Category Archives: ακρίβεια

Η εποχή των Άκρων

Νοσταλγώ την εποχή που ο Αύγουστος ήταν η μαύρη τρύπα της ειδησεογραφίας, την οποία οι δαιμόνιοι διευθυντές ειδήσεων προσπαθούσαν να καλύψουν με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ για τις νέες τάσεις στους κουραδοκόφτες και το πρώτο μπάνιο του Κων. Μητσοτάκη.

Τα τελευταία 3 καλοκαίρια μας (από την εποχή της «Κυβέρνησης της Πάρου» του κυρίου ΓΑΠ, αν τη θυμάστε) σκοτεινιάζουν επικίνδυνα από την ερεβώδη και απέλπιδα ειδησεογραφία. Μέτρα για μέτρα κι άλλα μέτρα, για να παραφράσουμε τον ποιητή, τα οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε νέα μέτρα λίγο πριν την κάθε επόμενη δόση. Το μάθαμε το παιχνιδάκι πια – τίποτα δεν μας εκπλήσσει.

Βέβαια, τα πράγματα έχουν πλέον ξεφύγει. Μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 3 χρόνια σκληρής Μνημονιακής πολιτικής, τα αποθέματα (οικονομικά, υπομονής, ελπίδας –κάθε είδους) του λαού και της κοινωνίας έχουν εξαντληθεί. Η Μεσαία Τάξη, η οποία δημιουργήθηκε από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, κατέρρευσε. Ό,τι είχε απομείνει από αυτή, τα συντρίμμια της συσπειρώθηκαν μια τελευταία φορά στις εκλογές του Ιουνίου κι έδωσαν την νίκη στον Αντώνη Σαμαρά βοηθώντας έτσι τον σχηματισμό μιας Κυβέρνησης του ευρέως Κέντρου (Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς) ελπίζοντας ουσιαστικά σε ένα θαύμα. Αλλά τα θαύματα, όπως και το ταλέντο ή οι ιδέες, η έμπνευση και το θάρρος, στην Ελλαδική πολιτική σκηνή μας τελείωσαν προ πολλού. Το μόνο που μας έμεινε είναι η κλιμακούμενη φρίκη μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.

Και δυστυχώς, όταν πλέον μιλάμε για φρίκη και εφιάλτη της πραγματικότητας ακριβολογούμε. Τα μέτρα που αφήνει να διαρρεύσουν το Οικονομικό Επιτελείο της Κυβέρνησης το πιστοποιούν. Δεν είναι τόσο οι 50.000 έφεδροι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που θα προστεθούν στο 23,1% των ανέργων και την ανεπίσημη πραγματικότητα εκείνων που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται. Είναι μέτρα όπως η σχεδιαζόμενη μείωση των συντάξεων κάτω των 1.000€ ή οι περαιτέρω περικοπές του Κοινωνικού Κράτους και η επιβολή πλαφόν στη νοσοκομειακή και υγειονομική περίθαλψη, τα οποία ουσιαστικά ανασυστήνουν ένα νέο Καιάδα.

Η Κυβέρνηση ασκεί μια εξτρεμιστική πολιτική εναντίον της κοινωνίας με μόνη της έγνοια και πρώτη της προτεραιότητα τα «νούμερα». Μια πολιτική η οποία θα εξοντώσει ολοσχερώς την Μεσαία Τάξη της χώρας –δηλαδή ακριβώς εκείνα τα στρώματα του πληθυσμού που με την ψήφο τους επιτρέπουν σήμερα στην ΝΔ_, το Πασόκ και την Δημάρ να μας κυβερνούν.

Όμως, όπως έχει αποδείξει η ιστορία αλλά και η καθημερινή εμπειρία, όταν καταστρέφεται ο κοινωνικός ιστός της χώρας, καταστρέφεται και το πολιτικό σύστημα· όταν καταρρέει το κοινωνικό κέντρο, καταρρέει και το πολιτικό –οι τελευταίες εκλογές επιβεβαίωσαν περίτρανα αυτόν τον κανόνα.

