Category Archives: Δικαιοσύνη

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Αλλαγή Πλαισίου

Την Δευτέρα το Μαξίμου διέρρευσε ότι ο τεχνοκράτης και Πρωθυπουργός τραπεζίτης κος Παπαδήμος ζήτησε στοιχεία για το τι θα σημάνει ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Θα είχε ενδιαφέρον να μας λέγανε τα ΜΜΕ, αν τα στοιχεία αυτά μετρούσαν τις συνέπειες της χρεοκοπίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Το λέω αυτό, γιατί όπως διαβάζουμε, πολλοί οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα έχει άμεσες καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες και των άλλων χωρών της περιφέρειας, αλλά και της ίδιας της Γαλλίας.

Παρόλα αυτά, ο κύριος Παπαδήμος ετοιμάζεται, όπως αναφέρουν πάλι τα ΜΜΕ, να εκβιάσει για μια ακόμα φορά τον λαό περιγράφοντας σε βραδινή τηλεοπτική του εμφάνιση τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Σαν απάντηση στις τρομερές αυτές συνέπειες ο κύριος Πρωθυπουργός θα προβάλλει το Νέο Μνημόνιο, την «Σωτηρία της Χώρας», που αποτελεί και την προσωπική του κόκκινη γραμμή.

Όμως, όπως έχω ήδη γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, η φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι κενή περιεχομένου. Οι λέξεις μπορεί να φέρουν ειδικό συναισθηματικό βάρος, αλλά πρακτικά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Αντιθέτως, πίσω από το καθησυχασμό που εμπνέει η φράση «Σωτηρία της Χώρας», υποκρύπτεται ένα εφιαλτικό αύριο:

– Αύξηση της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων

– Αύξηση της φορολόγησης της κατανάλωσης

– Μείωση των μισθών και των συντάξεων

– Βάθεμα της ύφεσης

– Περαιτέρω πτώση της κατανάλωσης

– Αύξηση της ανεργίας

– Κατάρρευση του Ασφαλιστικού Συστήματος

– Πώληση για ένα κομμάτι ψωμί μεγάλων και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων (όπως ο ΟΠΑΠ)

– Το Σύστημα Υγείας θα εκθεμελιωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως ομολογεί και ο αρμόδιος υπουργός κύριος Λοβέρδος

– Η Δημόσια Παιδεία έχει ήδη αποδιοργανωθεί. Πεινασμένα παιδιά συγκεντρώνονται σε σχολεία χωρίς θέρμανση, χωρίς βιβλία και με ελλείψεις στους εκπαιδευτικούς, ενώ επίκεινται και απολύσεις δασκάλων μέσα στο ’12

– Η κυρία Μέρκελ έχει δηλώσει πως προτίθεται να δεσμεύσει τα έσοδα του Ελληνικού κράτους σε ειδικό λογαριασμό και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις δικές της προτεραιότητες

– Οι Γερμανοί απαιτούν την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, όπου θα επικρατούν ειδικοί χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές και δεν θα ισχύουν τα κουτσουρεμένα εργατικά δικαιώματα

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα αυτού του είδους η «Σωτηρία», που εξυφαίνει η Τρόικα με την συνέργεια του κυρίου Παπαδήμου και των τριών κομμάτων, μου μοιάζει πάρα πολύ –αν δεν είναι κιόλας– με καταστροφή. Οι κόκκινες γραμμές έχουν γίνει ανέκδοτο και η διαπραγμάτευση ισοδυναμεί με πραγματεία περί της σκιάς του όνου.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και το γεγονός, ότι οι χώρες που πριν 2-3 μήνες εισέπρατταν τα δημόσια συγχαρητήρια της κυρίας Μέρκελ για τις μεταρρυθμιστικές τους επιδόσεις, σύρονται κι αυτές σε Νέα Μνημόνια, σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγω:

Όσο και να προσπαθούμε, όσο και να αλλάζουμε τα μείγματα και τις δοσολογίες, η συγκεκριμένη συνταγή ΔΕΝ βγαίνει.

Χρειάζεται, συνεπώς, να αλλάξει συνολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο χτίζονται οι πολιτικές για την υπέρβαση της Κρίσης.

