέλφια, θείοι, ξαδέλφια, γιορτινές συγκεντρώσεις, βαβούρα, λογομαχίες για τα πολιτικά ή το ποδόσφαιρο (ενίοτε και για το μπάσκετ!), επισκέψεις και ύπνος στρωματσάδα γιατί χίλιοι καλοί χωράνε, ασπρόμαυρη τηλεόραση και δίσκοι 33 στροφών στο σκρίνιο. Τα σκέφτομαι καμιά φορά. Προσπαθώ να μας δω με τα τωρινά μου μάτια· να καταλάβω. Βλέπετε, ό,τι μύθο ή εμμονή έχω μέσα μου, τότε φυτεύτηκε.

Αντιθέτως, δεν σκέφτομαι καθόλου το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα Πανεπιστήμια –την εποχή που ο σπόρος φύτρωσε, θα έλεγε κάποιος. Όχι ότι ήταν άσχημα –φίλοι, συμμαθητές, κορίτσια, βόλτες, «φάσεις», ξενύχτια, διαβάσματα, ωραία γενικά κι ανάλαφρα, απλώς σήμερα δεν μου λένε τίποτα. Ίσως φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα, που ρίχνει βαριά την σκιά του σε όλα εκείνα τα χρόνια: Η ένταξη σε έναν μηχανισμό, που είχε κάτι από γραφειοκρατία, κάτι από στρατωνισμό, κάτι από εξουσιαστική επιβολή, κι απαιτούσε προσαρμογή κι υπακοή μ’ ενοχλούσε· με πετούσε εκτός –ακόμα δηλαδή με πετάει. Δεν αντέχω τα συστήματα και τα γρανάζια τους, τις κλειστές πόρτες, την ιεραρχία που δεν στηρίζεται πουθενά αλλού παρά στον παραλογισμό της δύναμης. Φεύγω.

Κι έπειτα ακολούθησε μια περίοδος αναζήτησης –που κι αυτή είχε τα ωραία της, αλλά εγώ έμοιαζα με τυφλό που κινείται σε χώρο που δεν ξέρει: πήγαινα ψηλαφώντας πότε εδώ, πότε εκεί, χωρίς πρόγραμμα και στόχους. Μετά τα τριαντατόσα βρήκα έναν δρόμο που μπορώ κουτσά-στραβά να περπατήσω νιώθοντας ότι δεν προδίδω τον εαυτό μου και δεν χάνω την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μου. Κι αυτόν ακολουθώ.

 

Τριανταεννιά.

Αναγνωρίζω πάνω μου τα χούγια του πατέρα μου και στ’ ανίψια μου (παιδιά δεν έχω) κάποια δικά μου χαρακτηριστικά. Παράξενο. Βλέπω την ζωή να σχηματίζει σιγά-σιγά έναν κύκλο. Έναν κύκλο που κάποτε θα ολοκληρωθεί και θα με κλείσει μέσα του.

Και μετά;

Εδώ σε θέλω κάβουρα…

Το καλοκαίρι βρήκα έναν παλιό μου δάσκαλο, που πατάει πλέον τα 75. Πάνω στην κουβέντα μου είπε ότι σκέφτεται συχνά ότι ο θάνατος είναι κοντά πλέον. Το είπε αυτό μορφάζοντας παράξενα. Εγώ τον κοιτούσα επίμονα, προσπαθώντας κάτι να μάθω από την εμπειρία του, αλλά εκείνος τραβούσε τα χείλη δείχνοντας ζόρι. Σκέφτηκα πως με την ιδέα του θανάτου ο άνθρωπος μπορεί να συμβιβαστεί. Προσοχή: Δεν εννοώ να το λέει «όλοι θα πεθάνουμε» ή να αστειεύεται ή άλλες τέτοιες εφηβικές συμπεριφορές, που ξορκίζουν τον φόβο, αλλά να συνειδητοποιήσει με κάθε μόριο του εαυτού του ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει. Αυτό, όσο επίπονο κι αν είναι, μπορούν κάποιοι να το επιτύχουν. Εκείνο όμως που μου φαίνεται αδύνατο είναι να συνειδητοποιήσει κανείς ότι θα πάψει να υπάρχει, θα σβήσει, θα εξαφανιστεί, θα γίνει τίποτα. Ο νους δεν μπορεί να φτάσει εκεί· ο θάνατος είναι ένα αδιαπέραστο τείχος. Το τίποτα μας ξεπερνάει κι αυτό είναι το σημείο που γεννιέται η θρησκεία, η τέχνη, η ταυτότητα –ό,τι συγκροτεί τον άνθρωπο.