Συνεπώς, δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς προορατικό χάρισμα για να προβλέψει ότι η οικονομική πολιτική του κ. Σαμαρά και του κ. Στουρνάρα θα οδηγήσουν στην πλήρη διάλυση των κομμάτων που στηρίζουν την σημερινή Κυβέρνηση και σε περαιτέρω συρρίκνωση της επιρροής του πολιτικού χώρου τον οποίο αυτά εκφράζουν. Με άλλα λόγια, τα νέα μέτρα που ετοιμάζεται να ψηφίσει και να εφαρμόσει η Συγκυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσουν τα άκρα του κομματικού και πολιτικού συστήματος, ενώ δεν θα βοηθήσουν στο ελάχιστο στη σωτηρία της χώρας, η οποία θα συνεχίσει να επαφίεται στις διαθέσεις και τα μικροκομματικά παιχνίδια των Βόρειων εταίρων μας.

Και τα άκρα δεν συζητούν, δεν συνεννοούνται.

Τα άκρα δεν κατευνάζονται, ούτε απορροφούνται.

Τα άκρα πολεμούν.

219.374 δέντρα

«Ορισμένα από τα μέτρα που προβλέπονται, θα έπρεπε να ληφθούν ασχέτως Μνημονίου και Τρόικας».

Είναι το επιχείρημα που έχει αρχίσει ήδη να ακούγεται και είναι βέβαιο ότι θα ακουστεί συχνότερα, εμφαντικότερα και πιο δυνατά τις επόμενες μέρες και μήνες. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά: Το ακούσαμε και όταν υπογραφόταν και ψηφίζονταν το καταστροφικό Μνημόνιο από την τότε Κυβέρνηση και τους συμμάχους της, αλλά και κάθε φορά που διέρρεε, εξαγγελλόταν, ή λαμβάνονταν νέα μέτρα.

Ο στόχος είναι απλός: Επιμερίζοντας την εφαρμοζόμενη πολιτική σε επιμέρους μέτρα, από τα οποία τα 5 είναι επιβεβλημένα ούτως ή άλλως, τα 4 σκληρά, τα 7 δίκαια, τα 6 άδικα, η Κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της μπορούν να τα επικοινωνήσουν καλλίτερα στους κώλους που κάθονται στους καναπέδες (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Joel Silver).

Η λογική δεν είναι καινούργια, δεν μας την έφερε η Τρόικα. Υπήρχε για πολλά χρόνια στο τσεπάκι των επικοινωνιακών επιτελείων –ο κ. Σημίτης για παράδειγμα κάθε φορά που γινόταν λόγος για την διαφθορά, ζητούσε από τους καταγγέλλοντες να πάνε στοιχεία στον εισαγγελέα, μετατρέποντας, κατά την επιτυχημένη εικόνα του Στ. Λυγερού, το δάσος της διαφθοράς σε άθροισμα μεμονωμένων δέντρων.

Όμως το θέμα δεν είναι αν κάποια από τα μέτρα ακούγονται σε κάποιους λογικά, σε άλλους φαντάζουν επιβεβλημένα ή σε κάποιους τρίτους μοιάζουν δίκαια κοκ. Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμα και το απεχθέστερο καθεστώς θα λάβει ένα, δύο ή τέσσερα μέτρα που από μόνα τους θα χαρακτηρίζονταν «καλά» –τα παραδείγματα περιττεύουν. Το θέμα είναι πού στοχεύουν αυτά τα μέτρα, ποια ευρύτερη στρατηγική εξυπηρετούν, αν εξυπηρετούν.

Δυστυχώς όμως για μια ακόμα φορά τα μέτρα που δρομολογούνται δεν φαίνεται να εντάσσονται σε κάποιον ευρύτερο σχεδιασμό από Ελληνικής πλευράς. Επιδιώκουν μόνο τον κατευνασμό των οργισμένων (;) εταίρων και των ανυπόμονων αγορών καθώς και την εξαγορά χρόνου. Η ελπίδα των Συγκυβερνώντων είναι ότι τους επόμενους 2, 3, 6 μήνες κάτι θα αλλάξει, κάπως θα διαφοροποιηθεί η κατάσταση. Ή ότι οι πολίτες για μια ακόμα φορά θα αποδεχτούν την μοίρα τους, θα καταπιούν κι αυτό το πικρό ποτήρι και με μικρογκρίνιες και μικροδιαμαρτυρίες θα πορευτούνε όπως-όπως για 2 χρόνια, μέχρι τις Ευρωεκλογές.

Μέρες Ιουλίου 2012

Ξεκίνησα να γράφω μερικές σκέψεις για την Κρίση, την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά σταμάτησα. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη ή η μελαγχολική μου φύση, αλλά δεν βρίσκω πλέον νόημα ούτε στη συζήτηση αυτών των θεμάτων. Οι εξελίξεις τρέχουν ερήμην μας / οι στόχοι τίθενται ερήμην μας / οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην μας –στο όνομά μας βέβαια, εναντίον μας όμως.