Χρειάζεται να αλλάξει συνολικά η λογική με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Αν, βέβαια, θέλουν να διασώσουν κάτι από τη χώρα και τον λαό της.

Γιατί αν δεν θέλουν, τότε κύριοι και κυρίες Σωτήρες, είσαστε σε καλό δρόμο!

Η «Σωτηρία» της «Χώρας»

Ἀρχή σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις, έλεγε ο Αντισθένης, εννοώντας ότι καμιά συζήτηση δεν μπορεί να προχωρήσει, αν εξαρχής δεν διευκρινίσουμε τους όρους· αν δεν βεβαιωθούμε ότι μιλάμε όλοι για το ίδιο πράγμα· αν δεν σιγουρέψουμε ότι, όταν λέμε «άλφα μικρό», εννοούμε «α» και όχι «Α» ή «β».

Καμιά φορά νιώθω ότι η σαφήνεια και η ακριβολογία είναι οι πλέον ξεχασμένες και παραμελημένες αρετές από τους πολιτικούς μας. Τόσο ξεχασμένες και παραμελημένες μάλιστα, ώστε υποψιάζεται κανείς ότι επίτηδες αοριστολογούν, για να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους. Πίσω από εντυπωσιακά και μελωδικά λεκτικά σχήματα επιχειρούν να κρύψουν την μαύρη τρύπα της πολιτικής τους συγκρότησης. Ούτως ή άλλως έχει γίνει πλέον σαφές ότι οι πολιτικοί μας δεν ενδιαφέρονται ή είναι παντελώς ανίκανοι να παράξουν Πολιτική (δηλαδή στόχους για το κοινό καλό και μεθόδους για να τους επιτύχουν). Άγονται και σύρονται από μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται ερήμην τους από τους ξένους, εταίρους και δανειστές, και ενδιαφέρονται μόνο για το επικοινωνιακό τους πλασάρισμα και την επικοινωνιακή διαχείριση των όσων συμβαίνουν.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την πιο πολυφορεμένη φράση της εποχής:

Η σωτηρία της χώρας.

Χρησιμοποιείται από τους πάντες, συγκυβερνόντες και αντιπολιτευόμενους, λαϊκιστές και φωταδιστές –ακόμα και από τον τεχνοκράτη Πρωθυπουργό μας.

Τι σημαίνει όμως Σωτηρία της Χώρας;

Οι δυο βασικές λέξεις της φράσης διαθέτουν τεράστιο συναισθηματικό φορτίο και δύναμη, αλλά το νόημά τους, όσο περνάει ο καιρός, καθίσταται περισσότερο ασαφές, αν δεν αναιρείται κιόλας.

Η λέξη Χώρα (που ενίοτε αντικαθίσταται από τις λέξεις τόπος, πατρίδα, Ελλάδα για μεγαλύτερο εφέ) αναφέρεται σε κάτι που εξ ορισμού περιλαμβάνει / αφορά και εμάς, αλλά ταυτόχρονα κιόλας μας ξεπερνά.

Στην πραγματικότητα η λέξη αυτή σε φιμώνει προκαταβολικά:

Θες να διαμαρτυρηθείς για τον άθλιο μισθό σου; τον υπερβολικά υψηλό φόρο που καλείσαι να καταβάλεις; την κατάσταση που αντιμετωπίζεις στο νοσοκομείο; Έρχεται ο πολιτικός κουνώντας τον δείκτη και σου λέει «Σσσστ! Εδώ ασχολούμαστε με τη ΧΩΡΑ, σώζουμε τη ΧΩΡΑ, δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τον χθαμαλό εαυτούλη σου».

Και για να μη μένεις παραπονεμένος, την ίδια στιγμή που σου λέει να το βουλώσεις, σου δίνει την ψευδ-αίσθηση ότι ασχολείται μαζί σου, αφού η χώρα (τόπος / πατρίδα / Ελλάδα) περιλαμβάνει και εσένα.