 

Έχω γενέθλια σήμερα, μπαίνω στα 39, και το βράδυ θα βγούμε με φίλους να το γιορτάσουμε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω τι ακριβώς γιορτάζουμε, αλλά «είθισται», και μ’ αρέσει που θα είμαι με ανθρώπους που εκτιμώ, αγαπώ και περνάω καλά μαζί τους, οπότε δεν το πολυψάχνω. Στο κάτω-κάτω της γραφής, οι ανοιχτοί λογαριασμοί μας με τον χρόνο, που είναι ανοιχτοί λογαριασμοί με τους εαυτούς μας, δεν θα κλείσουν σ’ ένα βράδυ. Θα μένουν ανοιχτοί, σαν πληγές, σαν πηγάδια, για ν’ αντλούμε από μέσα τους έμπνευση και φώτιση.

Tagged:

9 thoughts on “39

  1. mahler76 27/09/2014 στο 1:39 μμ Reply

    Χρόνια σου πολλά, ευτυχισμένα και δημιουργικά. Εγώ αν στενοχωριέμαι με κάτι για τα χρόνια που περνούν είναι για το αντιλαμβάνομαι πως θα μπορούσα να έχω κάνει πολύ περισσότερα πράγματα ή όπως το λες και εσύ να έχω διαχειριστεί καλύτερα τον χρόνο μου. Ελπίζω να το καταφέρω στο μέλλον🙂

  2. serenata 27/09/2014 στο 8:52 μμ Reply

    Χρόνια πολλά Φώτη, χρόνια καλά, ευτυχισμένα, με υγεία και δημιουργία!
    Νομίζω όλοι σκεφτόμαστε το θάνατο, η συχνότητα αλλάζει.
    Δεν παριστάνω πως δεν τον φοβάμαι.
    Είναι που δεν θα υπάρχει πια συνείδηση, δημιουργία που με απασχολεί.
    Προσπαθώ να μην τον σκέφτομαι με το να είμαι συνεχώς απασχολημένη.

    Να περάσεις πολύ όμορφα απόψε!

    Χρόνια πολλά:)

  3. Ισόνομος Πολίτης 28/09/2014 στο 12:16 πμ Reply

    Χρόνια πολλά φίλε!
    Χρόνια σου πολλά, χαρούμενα και δημιουργικά.
    Φυσικό είναι να σκεφτόμαστε τον θάνατο.
    Είναι το φυσικό ακροτελεύτητο…. της πορείας μας.
    Και θεωρώ δέκα φορές γενναία την όποια εκείνη ύπαρξη που δεν αναστενάζει ούτε ανατριχιάζει στην ιδέα του θανάτου.
    «Είμαι ευτυχής» μου έλεγε συνομιλητής μου τις προάλλες, «που τρεις φορές πήγα… και… γύρισα κυριολεκτικά και από τυχαία γεγονότα.
    Τώρα που βλέπω το χιόνι να απλώνεται άσπρο – άσπρο παντού σαν άφεση αμαρτιών και την θωπεία της κρυάδας του σε μάγουλα, πόδια και χέρια, τώρα νοιώθω το μεγαλείο της ζωής σε αντίθεση με το πως θα ήμουνα ανύπαρκτος κάτω από τη μαρμάρινη πλάκα με… τον σταυρό…
    Ζήτω η ζωή και καθόλου δεν φοβάμαι που μια μέρα μοιραία θα πετάξει σαν το άφαντο πουλάκι»
    Συνεχίζοντας δεν παρέλειψε να συμπληρώσει μονολογώντας:
    «Ελένη καρδούλα μου έρχομαι με μια αγκαλιά λουλούδια, όμορφα και μυρωδάτα σαν κι αυτά που πολύ σου αρέσουν…»
    …………………………………………………………………………………………………………………………..
    Και πάλι τα χρόνια νάναι πολλά καλά και αισθαντικά….κοντά σε αυτούς που σε αγαπούν και προπαντός αυτούς που σε καταλαβαίνουν…