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Δεν μας αρέσει βέβαια αυτό που ζούμε, αλλά δεν έχουμε και κάτι να προτείνουμε. Αν η απάντησή μας στη Συγκυβέρνηση Πασόκ-ΝΔ_-Λάος είναι η Συγκυβέρνηση ΝΔ_-Πασόκ-Δημάρ, είναι λογικό εταίροι και εταίρες να μην παίρνουν στα σοβαρά τα μηνύματα των εκλογών (ποια είναι αυτά αλήθεια;), να ζητάνε μόνο αυστηρή τήρηση των δεσμεύσεων (οι οποίες, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, ελήφθησαν με την κλασική μέθοδο των ημετέρων τεχνοκρατών: στα κουτουρού) και να μην δέχονται ούτε να συζητήσουν εκείνο που μέχρι χθες φαινόταν δεδομένο και περίπου αυτονόητο: την χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων (της φτωχοποίησης δηλαδή του πληθυσμού).

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί αντιμέτωποι με ένα κράτος βαμπίρ, που τρέφεται από το αίμα και τις σάρκες μας…

 _____________

Ένας ακόμα φίλος έχασε τη δουλειά του την περασμένη εβδομάδα.

Ένας άλλος έκλεισε την επιχείρησή του.

Ένας τρίτος πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά του, αλλά έχει να πληρωθεί απ’ τις απόκριες.

Πίναμε μπύρες στο Ιτς Καλέ και σχεδιάζαμε τον Χειμώνα της Ανέχειας. Να φωλιάσουμε, λέγαμε, σε κάνα χωριό, να καίμε τσάκνα στο τζάκι και να πίνουμε ολημερίς τσίπουρα κουβεντιάζοντας. Θα ρίχνουμε, εννοείται, και καμιά πενιά και θα ρημάζουμε τα δέντρα των γειτόνων –έτσι κι αλλιώς οι γέροι πόσα κάστανα θα φάνε;

Δεν φύσαγε καθόλου κι αναπνέαμε την υγρασία της λίμνης. Η κοπέλα που μας σέρβιρε αστειευόταν μαζί μας λες και μας ήξερε χρόνια –επικοινωνιακό ταλέντο, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να… / πιτσιρίκια γκρινιάζανε από δίπλα / έφηβοι χαμουρεύονταν κάτω απ’ τις Καμάρες / πλάγιο το φεγγάρι έφτιαχνε μια φωτεινή γραμμή στην λίμνη κι ασήμωνε το Μιτσικέλι.

Παράξενο, αλλά όλο αυτό το σκηνικό δεν μας έβγαζε καμιά μιζέρια. Νιώθαμε μια γλύκα και μια ασφάλεια, έτσι που τα συζητούσαμε μεταξύ μας. Η ανασφάλεια ήρθε όταν κάποιος ανέφερε το εκκαθαριστικό, το χαράτσι και την εισφορά «αλληλεγγύης». Τότε απομείναμε σιωπηλοί, ο καθένας μόνος του απέναντι στο Κράτος-Εχθρό.

Ζητήσαμε λογαριασμό.

_____________

Πόσο εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες με προσόντα, ιδέες και προοπτικές την έχουν κάνει ή ετοιμάζονται να την κάνουν για έξω, επειδή δεν βρίσκουν τίποτα στην Ελλάδα;

Κάποτε θα μιλάμε γι’ αυτή την μεγάλη καταστροφή που συντελείται καθημερινά κάτω από τις μύτες μας…

Εκστρατεία τρομοκράτησης

Δεν θυμάμαι καμιά άλλη προεκλογική εκστρατεία που οι πολίτες είχαν τόσο πολύ έντονη την ανάγκη να ακούσουν ένα μήνυμα ελπίδας. Ο πεσιμισμός και η κατάθλιψη έχουν ξεφύγει από το παραδοσιακό στερεότυπο του «ας τα λέμε καλά» και μετριέται πλέον με αυτοκτονίες. Ανασφάλεια, απελπισία και απόγνωση για το παρόν και το μέλλον διαπιστώνει οποιοσδήποτε έχει μια στοιχειώδη αίσθηση της κοινωνίας –και γι’ αυτό ακριβώς έχουμε όλοι την ανάγκη να πεισθούμε από ένα θετικό λόγο.

Ιδανικά το πρόγραμμα που θα ανέπτυσσαν τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο θα κινούνταν σε δύο άξονες:

  • Θα διέθετε ένα πειστικό, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, κοστολογημένο, με αυστηρό χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες δράσεις, όπου θα αναπτυσσόταν η στρατηγική της αναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου, αλλά και τα μέτρα που θα λαμβάνονταν στο εσωτερικό ασχέτως αυτού (τα περίφημα «ισοδύναμα» δηλαδή).
  • Θα είχε και μια μακροπρόθεσμη, οραματική διάσταση για το πού θα πρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία. Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν την κοινωνική αποσύνθεση που έχει συντελεστεί τα τελευταία 3 χρόνια και την ανάγκη να αναδιαμορφωθεί –ίσως και να ανακατασκευαστεί– το κοινωνικό οικοδόμημα –ιδιαίτερα δε η κατεστραμμένη Μεσαία Τάξη.

Δυστυχώς, τέτοια πράγματα δεν ακούμε. Συγκροτημένο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, πόσω μάλλον μακροπρόθεσμο όραμα, δεν έχει καταθέσει καμιά πλευρά. Στην καλλίτερη περίπτωση, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, έχουμε ακούσει καλές ιδέες ατάκτως εριμμένες και ελάχιστα επεξεργασμένες.

Και το χειρότερο:

Ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής καμπάνιας εξαντλείται στην επιχείρηση τρομοκράτησης των πολιτών όχι μόνο από εσωτερικούς, αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες. Στα σενάρια για έξωση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη προστέθηκαν άλλα για την έξοδό της και από την Ε.Ε., ακόμα και για άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος την επομένη των εκλογών, αν πρωτεύσει ο Σύριζα! Αποκορύφωμα, ο κος Χανιάς(!), ο οποίος το 2007, λέει, ενημέρωνε τον ΓΑΠ για το ασυντόνιστο των πυροσβεστικών επιχειρήσεων, ανέλαβε σήμερα να ενημερώσει τον Ελληνικό λαό για την καταστροφή που τον περιμένει σε περίπτωση εκλογής του Σύριζα.

Έχω περιγράψει την σχέση μου με το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, όπως αντιλαμβάνεται κάθε στοιχειωδώς καλόπιστος αναγνώστης, δεν θα είχα πρόβλημα να προσυπογράψω κάποια τουλάχιστον από τα σχόλια που γίνονται για τον λαϊκισμό και το ανεφάρμοστο των προτάσεων Τσίπρα.

Πέρα όμως από αυτό, αν ο λαϊκισμός μου είναι ενοχλητικός, η τρομοκράτηση μου είναι απωθητική.

Σαν ψηφοφόρος, εκείνο που ζητάω από τα κόμματα σήμερα δεν είναι να μου υποδείξουν πιο είναι πιο επικίνδυνο ή ανίκανο, αλλά να μου αποδείξουν ότι διαθέτουν τις καλλίτερες από κάθε άποψη λύσεις και το πιο ελκυστικό όραμα για το μέλλον.

Αλλά, να σας πω την αλήθεια, επειδή λίγο-πολύ γνωριζόμαστε σε αυτή την χώρα όλοι μας, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό ούτε από τη ΝΔ_ του κ. Σαμαρά, ούτε από τον Σύριζα του κ. Τσίπρα, ούτε από το Πασόκ του κ. Βενιζέλου, την Δημάρ του κ. Κουβέλη, τους ΑΕ του κ. Καμμένου και πάει λέγοντας. Αυτοί είναι –πιθανόν αυτοί είμαστε– και συνεπώς αυτή την προεκλογική εκστρατεία έχουμε.

Το ζήτημά μου είναι η επόμενη μέρα.

Πώς κυβερνά κάποιος που η εκλογή του στηρίχτηκε όχι γιατί πείστηκαν οι πολίτες, αλλά γιατί φοβήθηκαν περισσότερο τον αντίπαλο;

Οι εταίροι επιμένουν στην τήρηση των συμφωνημένων, που πρακτικά σημαίνει άμεση υπερψήφιση και εφαρμογή των νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις. Επιπλέον, όλα πλέον δείχνουν ότι θα απαιτηθούν νέα μέτρα το τελευταίο τρίμηνο του ’12 για να κλείσει ο προϋπολογισμός.