Ο όρος Σωτηρία είναι ακόμα πιο ύπουλος. Πρώτα-πρώτα γιατί εξαρχής σημαίνει κάτι θετικό. Έπειτα γιατί εμμέσως παραπέμπει σε μια μεταφυσική παρέμβαση –ή καλλίτερα στην παρέμβαση ενός τρίτου ισχυρότερου από σένα. Ο Χριστός σώζει τις ψυχές μας και την τσέπη σου ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, η Ντόρα, ο Κουβέλης ή όλοι μαζί. Έτσι όσοι λένε ότι μας σώζουν, αντί να λειτουργούν ως αντιπρόσωποί μας, διαχειριστές μιας εξουσίας που έλαβαν από μας για συγκεκριμένο χρόνο και υπό όρους, αυτοανακηρύσσονται ανώτεροί μας, πέρα και πάνω από εμάς.

Πλέον είμαι πεπεισμένος ότι η «Σωτηρία της Χώρας», που μας υπόσχονται όλοι οι πολιτικοί όλων των κομμάτων, παίζει να είναι η πιο αναίσχυντη, η πιο κούφια παροχολογία που έχει ξεστομιστεί ποτέ.

.

Στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφουν με τη φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι η πλήρης αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού και του κρατικού μηχανισμού και η αναδημιουργία ενός νέου κοινωνικού και κρατικού παραδείγματος.

Αυτή η νέα πραγματικότητα, που αχνοφαινόταν πριν από λίγες εβδομάδες, τα τελευταία έχει ξεκαθαρίσει.

Μάθαμε για παράδειγμα ότι το ΔΝΤ απαιτεί μεταξύ των άλλων:

– Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης στην κατανάλωση

– Αύξηση της φορολόγησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων

– Αύξηση της φορολόγησης των μικρομεσαίων εισοδημάτων

– Επιπλέον μειώσεις μισθών και συντάξεων

Με άλλα λόγια, αυτό που πέραν πάσης αμφιβολίας απεργάζεται η Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) με τη συνεργία της Συγκυβέρνησης και των υποστηρικτών τους είναι η ολοκληρωτική εξάρθρωση της Μεσαίας τάξης.

Στόχος δηλωμένος πλέον είναι να διαλυθεί η μικρή και μεσαία επιχείρηση, να εξαθλιωθεί και να ταπεινωθεί και άλλο ο πολίτης, ώστε να καταστεί φτηνή και εύχρηστη εργατική δύναμη στη νέα φεουδαρχία που επιχειρείται να εγκατασταθεί στη χώρα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η προωθούμενη επιπλέον υπεροφολόγηση της Μεσαίας Τάξης και της Μεσαίας Επιχειρηματικότητας συνδυάζεται με την δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών, όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις που θα έρθουν να εγκατασταθούν θα υφίστανται μικρότερης φορολογικής επιβάρυνσης, ενώ δεν θα ισχύουν ούτε καν τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα.

Μάλιστα ήδη ο κ. Παπαδήμος παίρνει μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση: Ενώ ετοιμάζεται να επιβάλει Ειδικό Τέλος στο κρασί (!) ανακοινώνει την κατάργηση του Ειδικού Φόρου για τα πολυτελή αυτοκίνητα!!!

Επιπλέον ο κ. Ν. Μηταράκης, υπεύθυνος για την Οικονομία της ΝΔ_, σε τηλεοπτική του εμφάνιση προανήγγειλε σταθερό φορολογικό πλαίσιο για τις «μεγάλες επενδύσεις» που θα έρθουν. Όταν ερωτήθηκε γιατί να μην ισχύσει κάτι τέτοιο και για τους μικρομεσαίους, απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα αποσυντόνιζε το σύστημα.

.

Δεν ξέρω ποιους και τι ακριβώς σώζει ο κ. Παπαδήμος και τα κόμματα που τον στηρίζουν προωθώντας αυτές τις πολιτικές, το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν σώζουν τους πολίτες. Ότι καταστρέφουν την Ελλάδα που ξέραμε, καλή και κακή.

Δύσκολα μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη συμφορά από αυτή την «σωτηρία»…

Η «μικρή» αύξηση των διοδίων

«Μικρή» χαρακτήρισε ο αρμόδιος υπουργός κ. Μ. Βορίδης την αύξηση της τιμής των διοδίων.