  4. invisible lighthouse 28/09/2014 στο 12:26 μμ Reply

    πολύχρονος

  5. Fri 29/09/2014 στο 4:17 μμ Reply

    Χρόνια σου όμορφα και γεμάτα σου εύχομαι, γεμάτα από φίλους, αγάπη, χαμόγελα, γεμάτα από όλα εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις γεμάτος ως άνθρωπος!

  6. Ελένη Μαρή 02/10/2014 στο 12:22 πμ Reply

    Τι γιορτάζουμε στα γενέθλιά μας ;;;; Το αναρρωτήθηκα και εγώ προσφάτως καθώς είχα τα 44μου γενέθλια. Και αναρωτήθηκα, ποιοι άραγε άνθρωποι της ζωής μου, γιορτάζουν τη μέρα που γεννήθηκα εγώ ;;;; Δεν έχω προσωπική σχέση μαζί σου, και έτσι θα ήταν ψέμα να ισχυριστώ ότι γιορτάζω την ημέρα που γεννήθηκες…. Σου εύχομαι όμως από καρδιάς, χρόνια σου πολλά, και οι άνθρωποι που γιορτάζουν τη μέρα που γεννήθηκες να σε φροντίζουν πάντα με τον καλύτερο τρόπο, δηλαδή τον τρόπο που ταιριάζει σε σένα…..

  7. hfaistiwnas 02/10/2014 στο 6:23 πμ Reply

    Καλημέρα και έστω και αργά και τα δικά μου Χρόνια Πολλά!!! Να είσαι καλά!
    Μεγαλώνουμε, εγώ πάλι σιγά σιγά το συνειδητοποιώ..

  8. Άθη 12/10/2014 στο 2:17 μμ Reply

    Γειάσου καλέ μου…και…καταρχήν να τα χιλιάσεις οκ?…να’σε πάντα καλά και γερός…(υγεία πάντα το κυριότερο από όλα)…ε,εμ…ναί..ομολογώ πως έχεις έναν πολύ όμορφο τρόπο να αντιμετωπίζεις την ιδέα, του χρόνου που περνά,και ίσως ακόμη και την ιδέα ότι κάποτε θα φύγεις από εδώ…ότι θα γίνεις χρυσόσκονη..ή δ εν ξέρω τι άλλο…δ εν είσαι σαν εμένα που με πιάνει πανικός…(επειδή είμαι ήδη κι εγώ στα 36) οκ? κι αυτή η απ αίσ ια αίσθηση ότι έχω χάσει ‘επεισόδεια’ από τη ζωή (πολλάαααααα όμως λέμε οκ?) ότι δ εν την έζησα όπως θα’θελα? όπως θα’πρεπε?…αυτό τέσπα…και παθαίνω κατάθλιψη…καλά κάνεις πάντως..νομίζω είναι υγειέστατη η αντιμετώπισή σου..απέναντι στο χρόνο…να τα χιλιάσεις και πάλι…χαιρετώ…

  9. Σπύρος Μυστεγνιώτης 15/10/2014 στο 2:07 μμ Reply

    Γειά σου Φώτη, αν και καθυστερημένα, καθώς τώρα σε ανακάλυψα ξανά, έστω και τυχαία, χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου. Ξέρω ότι έχουμε διαφορετικές αντιλήψεις περί θρησκείας, αλλά δεν βρίσκω λόγο να φοβάμαι την ανυπαρξία μετά το θάνατο, από τη στιγμή που η ανυπαρξία προ της γέννησης δεν μου ήταν δυσάρεστη. Ευτυχώς ζούμε σε μια εποχή που -στα μέτρα του ο καθένας- μπορούμε να χαρούμε αρκετά το ενδιάμεσο διάστημα. Να ‘σαι καλά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: