Category Archives: Ασφαλιστικό

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Advertisements

Αλλαγή Πλαισίου

Την Δευτέρα το Μαξίμου διέρρευσε ότι ο τεχνοκράτης και Πρωθυπουργός τραπεζίτης κος Παπαδήμος ζήτησε στοιχεία για το τι θα σημάνει ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Θα είχε ενδιαφέρον να μας λέγανε τα ΜΜΕ, αν τα στοιχεία αυτά μετρούσαν τις συνέπειες της χρεοκοπίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Το λέω αυτό, γιατί όπως διαβάζουμε, πολλοί οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα έχει άμεσες καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες και των άλλων χωρών της περιφέρειας, αλλά και της ίδιας της Γαλλίας.

Παρόλα αυτά, ο κύριος Παπαδήμος ετοιμάζεται, όπως αναφέρουν πάλι τα ΜΜΕ, να εκβιάσει για μια ακόμα φορά τον λαό περιγράφοντας σε βραδινή τηλεοπτική του εμφάνιση τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Σαν απάντηση στις τρομερές αυτές συνέπειες ο κύριος Πρωθυπουργός θα προβάλλει το Νέο Μνημόνιο, την «Σωτηρία της Χώρας», που αποτελεί και την προσωπική του κόκκινη γραμμή.

Όμως, όπως έχω ήδη γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, η φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι κενή περιεχομένου. Οι λέξεις μπορεί να φέρουν ειδικό συναισθηματικό βάρος, αλλά πρακτικά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Αντιθέτως, πίσω από το καθησυχασμό που εμπνέει η φράση «Σωτηρία της Χώρας», υποκρύπτεται ένα εφιαλτικό αύριο:

– Αύξηση της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων

– Αύξηση της φορολόγησης της κατανάλωσης

– Μείωση των μισθών και των συντάξεων

– Βάθεμα της ύφεσης

– Περαιτέρω πτώση της κατανάλωσης

– Αύξηση της ανεργίας

– Κατάρρευση του Ασφαλιστικού Συστήματος

– Πώληση για ένα κομμάτι ψωμί μεγάλων και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων (όπως ο ΟΠΑΠ)

– Το Σύστημα Υγείας θα εκθεμελιωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως ομολογεί και ο αρμόδιος υπουργός κύριος Λοβέρδος

– Η Δημόσια Παιδεία έχει ήδη αποδιοργανωθεί. Πεινασμένα παιδιά συγκεντρώνονται σε σχολεία χωρίς θέρμανση, χωρίς βιβλία και με ελλείψεις στους εκπαιδευτικούς, ενώ επίκεινται και απολύσεις δασκάλων μέσα στο ’12

– Η κυρία Μέρκελ έχει δηλώσει πως προτίθεται να δεσμεύσει τα έσοδα του Ελληνικού κράτους σε ειδικό λογαριασμό και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις δικές της προτεραιότητες

– Οι Γερμανοί απαιτούν την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, όπου θα επικρατούν ειδικοί χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές και δεν θα ισχύουν τα κουτσουρεμένα εργατικά δικαιώματα

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα αυτού του είδους η «Σωτηρία», που εξυφαίνει η Τρόικα με την συνέργεια του κυρίου Παπαδήμου και των τριών κομμάτων, μου μοιάζει πάρα πολύ –αν δεν είναι κιόλας– με καταστροφή. Οι κόκκινες γραμμές έχουν γίνει ανέκδοτο και η διαπραγμάτευση ισοδυναμεί με πραγματεία περί της σκιάς του όνου.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και το γεγονός, ότι οι χώρες που πριν 2-3 μήνες εισέπρατταν τα δημόσια συγχαρητήρια της κυρίας Μέρκελ για τις μεταρρυθμιστικές τους επιδόσεις, σύρονται κι αυτές σε Νέα Μνημόνια, σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγω:

Όσο και να προσπαθούμε, όσο και να αλλάζουμε τα μείγματα και τις δοσολογίες, η συγκεκριμένη συνταγή ΔΕΝ βγαίνει.

Χρειάζεται, συνεπώς, να αλλάξει συνολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο χτίζονται οι πολιτικές για την υπέρβαση της Κρίσης.

Χρειάζεται να αλλάξει συνολικά η λογική με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Αν, βέβαια, θέλουν να διασώσουν κάτι από τη χώρα και τον λαό της.

Γιατί αν δεν θέλουν, τότε κύριοι και κυρίες Σωτήρες, είσαστε σε καλό δρόμο!

Προοπτικές

Τις προάλλες αναρωτιόμουν φωναχτά στο twitter: «Αν η οργάνωση της Παιδείας, της Δικαιοσύνης, της Υγείας, του Στρατεύματος κτλ είναι κομμάτι της “Δημοσιονομικής Κυριαρχίας”, τι θα μας μείνει αν τους την παραχωρήσουμε;»

Η απάντηση ήρθε αμέσως, για να δω ακόμα μια φορά πως στην πραγματική ζωή ρητορικές ερωτήσεις δεν υφίστανται: «Η προοπτική για κάτι καλλίτερο από αυτό που έχεις τώρα».

Αν και διαφωνώ απολύτως, καθέτως και οριζοντίως με την απάντηση και κυρίως με την λογική που υποκρύπτει, μπορώ να την κατανοήσω. Ας δώσουμε τα κλειδιά για 10, 20, 30 χρόνια, να μας φτιάξουν τα πράγματα εκείνοι που ξέρουν, αφού εμείς δεν μπορούμε, και μετά μας τα επιστρέφουν και θα ζήσουν αυτοί καλά κι εμείς ακόμα καλλίτερα.

Ουσιαστικά είναι η απάντηση του κουρασμένου ανθρώπου, του μπουχτισμένου από τα συρματοπλέγματα που αντικρίζει παντού γύρω του σε αυτόν τον τόπο. Ναι, υπάρχει εδώ ένα αίσθημα κατωτερότητας σε σχέση με τους εταίρους μας, αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον πολίτη γι’ αυτό, όταν το σύμπλεγμα αυτό καλλιεργείται συστηματικά και από παντού τα τελευταία τουλάχιστον δύο χρόνια; Ξαναλέω λοιπόν: Κατανοώ και την απάντηση και την λογική κι ας διαφωνώ με κάθε τρόπο.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα:

Κανένας από τους εντός κι εκτός ηγέτες και τους ηγετίσκους μας δεν αναφέρεται σε προοπτική και μάλιστα σε μια προοπτική που θα έχουμε κάτι καλλίτερο από αυτό που έχουμε τώρα. Εκείνο που μας υπόσχονται είναι ένα είδος δημοσιονομικής ισορροπίας, χωρίς να διευκρινίζουν τι θα σημαίνει αυτή για την ανεργία, την κοινωνική πρόνοια, τις υποδομές της Υγείας και της Παιδείας, το βιοτικό επίπεδο και την αγοραστική δύναμη του μέσου Έλληνα.

Ενώ τα τελευταία δύο χρόνια το επίπεδο διαβίωσης στην Ελλάδα αποκλίνει θεαματικά από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, η δημόσια ρητορική, τα λόγια των ηγητόρων μας εξαντλούνται στην αποφασιστικότητά τους να παραμείνει η χώρα στη ζώνη του Ευρώ. Θα κάνουν (θα κάνουμε) μάλιστα ό,τι χρειαστεί για να επιτευχτεί κάτι τέτοιο. Που σημαίνει ότι στο παρόν μας, αλλά και στο προβλεπτό μέλλον, οι ζωές μας θα χειροτερέψουν σύμφωνα ακόμα και με τα πιο ευνοϊκά σενάρια, ενώ σιωπούν όλοι για το τι θα συμβεί μετά, πώς θα είναι η Ελλάδα μετά την ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων και των θυσιών που επιβάλλονται στους πολίτες της.

Για προοπτική καλλιτέρευσης των όρων ζωής, για προοπτικές γενικά δηλαδή, κανένας δεν κάνει λόγο. Οι πιο μακροχρόνιοι σχεδιασμοί του Ελλαδικού Συστήματος Εξουσίας (επιχειρηματίες, κόμματα, ΜΜΕ) που βλέπουν το φως της δημοσιότητας λήγουν τον Απρίλιο ή τον Ιούνιο, με το νέο φιξάρισμα και τις εκλογές δηλαδή. Το τι θα συμβεί μετά είτε δεν το ξέρουν και δεν το σχεδιάζουν / προετοιμάζουν, είτε μας το κρατάνε για έκπληξη.

Τελικά, αν κάτι μας έμαθε η διετία της Κρίσης είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να λέμε «πιάσαμε πάτο». Υπάρχει πάντα πιο κάτω – τα πράγματα μπορούν πάντα να γίνουν χειρότερα.

Ακόμα και η δημόσια ρητορική εξαντλείται πλέον σε αυτή τη βυθομέτρηση του σκότους της αποτυχίας –είναι ενδεικτικό ότι και τα διλλήματα που μας τέθηκαν και μας τίθενται είναι διλλήματα μεταξύ δύο χειρότερων από αυτό που τώρα ζούμε: Για παράδειγμα, αν δεν σου περικόψουμε τις συντάξεις, θα σταματήσεις να παίρνεις σύνταξη· αν δεν σου πετσοκόψουμε τον μισθό, θα χάσεις την δουλειά σου· αν δεν σε χαρατσώσω, θα χάσεις τις καταθέσεις σου.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι να αρθρωθεί επιτέλους λόγος προοπτικής για κάτι καλλίτερο. Και εννοώ κάτι καλλίτερο που θα αφορά εμάς, προσωπικά, ατομικά, οικογενειακά, όχι «εμάς» δηλαδή το Σύστημα Εξουσίας.

Από την παραπολιτική στην πολιτική

Ώστε το Πασόκ είναι πέμπτο κόμμα;

Και ο Χρυσοχοΐδης δεν διάβασε το Μνημόνιο, δηλώνει όμως απόλυτα επιτυχημένος;

Και ο Λοβέρδος μας υπόσχεται μακελειό, αν του πειράξουμε τον ΓΑΠ;

Και οι μισοί βουλευτές του Πασόκ δεν ψήφισαν τον πολυνόμο Βενιζέλου, ενώ είχαν πει ΝΑΙ σε Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα, ενώ τον υπερψήφισε η αντιμνημονιακή ΚΟ της ΝΔ_;

Και ο Παπαδήμος ξαναστέλνει τελεσίγραφο στα κόμματα που τον έκαναν Πρωθυπουργό;