Νομίζω ότι κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το βαλάντιο του κ. υπουργού του επιτρέπει να θεωρεί αυτή την αύξηση, όπως και κάποια μεγαλύτερη», ως «μικρή». Αλλά η είδηση για τις αυξήσεις στα διόδια έγινε γνωστή τις μέρες που μαθαίναμε ότι αρχίζουν ξανά (μετά από πόσες δεκαετίες άραγε;) να λειτουργεί πιλοτικό πρόγραμμα συσσιτίων από το ΥπΕΠΘ· ότι η επίσημη καταγραφή της ανεργίας στη χώρα μας έφτασε στο 19,2 τον Οκτώβριο· ότι οι εργαζόμενοι στο Τζάνειο παίρνουν μισθό 50€ ή και μικρότερο.

Σε αυτούς τους φτωχοποιημένους συμπολίτες μας, οι οποίοι είναι άνεργοι, παίρνουν μισθούς-ανέκδοτο και βλέπουν τα παιδιά τους υποσιτισμένα, έχει το θράσος (γιατί θράσος είναι) ο κ. Υπουργός να λέει ότι η αύξηση στα διόδια είναι «μικρή».

Μια αύξηση, να θυμίσω, η οποία προστίθεται στις αυξήσεις της ΔΕΗ, τις εξωφρενικές τιμές του πετρελαίου θέρμανσης, κίνησης και της βενζίνης, στα κάθε λογής χαράτσια που καταφτάνουν στα σπίτια μας, στις περικοπές και τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς, επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε ανάλογες δηλώσεις από Κυβερνητικούς τα τελευταία δύο χρόνια, αν σ’ αυτόν τον μαύρο τόπο η υπουργική καρέκλα συνοδεύεται πλέον και με απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας.

Αλλά η δήλωση του κ. Βορίδη είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος –και φοβάμαι η πιο ανώδυνη. Στο κάτω-κάτω της γραφής μας δείχνει μια πλευρά του πολιτικού μας προσωπικού που δεν νομίζω να εκπλήσσει πλέον κάποιον από μας.

Η άλλη, η πιο τραγική, είναι το ποιόν της άρχουσας τάξης της χώρας, και μάλιστα των μεγαλοεπιχειρηματικών και μεγαλοκατασκευαστών και του ρόλου τους την ώρα της κορύφωσης της Κρίσης.

Τι κάνει λοιπόν η Ελλαδική ελίτ την ώρα που συζητείται η περαιτέρω μείωση των μισθών και των συντάξεων, που η ανεργία καλπάζει, που οι άστεγοι πεθαίνουν στα πεζοδρόμια και στα σχολεία μοιράζονται κουπόνια σίτισης;

Αυξάνουν τις τιμές των διοδίων.

Αυτή είναι η θυσία τους. Αυτή είναι η συμμετοχή τους στην κοινή συμφορά. Αυτή είναι η αίσθηση του πατριωτισμού τους. Αυτή είναι η αντίληψη περί κοινωνικής και εθνικής ευθύνης που διαθέτουν.

Την ώρα που ο μικρομεσαίος Έλληνας θυσιάζεται με άνεση και μπρίο από το Σύστημα Εξουσίας (επιχειρηματίες, κόμματα, ΜΜΕ), οι μεγαλοκατασκευαστές κάνουν μια χυδαία επίδειξη δύναμης: Δεν δέχονται να μειωθεί ο τζίρος τους, επιβάλλουν αυξήσεις.

Και το κράτος, η συγκυβέρνηση της σκληρής διαπραγμάτευσης πώς αντιδρά; Δηλώνει αρμοδίως ότι η αυξήσεις είναι μικρές –προφανώς θα μπορούσαν να ήταν και μεγαλύτερες…

 

Ίσως δεν υπάρχει καλλίτερη απόδειξη από αυτή τη «μικρή» αύξηση της τιμής των διοδίων για το τι πρέπει να γίνει να υπερβούμε την Κρίση. Διότι είναι πλέον φανερό πως αντί να μειωθούν κι άλλο οι αποδοχές των τυχερών που εξακολουθούν να εργάζονται ή των συνταξιούχων, αντί να πέσει κι άλλο το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, αντί να βρεθούν «ισοδύναμα μέτρα» που θα μας βυθίσουν στην απελπισία και την ύφεση, ήρθε η ώρα για μια γενναία αναδιανομή του υπάρχοντος πλούτου. Για ένα πραγματικό new deal.

Όλα τα άλλα ακούγονται σαν την παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να ξεψυχήσει…

 

Κόκκινη γραμμή

Η απόφανση του κ. Παπαδήμου «Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της Ελλάδας» παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των ΜΜΕ να υπογραμμίσουν τον ηρωικό και πένθιμο λυρισμό της, ενέτεινε την καχυποψία των πολιτών απέναντι στον ίδιο και την πολιτική που κλήθηκε να διαπραγματευτεί και να εφαρμόσει.

Γιατί όμως; Σε άλλες εποχές μια τέτοια δήλωση θα την υποδεχόμασταν με ρίγη συγκινήσεως, θα γινόταν μότο της εποχής, γκράφιτι σε τοίχους και ίσως-ίσως ο κόσμος θα ξεχύνονταν στους δρόμους σε αυθόρμητες διαδηλώσεις υπέρ του Πρωθυπουργού. Γιατί σήμερα αυτή η δήλωση συγκεντρώνει ειρωνικά και επιθετικά σχόλια ή, στην καλλίτερη περίπτωση, την απαξιωτική αδιαφορία των πολιτών;

Η απάντηση είναι απλή, πλην όμως οδυνηρή:

Κανένας μας δεν ξέρει πια τι εννοούν οι πολιτικοί μας ηγέτες, όταν αναφέρονται στη «σωτηρία της χώρας», σε τι αναφέρονται όταν λένε «Ελλάδα».

Για παράδειγμα, ο κ. Βενιζέλος έχει ήδη διαχωρίσει την Ελλάδα από τους Έλληνες λέγοντας ότι άλλο η χρεωκοπία των Ελλήνων κι άλλο της Ελλάδας. Όμως τι είναι μια Ελλάδα χωρίς Έλληνες; Μην είν’  οι κάμποι; Τα βουνά; Η θάλασσα ή τα Ολυμπιακά έργα;

Θα ήταν συνεπώς καλό και χρήσιμο ο κ. Παπαδήμος, οι υπουργοί του, οι βουλευτές, όλοι οι παράγοντες εξουσίας, να μας πουν τι ακριβώς ορίζουν ως «Ελλάδα». Διότι εκείνο που σε άλλες εποχές ήταν μάλλον αυτονόητο, σήμερα προκαλεί μεγάλη σύγχυση.

Να μάθουμε δηλαδή χωρίς περιστροφές τι προσπαθούν τέλος πάντων να διασώσουν οι ηγέτες μας, από τη στιγμή που κατέστησαν την Ελλάδα χώρα υπό περιορισμό χωρίς εθνική και λαϊκή κυριαρχία με εκατομμύρια ανέργων και φτωχοποιημένων να στοιβάζονται στους διαδρόμους της ζωής.

Αλλιώς:

Από ποια αφετηρία διαπραγματεύεται ο κ. Παπαδήμος και ποιος είναι ο στόχος του; Τι είναι διατεθημένος να εκχωρήσει ο χωρίς κόκκινες γραμμές Πρωθυπουργός και τα κόμματα που τον στηρίζουν για να εκταμιεύσουν την όποια επόμενη δόση και το PSI;

Γιατί πολύ φοβάμαι ότι το σύστημα εξουσίας (επιχειρηματίες, ΜΜΕ, πολιτικοί, κόμματα) ως «Ελλάδα» προσδιορίζει τον εαυτό του και μόνο και τον εαυτό του και μόνο διαπραγματεύεται και παλεύει με νύχια και με δόντια για να περισώσει

*

Αυτή τη στιγμή 3,03 εκατ. άτομα (27% του πληθυσμού) ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,1% του πληθυσμού κινδυνεύει να πέσει κάτω από αυτό το όριο.

Μπορεί ο τεχνοκράτης κ. Παπαδήμος να μας πει τουλάχιστον πόσοι ακόμα θα φτωχοποιηθούν μετά την εφαρμογή της πολιτικής που διαρπαγματεύεται χωρίς κόκκινες γραμμές και άλλους παλιομοδίτικους περιορισμούς; Τι σόι Ελλάδα είναι αυτή που δημιουργεί δηλαδή…

Η Διεθνής κρίση, η Ελληνική κοινωνία και ο αυτόματος πιλότος

Η ραγδαία εξάπλωση της Κρίσης σε χώρες οι οποίες μέχρι χθες θεωρούνταν ισχυρές, θωρακισμένες και απρόσβλητες, μαζί με την επιδείνωση της θέσης των χωρών που διαφημίζονταν ως πρότυπα εφαρμογής των Μνημονίων, αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά ότι ούτε η Κρίση είναι Ελληνικό φαινόμενο, ούτε η Ελλάδα αποτελεί κάποια ιδιαιτερότητα ή σκοτεινή εξαίρεση στον δυτικό κανόνα. Η χώρα μας δεν είναι παρά ένα από τα πρώτα πλακίδια που κατέρρευσαν στη γιγαντιαία παρτίδα ντόμινο της παγκοσμιότητας.

Που σημαίνει ότι είναι άλλο πράγμα η οικονομική κρίση που βιώνουμε εδώ και 3, ίσως 4, χρόνια και άλλο οι δυσλειτουργίες, οι κακοήθειες, οι παραμορφώσεις, οι αδικίες και ο παραλογισμός των δομών του κράτους και της κοινωνίας.

Συνεπώς, ακόμα κι αν γινόταν / γίνουν οι μεταρρυθμίσεις, που ειδικοί και μη προκρίνουν ως αναγκαίες και απαραίτητες, η Ελλάδα δεν πρόκειται να βγει από την Κρίση αυτόματα κι από μόνη της. Για να το πω και διαφορετικά, φαίνεται σήμερα πως ακόμα κι αν δεν διαμορφωνόταν τα τελευταία 30 χρόνια αυτό το άρρωστο, κλειστό, αντιπαραγωγικό και αναξιοκρατικό σύστημα, πάλι θα πέφταμε στη μαύρη τρύπα. Η πτώση ίσως δεν θα γινόταν από τόσο ψηλά, αλλά ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις για τις οδύνες που θα προκαλούσε.

Είναι άλλο πράγμα λοιπόν η διαχείριση της Κρίσης και η ανεύρεση πιθανής διεξόδου και εντελώς άλλο οι κρατικές και κοινωνικές δομές και λειτουργίες. Άλλο πράγμα η πορεία των εσόδων, για παράδειγμα, και άλλο η λειτουργία των Πανεπιστημίων. Ακόμα κι αν σε κάποιες περιπτώσεις αυτά τα δυο εφάπτονται, δεν πρέπει να τα ταυτίζουμε, γιατί και η ανάλυσή μας είναι ομφαλοσκοπική και οι προτάσεις μας λανθασμένες.

Έτσι, οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν, το κράτος πρέπει να επανεκκινηθεί, η κοινωνία πρέπει να εκσυγχρονιστεί, όχι βέβαια γιατί με τον τρόπο αυτό θα υπερβούμε την Κρίση ή γιατί θα επιστρέψουμε στο συμβολικό ’09, αλλά για να γίνει η καθημερινότητά μας πιο εύκολη, λιγότερο οδυνηρή, πιο λειτουργική. Κι αυτό είναι κάτι που αφορά μόνο εμάς και κανέναν άλλο.

Για τον λόγο αυτό οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές είναι απαραίτητες μόνο αν αναφέρονται στην κοινωνία και αν γίνονται σε συμφωνία με τους πολίτες -αν προκύπτουν, όπως θα λέγαμε παλιά, από ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Αντιθέτως, είναι περιττές και ίσως-ίσως επιζήμιες, όταν γίνονται με το βλέμμα στις αγορές ή μας επιβάλλονται από αυτές -όταν προκύπτουν αντίστοιχα από διεθνείς συνθήκες.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν ξεκαθαρισμένους στόχους και προσδιορισμένο όραμα, καλή αντίληψη της εσωτερικής και διεθνούς κατάστασης, ώστε να προσαρμόζεται η στρατηγική με την ευελιξία που είναι αναγκαία σε καιρούς Κρίσης. Όμως τέτοια πράγματα στην Ελλάδα δεν έχουμε. Διαθέτουμε μόνο όμορφες και ευρύχωρες λέξεις, στις οποίες ο καθένας μπορεί να προβάλει το δικό του άλυτο, για να καταντήσουν στο τέλος σκουριασμένοι τενεκέδες. Προϋποθέτουν ένα διαρκή και σε βάθος διάλογο σε όλα τα επίπεδα και τα στρώματα της κοινωνίας, για να διαμορφώνονται συνεχώς οι βλέψεις και οι πολιτικές, αλλά εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι μικροπολιτικές και εκβιασμοί.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο τεχνοκράτης Παπαδήμος αποτελεί την κορυφαία απόδειξη της έλλειψης στοχοθεσίας και οράματος όσο της ηγεσίας μας -της κάθε ηγεσίας μας- και της κοινωνίας, αλλά και της ίδιας της Ευρώπης. Γιατί όταν εμείς και οι άλλοι Ευρωπαίοι νιώθουμε κουρασμένοι και απηυδισμένοι από την πολιτική, όπως χαρακτηριστικά είπε ο κ. Μπαρόζο προ ημερών, στην ουσία είμαστε κουρασμένοι και απηυδισμένοι από τον ίδιο μας τον εαυτό, το ίδιο μας το είναι. Και καταθέτουμε τα όπλα, τα μέσα που μας έφεραν ως εδώ, και αφηνόμαστε στον αυτόματο πιλότο, που εδώ ονομάζεται Παπαδήμος, αλλού κάπως αλλιώς, με την μεταφυσική (και κάπως παράλογη) βεβαιότητα ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος, αν εξαλείψουμε τον ανθρώπινο παράγοντα…

Trust. Μια ταινία για τους κινδύνους του διαδικτύου για τα παιδιά

Η δεκατετράχρονη Annie (L. Liberato), το δεύτερο παιδί μιας δεμένης μεσοαστικής οικογένειας, γίνεται φίλη διαδικτυακά με τον Charlie, που νομίζει ότι είναι ένας συνομήλικος της Καλιφορνέζος. Μιλάει μαζί του, δένεται, τον εμπιστεύεται, του εξομολογείται τις αδυναμίες και τους φόβους της. Καθώς η σχέση τους γίνεται όλο και πιο στενή, η Annie μαθαίνει ότι ο συνομιλητής της δεν είναι ο δεκαεξάχρονος που νόμιζε αρχικά, αλλά εικοσάρης, εικοσιπεντάρης, κι όταν τελικά τον συναντά, βλέπει μπροστά της έναν άνδρα γύρω στα σαράντα! Ο Charlie εκμεταλλεύεται την παιδική της αφέλεια και την εμπιστοσύνη που η το κορίτσι του δείχνει και την κακοποιεί σεξουαλικά. Όταν αυτό γίνεται γνωστό, η οικογένεια της μικρούλας, ο κόσμος της ολόκληρος, κλονίζεται.

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον D. Schwimmer, τον Ross των Friends, ο οποίος αποσπά σπουδαίες ερμηνείες από τους ηθοποιούς του -η μικρούλα L. Liberato είναι συγκλονιστική σε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο και είναι βέβαιο ότι θα την βλέπουμε συχνά. Κρατάει όμως σε χαμηλούς τόνους, επειδή ίσως ξέρει ότι το θέμα του είναι τέτοιο, που εύκολα θα μπορούσε να διολισθήσει σε φτηνό μελόδραμα.

Το Trust βέβαια δεν είναι ένα αριστούργημα. Από τη μέση και μετά χάνει την ισορροπία του, καθώς παύει να εστιάζει στην Annie και να στρέφει την προσοχή του στον πατέρα του Clive Owen. Εμφανής είναι και η αμηχανία του σεναριογράφου να προτείνει ένα φινάλε που θα προσφέρει την κάθαρση που έχει ανάγκη ο θεατής: Οι τίτλοι τέλους εμφανίζονται όταν τα πρόσωπα του δράματος αποδέχονται την πραγματικότητα, η Annie ότι είναι θύμα βιασμού και ο πατέρας ότι δεν μπορούσε να προφυλάξει την κόρη του από τον κίνδυνο.  Η ταινία όμως έχει ουσία και δύναμη και, χωρίς αμφιβολία, είναι πολύ καλή.