Και ο Τόμσον θα ξαναζητήσει δήλωση από τους αρχηγούς των κομμάτων;

Και ο Γιάννης Μανώλης χόρεψε αντιμνημονιακό ζεϊμπέκικο;

Και ο Καρατζαφέρης δηλώνει ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να κρατήσει σαν γροθιά την Κυβέρνησή του;

Και ο Κουβέλης συνεχίζει την δημοσκοπική του άνοδο;

Κι από κοντά ο Τσίπρας με την Παπαρήγα;

Και η Διαμαντοπούλου λογόφερε με τον Μάνο στα γεννητούρια του καινούργιου κόμματος;

Και κάποιοι την είπαν στο Σημίτη, που την έλεγε στον ΓΑΠ;

Και ούτω καθ’ εξής;

Αυτός ο Άδης είναι όλος δικός μας.

Είναι αδύνατον να τον αποφύγουμε / Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είμαστε αναγκασμένοι να τον υπομένουμε και να ασχολούμαστε μαζί του. Να γινόμαστε κι εμείς μέρος του. Που αναμφίβολα είναι διασκεδαστικό και ανακουφιστικό, αφού ξεχνάμε τις καθημερινές μας έγνοιες και τις δυσκολίες ή τις συμψηφίζουμε με τα πάθη και τα λάθη των ηρώων της καθημερινής παραπολιτικής μας σαπουνόπερας.

Διότι αυτό το παιχνιδάκι που παίζεται στις πλάτες των νεόπτωχων μόνο παραπολιτική και πολιτικαντισμός είναι. Κι όσοι συμμετέχουν σε αυτό είναι τόσο απορροφημένοι με την επικοινωνιακή διαχείριση των αποφάσεών τους, ώστε ξεχνάνε και να αποφασίσουν πλέον –απλώς επικοινωνούν, με ολοένα και πιο χοντροειδείς μεθόδους είναι η αλήθεια.

Κι όσο για την ουσία, ας μη την ψάχνουμε. Είναι χαμένη πίσω από τα στατιστικά στοιχεία που τεντώνονται ή συρρικνώνονται, αναλόγως με την διάθεση ή τα συμφέροντα του κάθε φορά κουμανταδόρου –οι πολίτες απουσιάζουν και από εδώ.

Και πώς να μην απουσιάζουν όταν το σύστημα εξουσίας (επιχειρηματίες, ΜΜΕ, κόμματα κτλ) έχει κατασκευάσει ένα αυτοαναπαραπαγόμενο και αυτοανακυκλούμενο πολιτικό σύστημα, αφού κατάφερε να κλείσει τις διόδους επικοινωνίας της κοινωνίας με το πολιτικό σύστημα και το κομματικό κατεστημένο. Έτσι οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι, βοηθούμενοι ασφαλώς κι από την δική μας αφέλεια, μπορούν να εμφανίζονται αενάως ως νέοι και άφθαρτοι.

Με έναν τρόπο ζούμε τον ορισμό του φαύλου κύκλου. Που για να σπάσει και να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την ελαφρότητα της παραπολιτικής και να ασχοληθούμε με την βάσανο της πολιτικής, χρειάζεται σχέδιο κι οργάνωση –δεν είναι δουλειά ενός ανθρώπου.

Με ρωτάνε καμιά φορά αν βλέπω κάτι ελπιδοφόρο στον ορίζοντα, ρωτάω με τη σειρά μου κι εγώ άλλους. Αλλά το μόνο που δραστηριοποιείται αυτή τη στιγμή είναι το Κόμμα Των Μνημονίων: Οι ίδιοι 20-30 άνθρωποι φτιάχνουν οργανώσεις, συνδέσμους, ομίλους, συγκεντρώνουν υπογραφές, οργανώνουν συνεντεύξεις τύπου. Η άλλη πλευρά, που όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, πλειοψηφεί συντριπτικά, δεν σιωπά απλώς, αλλά μένει αδρανής, γυρίζει την πλάτη της στην πολιτική και βυθίζεται στην κατάθλιψη και την ακηδία.

Είναι ίσως φυσιολογικό να συμβαίνει κάτι τέτοιο: Οι Οπαδοί των Μνημονίων έχουν έτοιμη πολιτική πρόταση, ζητάνε να υπακούσουμε στα προστάγματα των ξένων. Έχουν φτάσει σε σημείο να ζητάνε από την Βουλή να αυτοκαταργηθεί και να αναθέσει εν λευκώ την διακυβέρνηση σε κάποιον πεφωτισμένο τεχνοκράτη. Αντιθέτως, όσοι στέκονται απέναντι από το Μνημόνιο δυσκολεύονται να αρθρώσουν συγκροτημένο πολιτικό λόγο, πειστική αντιπρόταση, για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει να την δημιουργήσουν, να την διαμορφώσουν. Και μάλιστα εξαρχής, αφού ρεαλιστική πολιτική αντιπρόταση στην λιτότητα που καταστρέφει την Μεσαία Τάξη αναζητείται σχεδόν σε όλες τις χώρες.

Παρά τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, τις διαψεύσεις δεν θα πρέπει να αφηνόμαστε στην άγονη αδιαφορία. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν ελπίζει σε κάτι αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα, αυτό είναι η αποχή, το άκυρο και το λευκό. Πρέπει, οφείλουμε να συμμετέχουμε και να συνεισφέρουμε. Και αν αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κάποιος φορέας που να μας εκφράζει, μπορούμε να συμμετέχουμε ως συζητητές / συνομιλητές, στις παρέες, στα κοινωνικά δίκτυα, οπουδήποτε στην κοινωνία. Στο κάτω-κάτω της γραφής πολιτική και Δημοκρατία χωρίς ιδέες και χωρίς συζήτηση δεν υπάρχει.

Μεγαλύτερη τραγωδία και από του Μνημονίου θα είναι, αν εμφανιστεί το καινούργιο και αποτύχουμε να το αναγνωρίσουμε, να το υποστηρίξουμε, να το αναδείξουμε. Κι αυτός ο κίνδυνος είναι ορατός όσο βυθιζόμαστε στην αφασία της παραπολιτικής.

Κόκκινη γραμμή

Η απόφανση του κ. Παπαδήμου «Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της Ελλάδας» παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ΜΜΕ να υπογραμμίσουν τον ηρωικό και πένθιμο λυρισμό της, ενέτεινε την καχυποψία των πολιτών απέναντι στον ίδιο και την πολιτική που κλήθηκε να διαπραγματευτεί και να εφαρμόσει.

Γιατί όμως; Σε άλλες εποχές μια τέτοια δήλωση θα την υποδεχόμασταν με ρίγη συγκινήσεως, θα γινόταν μότο της εποχής, γκράφιτι σε τοίχους και ίσως-ίσως ο κόσμος θα ξεχύνονταν στους δρόμους σε αυθόρμητες διαδηλώσεις υπέρ του Πρωθυπουργού. Γιατί σήμερα αυτή η δήλωση συγκεντρώνει ειρωνικά και επιθετικά σχόλια ή, στην καλλίτερη περίπτωση, την απαξιωτική αδιαφορία των πολιτών;

Η απάντηση είναι απλή, πλην όμως οδυνηρή:

Κανένας μας δεν ξέρει πια τι εννοούν οι πολιτικοί μας ηγέτες, όταν αναφέρονται στη «σωτηρία της χώρας», σε τι αναφέρονται όταν λένε «Ελλάδα».

Για παράδειγμα, ο κ. Βενιζέλος έχει ήδη διαχωρίσει την Ελλάδα από τους Έλληνες λέγοντας ότι άλλο η χρεωκοπία των Ελλήνων κι άλλο της Ελλάδας. Όμως τι είναι μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες; Μην είν’  οι κάμποι; Τα βουνά; Η θάλασσα ή τα Ολυμπιακά έργα;

Θα ήταν συνεπώς καλό και χρήσιμο ο κ. Παπαδήμος, οι υπουργοί του, οι βουλευτές, όλοι οι παράγοντες εξουσίας, να μας πουν τι ακριβώς ορίζουν ως «Ελλάδα». Διότι εκείνο που σε άλλες εποχές ήταν μάλλον αυτονόητο, σήμερα προκαλεί μεγάλη σύγχυση.

Να μάθουμε δηλαδή χωρίς περιστροφές τι προσπαθούν τέλος πάντων να διασώσουν οι ηγέτες μας, από τη στιγμή που κατέστησαν την Ελλάδα χώρα υπό περιορισμό χωρίς εθνική και λαϊκή κυριαρχία με εκατομμύρια ανέργων και φτωχοποιημένων να στοιβάζονται στους διαδρόμους της ζωής.

Αλλιώς:

Από ποια αφετηρία διαπραγματεύεται ο κ. Παπαδήμος και ποιος είναι ο στόχος του; Τι είναι διατεθημένος να εκχωρήσει ο χωρίς κόκκινες γραμμές Πρωθυπουργός και τα κόμματα που τον στηρίζουν για να εκταμιεύσουν την όποια επόμενη δόση και το PSI;

Γιατί πολύ φοβάμαι ότι το σύστημα εξουσίας (επιχειρηματίες, ΜΜΕ, πολιτικοί, κόμματα) ως «Ελλάδα» προσδιορίζει τον εαυτό του και μόνο και τον εαυτό του και μόνο διαπραγματεύεται και παλεύει με νύχια και με δόντια για να περισώσει

*

Αυτή τη στιγμή 3,03 εκατ. άτομα (27% του πληθυσμού) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,1% του πληθυσμού κινδυνεύει να πέσει κάτω από αυτό το όριο.

Μπορεί ο τεχνοκράτης κ. Παπαδήμος να μας πει τουλάχιστον πόσοι ακόμα θα φτωχοποιηθούν μετά την εφαρμογή της πολιτικής που διαρπαγματεύεται χωρίς κόκκινες γραμμές και άλλους παλιομοδίτικους περιορισμούς; Τι σόι Ελλάδα είναι αυτή που δημιουργεί δηλαδή…

27 Οκτωβρίου 2011. Ένα προσωπικό Χρονικό.

1. Πρωινός περίπατος φορώντας μόνο πουκάμισο. Ψυχρός ο αέρας, αλλά ο ήλιος ζεστός. Κρύο και ζέστη μαζί -αναζωογονητικό.

 

2. Έλεγε χθες στην τηλεόραση του Σκάι ο Θάνος Δημάδης ότι στο Συνέδριο του Economist στη Νέα Υόρκη ρωτούσε τους υπευθύνους του ΔΝΤ χρησιμοποιώντας τους όρους «κούρεμα» ή «αναδιάρθρωση» και του απαντούσαν χρησιμοποιώντας τον όρο «χρεωκοπία». Η Κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον όρο «ελάφρυνση». Εσείς, προς Θεού, μη μιλήσετε για (οικονομική) «κατοχή» -θα σας βάλουν πιπέρι στο στόμα. Όπως και το «ομερτά», μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο από Πασόκους.

 

3. Και γιατί να καθίσει κανείς να απαντήσει στα σοβαρά στους Κυβερνητικούς και τους υποστηρικτές τους; Ήδη πριν από ένα εξάμηνο τόσο ο κύριος ΓΑΠ όσο και ο τότε Υπουργός Οικονομικών, κύριος Παπακωνσταντίνου, έχουν εξηγήσει γιατί κάτι τέτοιο θα είχε δραματικές συνέπειες για τον λαό και τη χώρα.

 

4. Επικλήσεις στη λογική, σπονδές στο συμφέρον. Λέω: Ευτυχώς που ο άνθρωπος δεν είναι μόνο λογική. Ευτυχώς που είναι καρδιά και ψυχή και όνειρα και πίστη. Ευτυχώς που ο άνθρωπος δεν κοιτάζει μόνο το αντικειμενικό του συμφέρον, αλλά νοιάζεται για άλλα, πέρα και έξω από τον εαυτούλη του. Για τα υπόλοιπα ας διαβάσει κανείς το Υπόγειο.

 

5. Υπάρχουν κι όσοι χαίρονται που τέθηκε η χώρα σε μόνιμη επιτροπεία. Κι υπάρχουν οι πολύ προκλητικοί, που αναίσχυντα θα σου πουν, αφού είμαστε ανώριμοι / ανίκανοι, ας μας φτιάξουν κράτος οι ώριμοι και ικανοί κι οι πιο ήπιοι που θα σου το φέρουν από δω ή από κει, τεχνηέντως και εμμέσως. Είναι δε όλοι αυτοί ή απομεινάρια ΓΑΠικών Πασόκων, είτε κάτι νεοφιλελεύθεροι αγοραίοι αγωνιστές. Στην πραγματικότητα είναι άνθρωποι που εννοούν την Ελευθερία και την Δημοκρατία ως ένα καθεστώς που όλοι θα σκεφτόμαστε και θα συμπεριφερόμαστε σαν αυτούς. Δεν ανέχονται την διαφορετικότητα στη σκέψη, την αντίληψη και την συμπεριφορά, δεν μπορούν να χειριστούν το συλλογικό και προσωπικό αυτεξούσιον. Οπότε σιδηροί κανόνες ή εποπτεία. Παραφουσκωμένοι εγωισμοί, υποστηρικτές του ΓΑΠ και του Μνημονίου, αρνούνται να κάνουν την οποιαδήποτε αυτοκριτική για τις θέσεις και τις πολιτικές που υπερασπίζονταν δημόσια, πεπεισμένοι ότι οι ίδιοι έχουν πάντα δίκιο  και οι άλλοι πάντα άδικο. Ευπροσάρμοστες, ελαστικές συνειδήσεις και ανάγκη διαρκούς επιβεβαίωσης της ανωτερότητάς τους μέσω της κατάδειξης της κατωτερότητας των άλλων («Νεοέλληνες. Ο χειρότερος λαός που έχει περάσει από αυτή τη γη», διάβαζα τις προάλλες από έναν συνάνθρωπό μας που προφανώς έχει καταφέρει να ξεχωρίσει τα χνώτα του από τα δικά μας).

 

6. Αναρωτιέμαι αν και πώς θα αντιδράσει ο Λαός. Μπασταρδεμένος κι αυτός, κουρασμένος, πολλαπλώς ηττημένος, κατασυκοφαντημένος. Η φούσκα της ευημερίας του στέρησε ό,τι πιο πολύτιμο είχε μέσα του -για σκεφτείτε: Ο Γ. Σεφέρης, όταν απευθύνθηκε στην Σουηδική Ακαδημία παίρνοντας το Νόμπελ, μίλησε για τον αγράμματο δάσκαλό του, τον Μακρυγιάννη. Υπήρχε δηλαδή ένα ακατέργαστο μεγαλείο μέσα στον καθένα από μας μέχρι και μια γενιά πριν – αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα / θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα. Δεν αξίζει να συνεχίσω να μπλογκάρω, να τουιτάρω, να γράφω στα Ελληνικά, αν έχει χαθεί.

 

7. Ο Μάνος Χατζιδάκις έλεγε ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αναστηθεί. Το θυμήθηκα, σήμερα που η χώρα μπήκε σε μηχανική υποστήριξη.

 

8. Ελάφρυνση, κούρεμα ή χρεωκοπία = Μια ακόμα απόπειρα (βίαιης) μετακένωσης.