Είναι όμως και χρήσιμη, γιατί δίνει την ευκαιρία σε όλους μας να εστιάσουμε σε ένα ή δύο θέματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια των ανηλίκων όταν σερφάρουν στο διαδίκτυο:

1.   Η Annie, όπως είπαμε και στην αρχή, προέρχεται από μια μεσοαστική οικογένεια, που τα μέλη της είναι δεμένα, έχουν αλληλεγγύη και αγάπη μεταξύ τους. Ακούγαμε παλιότερα ότι θύματα των ναρκωτικών είναι παιδιά προβληματικών οικογενειών – αυτό σε καμιά περίπτωση δεν ισχύει με το διαδίκτυο.

2.   Ο Charlie εκμεταλλεύεται τις φυσιολογικές για την ηλικία ανασφάλειες του κοριτσιού. Αν και καλή μαθήτρια και μέλος της αθλητικής ομάδας του σχολείου, η Annie αμφιβάλλει για την εξυπνάδα της και δυσκολεύεται να αποδεχτεί το σώμα της, που φυσικά αλλάζει καθημερινά.

3. Όταν της δίνεται η ευκαιρία, η μητέρα δίνει τις σωστές συμβουλές στην κόρη της (δεν πρέπει να προσπαθεί να προκαλέσει τα αγόρια με την εξωτερική της εμφάνιση, να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της κτλ). Το πρόβλημά της είναι πως δεν γίνεται πειστική. Οι σωστές συμβουλές, τα σωστά λόγια, ακόμα και την πλέον κατάλληλη στιγμή προκαλούν αμηχανία και ενόχληση – αυτό φαίνεται και σε ανάλογη συζήτηση που έχει ο μεγάλος γιος με τον πατέρα, πριν φύγει για το κολέγιο. Σύμφωνα με τους δημιουργούς της ταινίας, γι’ αυτό ευθύνονται τα πρότυπα που προβάλλονται σήμερα από όλα τα Μέσα και με όλους τους τρόπους -όταν ανορεκτικές Λολίτες μας κοιτάνε λάγνα από τις γιγαντοαφίσες, πόσο πειστική είναι μια μαμά όταν προσπαθεί να πείσει την 14χρονή κόρη της ότι δεν έχει ανάγκη ένα ενισχυμένο σουτιέν;

4.   Όσο αφελής είναι η Annie στη σχέση της με τον Charlie, άλλο τόσο είναι και οι γονείς της. Θεωρούν το chat που κάνει η κόρη τους (ακόμα και κατά το οικογενειακό τραπέζι) μια εφηβική τρέλα, ακίνδυνη, αρκούνται σε όσα τους λέει ή δεν τους λέει για τον συνομιλητή της χωρίς να μπαίνουν στην διαδικασία να το ελέγξουν. Αν η Annie  έβγαινε με ένα συμμαθητή της, οι γονείς της θα μάθαιναν για το αγόρι, την οικογένειά του, θα την συμβούλευαν και θα την καθοδηγούσαν με κάποιο τρόπο -με τις εντάσεις που συνεπάγεται κάτι τέτοιο φυσικά. Όμως ο Charlie τους φαίνεται κάτι μακρινό. Αδυνατούν να κατανοήσουν το πόσο στενές μπορεί να γίνουν οι διαδικτυακές σχέσεις.

5.   Ο τίτλος της ταινίας, Trust, εμπιστοσύνη, είναι η λέξη-κλειδί του προβλήματος σύμφωνα με τους δημιουργούς. Τα παιδιά εμπιστεύονται τους ενηλίκους. Ακόμα και στην εφηβεία, όταν πια αμφισβητούν τους γονείς τους, στρέφονται και εμπιστεύονται άλλα πρόσωπα -τον δάσκαλο, τον γυμναστή, τον φίλο, τον παπά. Αυτή την εμπιστοσύνη εκμεταλλεύεται ο Charlie κι αυτή πρέπει να ανακτήσουν οι γονείς του κοριτσιού.

6.  Η αποκάλυψη της πραγματικής ταυτότητας του Charlie στα τελευταία πλάνα είναι πραγματικά φοβιστική: Είναι φιλόλογος σε κάποιο λύκειο και πατέρας εφήβων ο ίδιος.