 

9. Άκουσα το πρωί την συνέντευξη του Λοβέρδου στον Χατζηνικολάου. Εκνευρίστηκα και ήθελα να το κλείσω, αλλά τελικά έκανα υπομονή και τον άκουσα ολόκληρη. Μιλούσε σαν άνθρωπος που έπαιζε Μονόπολη χθες το βράδυ, όχι σαν επί δύο χρόνια Υπουργός, που οι αποφάσεις του έχουν άμεσες συνέπειες στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων και μάλιστα για δεκαετίες. Παινεύτηκε ότι μας προειδοποίησε, λες και δουλειά του Βουλευτή ή, ακόμα χειρότερα, του Υπουργού είναι να φοράει τη χλαμύδα της Κασσάνδρας. Παινεύτηκε επίσης γιατί το Υπουργείο του δεν δέχθηκε τις επιπλήξεις της Τρόικας το προηγούμενο διάστημα, λες και μας νοιάζει αν σώθηκε ή όχι ο αρχιθαλαμηπόλος του Τιτανικού. Και, ναι, δεν βρήκε λόγο να παραιτηθεί η Κυβέρνηση -μια χαρά τα πήγαν ειδικά χθες στις Βρυξέλλες (διαθέτει βέβαια την ευφυΐα να μην μιλάει για νίκες και θριάμβους).

Όταν τελείωσε η συνέντευξη και ξεκίνησαν οι διαφημίσεις, συνειδητοποίησα ότι ίσως αυτή να είναι η πιο αποτελεσματική μέθοδος: Εμείς να σιωπούμε και να αφήσουμε όλους αυτούς να μιλούν…

 

10. Στα μεσημεριανά δελτία λίγες ή καθόλου κουβέντες για το τι σημαίνει η χρεωκοπία για την καθημερινότητα του Έλληνα, για το κάθε νοικοκυριό. Νομίζω πως ούτε κι αυτοί, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, δεν ξέρουν, δεν μπορούν να υπολογίσουν τίποτα. Πορεία στα τυφλά.

 

11. Χτες γνώρισα έναν τύπο γύρω στα 45, άνεργο εδώ και ενάμιση χρόνο. Τελείωσαν τα χρήματα της αποζημίωσης, το ταμείο ανεργίας και μπαινόβγαινε σε μαγαζιά ρωτώντας αν υπάρχει κάποια δουλειά. Είχε ένα γκρι ποδήλατο και μαύρο μπουφάν. Δεν καπνίζει, δεν πήρε καφέ, απλώς κάθισε στην καρέκλα με το μπουφάν κουμπωμένο ως τον λαιμό. Δεν ανοιγόταν εύκολα κι εγώ δεν ρώτησα αν έχει οικογένεια και πώς τα φέρνει βόλτα. Δεν μιλήσαμε δηλαδή καθόλου για την Κρίση και τα πολιτικά, παρά μόνο μου έκανε δυο, τρεις ερωτήσεις για την αρχαία ιστορία. Σερφάρει στο δίκτυο και διαβάζει διάφορα. Έχει αγωνίες, έχει απορίες, μπορεί να πιστεύει και να λέει αφελή πράγματα, αλλά η δίψα του να μάθει, το πάθος του να πάει κάτω από την επιφάνεια και να αγγίξει την ουσία των γεγονότων και των ανθρώπων είναι γνήσιο και σχεδόν αθώο.

Τι θα απογίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι;

 

12. Σε 10 χρόνια θα είμαστε 2 χρόνια πίσω, αν και αν και αν και αν…

Αυτή, η αισιόδοξη οπτική, παραβλέπει ότι στο διάστημα αυτό θα εκποιηθεί η δημόσια περιουσία, θα εξαθλιωθεί ακόμα περισσότερο ο πολίτης και η οικογένεια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο κ. Βενιζέλος στη συνέντευξη που παραχώρησε πριν από λίγο απέφυγε να αναφερθεί στις επιπτώσεις που θα έχει η πτώχευση στην καθημερινότητα των πολιτών. Πέρα από μια διαβεβαίωση ότι δεν θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για το 11 και το 12, που όλοι ξέρουμε την αξία που έχουν οι σχετικές διαβεβαιώσεις αυτής της Κυβέρνησης, ο κύριος Αντιπρόεδρος μίλησε για τις τράπεζες, το PSI, τον Νταλάρα, την «ελάφρυνση» του προϋπολογισμού και άλλα τέτοια υψηλά και μακροοικονομικά. Για χθαμαλά θέματα, όπως η ανεργία κουβέντα. Για τις κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία και η παιδεία (τις οποίες, ο Έλληνας φορολογούμενος πολίτης τις πλήρωσε και τις πληρώνει), λέξη. Από μια άποψη βέβαια, ο κ. Βενιζέλος (και η Κυβέρνηση ολόκληρη) μένει πιστή στην αρχή που διατύπωσε πριν λίγους μήνες: Θα σώσουν την Ελλάδα (δηλαδή ένα διαπλεκόμενο σύστημα εξουσίας τραπεζών, επιχειρηματιών, συνδικαλιστών, ΜΜΕ, κομμάτων) και θα θυσιάσουν τον Έλληνα. Όπως έλεγε κι ο Μπρεχτ «Του κόσμου το βασίλειο λαμπρά για να στηθεί / πρέπει το φτωχοκάλυβο να ξεθεμελιωθεί». Για τον λόγο αυτό δεν θα προκηρύξουν εκλογές αυτοβούλως. Η αποτυχία τους βαραίνει τον καθένα από εμάς, αλλά, προφανώς, όχι ή όχι αρκετά το σύστημα εξουσίας που αρέσκονται να ονομάζουν «Ελλάδα». Αυτό ίσως και να το εξυπηρετούν με μέτρα, όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων για 2 χρόνια (που μάλλον θα γίνουν 10 τώρα, ένεκα της καταστάσεως, και βλέπουμε…)

 

13. Οι επόμενες Γερμανικές εκλογές αίφνης αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον Έλληνα και οι Ελλαδικές πρωτοφανή αδιαφορία…

 

14. Τηλεοπτική εμφάνιση ΓΑΠ μετά από μία ώρα και είκοσι λεπτά καθυστέρησης, παρότι το μήνυμα ήταν μαγνητοσκοπημένο -τόσος σεβασμός προς τους πολίτες. Αλλά, θα μου πείτε, αυτά είναι ψιλά γράμματα και δυστυχώς θα συμφωνήσω μαζί σας.

Με το πρόσωπό του σε γκρο-πλαν για να φαντάζει συμπαθής και οικείος και με ύφος μελιστάλαχτο, ο ΓΑΠ προσπάθησε να προωθήσει τα άμεσα μικροκομματικά του συμφέροντα. Έτσι, προσπάθησε να μας παρουσιάσει τον Γαλλογερμανικό συμβιβασμό ως νίκη της διπλωματίας του και πόσο καλό είναι που χρεωκοπήσαμε (φυσικά χωρίς να χρησιμοποιεί την συγκεκριμένη λέξη). Γνωρίζοντας ότι μεγάλο μέρος της οργής των πολιτών, αλλά και των στελεχών του κόμματός του, οφείλεται στην ανισοκατανομή των βαρών, μίλησε για «δίκαιη κατανομή», ενώ σε μια ηρωική αποστροφή της ομιλίας του είπε ότι οι τράπεζες θα πληρώσουν το κόστος και όχι οι πολίτες (βέβαια, ο Υπουργός Κουτρουμάνης ήδη από χθες στο Mega προανήγγειλε μειώσεις συντάξεων λόγω των χαμηλών μισθών, που θεσμοθέτησε η Κυβέρνηση, και της αυξανόμενης ανεργίας). Προσπάθησε να ξορκίσει και την ταπείνωση που αισθάνεται ο μέσος Έλληνας, ο οποίος τίθεται αίφνης υπό επιτήρηση, λέγοντας πολλές φορές ότι «εμείς» έχουμε την ευθύνη και «μόνοι μας» θα τα καταφέρουμε. Πρόσθεσε και κάποιες δακρύβρεχτες πινελιές, για το μέλλον των παιδιών μας. Έχει ιδιαίτερη σημασία ότι δεν έκανε καμιά αυτοκριτική, δεν αναφέρθηκε σε κανένα λάθος ή παράληψη της Κυβέρνησής του, παρά μόνο γενικά κι αόριστα «στην εκάστοτε εξουσία» και πρόσθεσε «δεν έχει νόημα να αναμασάμε την ίδια κριτική» ζητώντας ουσιαστικά να παύσει κάθε κριτική προς τον ίδιο και την παρέα του.

Για το τι περιμένει τον μέσο Έλληνα, δεν είπε κουβέντα. Για το πώς θα τα βγάλει πέρα το Ελληνικό νοικοκυριό, δεν είπε λέξη.

Ο Πρωθυπουργός προτίμησε να μην αναφερθεί στην δυσάρεστη πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε όλοι οι υπόλοιποι και να προβάλλει το προφίλ του διαπραγματευτή και συνομιλητή ξένων ηγετών. Μόνο που αυτό το προφίλ έχει τσαλακωθεί τόσο πολύ, ώστε ούτε καλά αστεία δεν εμπνέει πια στους τουιτεράδες. Ο κύριος ΓΑΠ σήμερα δεν ήταν παρά το ξεφτισμένο πορτραίτο του ειδώλου που κέρδισε τις προηγούμενες εκλογές. Ίσως μάλιστα ο πιο πραγματικός του εαυτός: Ένας κουρασμένος κύριος μιας κάποιας ηλικίας που με πάθος και απόγνωση προσπαθεί να δείξει ότι είναι μοντέρνος, τρέντι, νεωτεριστής, προοδευτικός -ένας, δηλαδή, που η ίδια η Κυβέρνησή του θα τον οδηγούσε σε εφεδρεία.

Συνεπώς, το μόνο συμπέρασμα της τηλεοπτικής εμφάνισης που μπορεί να βγάλει κανείς είναι ότι ο κύριος ΓΑΠ γαντζώνεται στην εξουσία και θα προσπαθήσει να συρθεί όσους μήνες περισσότερους μπορέσει, ελπίζοντας ότι οι εκλογικές προοπτικές για το κόμμα του θα βελτιωθούν. Ή ότι θα περισώσει με κάποιο τρόπο το brand name Παπανδρέου. Ουσιαστικά ο κύριος ΓΑΠ ελπίζει σε ένα θαύμα. Γιατί ακριβώς τους επόμενους μήνες που ο ίδιος και η κυβέρνησή του θα σέρνονται πολιτικά, ο πολίτης θα βιώνει τις συνέπειες των μέτρων του πολυνόμου Βενιζέλου και επιπλέον θα ζει με την αγωνία λήψης καινούργιων, αφού ο ίδιος ο Αντιπρόεδρος δήλωσε ότι θα ληφθούν αν η Κυβέρνηση δεν πιάσει τους στόχους -και πότε αυτή η Κυβέρνηση έπιασε τους στόχους της;

 

15. Βλέποντας τον ΓΑΠ στην τηλεόραση να διαβάζει το κείμενο που του έγραψαν με το γλυκό, ψυχοπονιάρικο ύφος, αναρωτήθηκα αν αυτός είναι ο τύπος ηγέτη που χρειάζεται πλέον η Ελλάδα. Σε δύσκολες στιγμές δεν χρειάζεσαι κάποιον που τα μόνα αδιαμφισβήτητα προσόντα του είναι η ευγένεια και οι κοιλιακοί, αλλά κάποιον που να σου δίνει εμπιστοσύνη ότι μπορείς να στηριχτείς πάνω του. Χρειάζεται μια πατρική φιγούρα και όχι το κολλητάρι που θα πάμε μαζί τζυμ.

 

16. Ελπιδοφόρο: Τα ΜΜΕ δεν υιοθέτησαν τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς. Θα δούμε βεβαίως και τις κυριακάτικες εκδόσεις…

Η αναδιάταξη της πολιτικής σκακιέρας

Η συζήτηση στη Βουλή για την μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού αποσαφήνισε την διάταξη των κομμάτων στην πολιτική σκακιέρα καθώς και την στρατηγική τους -όσων φυσικά έχουν. Έχουμε και λέμε:

Η Νέα Δημοκρατία έχει εδραιωθεί σαν το κατεξοχήν κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει. Αυτό δεν το το αρνείται κανείς. Ακόμα και η αντιπολίτευση μπορεί να την χαρακτηρίζει «ανίκανη» ή να ζητάει την άμεση παραίτησή της, αλλά δεν προβάλει σοβαρή και ρεαλιστική αντιπρόταση για να κυβερνηθεί η χώρα. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι η συμπίεση του ΛΑΟΣ: Ακόμα και σε αυτή την συγκυρία, με το Σκοπιανό στην πρώτη γραμμή, το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη δεν μπορεί να ανασάνει. Αυτό σημαίνει ότι στις επόμενες εκλογές η μάχη για την επιβίωσή του θα είναι σκληρή.

Το Πασόκ κάνει το ένα μοιραίο λάθος μετά το άλλο. Πλέον τα μεγάλα και τραγικά λάθη του Παπανδρέου είναι τόσα πολλά και τόσο συχνά, ώστε χάνει και το νόημα η επισήμανση ή η απαρίθμησή τους.  Τέλος πάντων, ας σημειώσουμε για μια ακόμα φορά:

Πέρσι ο Γιωργάκης έκανε ένα τραγικό, ένα ασυγχώρητο λάθος: Αποχώρησε από την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Τέτοιο φτηνό και ανεύθυνο παιχνίδι με τους θεσμούς, ούτε ο μακαρίτης ο πατέρας του δεν θα έκανε. Τώρα, μια μέρα μετά την αποχώρηση του ΛΑΟΣ (!), αποχώρησε κι από την συζήτηση για το ασφαλιστικό. Δείχνει λοιπόν ο Γιώργος να μην σέβεται τους θεσμούς, τους οποίους εκ της θέσεώς του όφειλε να υπηρετεί, και να μην έχει την ευθύνη που το πολίτευμά μας απαιτεί από την αξιωματική αντιπολίτευση. Με άλλα λόγια: Αφήνει ένα τεράστιο θεσμικό κενό.

Κι εδώ έρχεται ο Αλαβάνος. Ξέρει ότι οι διαδηλώσεις και ο χαβαλές το πολύ-πολύ να τον πάνε στο 9% ή το 10% -άντε στο 12%, αν ο ΓΑΠ έχει κέφια. Και είναι προφανές ότι ο Αλαβάνος θέλει περισσότερα.  Γι’ αυτό προσπαθεί να οικοδομήσει ένα πιο σοβαρό, πιο θεσμικό, πιο αξιόπιστο προφίλ. Έτσι ενώ ο Γιώργος αποχωρεί ο Αλαβάνος χρησιμοποιεί μια κατεξοχήν κοινοβουλευτική διαδικασία για να δυσκολέψει την Κυβέρνηση. Κι ο Γιώργος κάνει ακόμα ένα μοιραίο λάθος: Στοιχίζει το Πασόκ πίσω από τον Σύριζα. Ο Σύριζα πάει μπροστά, ο Σύριζα έχει τις ιδέες, ο Σύριζα δείχνει τον δρόμο και το Πασόκ ακολουθεί! Ο Βενιζέλος είδε την πεπονόφλουδα και την επεσήμανε, αλλά στου κουφού την πόρτα…

Βέβαια και ο Σύριζα έκανε την αστοχία του -αναφέρομαι στην εμπλοκή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αλλά -πέρα από τον πολιτικό αμοραλισμό και τον μικρομεγαλισμό που φανερώνει αυτή η κίνησή του- είμαι βέβαιος ότι στο μέλλον θα περιορίσει τέτοια λάθη. Ακριβώς γιατί θέλει να προσεγγίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους.

Μου κάνει όμως πραγματικά εντύπωση ότι το επίσημο Πασόκ δεν έχει πάρει θέση στην δημόσια έκκληση του Σύριζα προς τον Πρόεδρο να προβεί στην πραξικοπηματική ενέργεια.  Είναι κι αυτό δείγμα της σοβαρότητάς του…