Αυτό σημαίνει ότι μια σκέτη χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου, η οποία φαίνεται πως θα είναι το κυρίως ζητούμενο μιας επαναδιαπραγμάτευσης από την Ελληνική πλευρά, λίγα ή τίποτα δεν θα προσφέρει στον δοκιμαζόμενο λαό.

Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μια ριζική αλλαγή όχι απλώς του «μείγματος», αλλά της ίδιας της ουσίας της πολιτικής, ακόμα και αν οι στόχοι της παραμείνουν ίδιοι.

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος πολιτικός ή κάποιο κόμμα που σας πείθει ότι είναι ικανό και έτοιμο να πετύχει κάτι τέτοιο;

Προεκλογική περίοδος άγονος / αγωνίας

Πανηγυρίζει σήμερα το Bloomberg γιατί θεωρεί ότι οι Έλληνες στρέφονται προς τα Μνημονιακά κόμματα.

Όλοι ξέρουμε ότι, αν τα δημοσκοπικά ευρήματα του Σαββατοκύριακου επιβεβαιωθούν στις επόμενες εκλογές, την 17η Ιουνίου οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών θα πανηγυρίζουν, οι ηγέτες της ΕΕ και του ΔΝΤ θα χαιρετίσουν το αποτέλεσμα και τα Χρηματιστήρια ανά τον κόσμο θα ανέβουν.

Όλα καλά δηλαδή;

Όχι ακριβώς.

Γιατί ακόμα και αν τα επόμενα μέτρα που προβλέπονται από το Μνημόνιο περάσουν απρόσκοπτα από την όποια κυβερνητική πλειοψηφία τον Ιούνιο ή 2-3 μήνες αργότερα, η πραγματικότητα, αυτή που ζούμε εγώ κι εσείς, δεν βελτιώνεται σε τίποτα. Στην καλλίτερη περίπτωση θα μείνει στάσιμη. Στην ρεαλιστική θα επιβαρυνθεί από τις νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες και από τους νέους φόρους. Στην χειρότερη θα γίνει ακόμα πιο δραματική εξαιτίας κάποιας απρόβλεπτης εξέλιξης (πχ Ιράν) ή νέων νέων μέτρων που θα αναγκαστεί να λάβει η Κυβέρνηση το τελευταίο τρίμηνο.

Όλα αυτά δεν μπορούν να απορροφηθούν, αν οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιωθούν και η ΝΔ_ πάρει γύρω στο 25% και το Πασόκ περί το 15. Πόσω μάλλον που για να φτάσουν σε αυτά τα ποσοστά, οι κκ. Σαμαράς και Βενιζέλος αποτάσσονται τις Μνημονιακές πολιτικές (που συμφώνησαν με την Τρόικα και μετά τις ψήφισαν!) και διακηρύσσουν την απόφασή τους να τις επαναδιαπραγματευτούν.

Συμπερασμα: Για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης οι εταίροι και οι εταίρες μας ας πανηγυρίσουν το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά ας μην επαναπαύονται. Το καζάνι βράζει και είναι θαύμα πώς δεν έχει τινάξει ακόμα το καπάκι στον αέρα.

*          *          *          *          *

Είμαι πολύ απογοητευμένος και από αυτή την προεκλογική περίοδο. Οι όρκοι πίστης στο Ευρώ και την Ένωση και οι επιδείξεις τσαμπουκά ή «υπευθυνότητας» στους μέσα και τους έξω, με αφήνουν παγερά αδιάφορο, όταν δεν με ενοχλούν.

Θα ήθελα μια προεκλογική περίοδο χωρίς συνθήματα, χωρίς επικοινωνιακά εφέ. Μια προεκλογική περίοδο που τα κόμματα θα καταθέσουν τις προτάσεις τους και θα προσπαθήσουν με επιχειρήματα να πείσουν τους πολίτες για την ορθότητα των δικών τους θέσεων και όχι για τα λάθη του αντιπάλου. Θέλω κόμματα με θετικό λόγο, όχι τρολ.

Περίμενα η προεκλογική επιχειρηματολογία των κομμάτων να κινηθεί σε δύο άξονες:

  1. Τι σκοπεύουν να κάνουν με τα δραματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του, όπως την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, την διάλυση του Δημόσιου Σχολείου, την ανυποληψία των Πανεπιστημίων μας, τις Αστικές συγκοινωνίες που δεν εξυπηρετούν, την ακρίβεια στην αγορά, την κατάθλιψη και τις αυτοκτονίες, που έχουν καταστεί πλέον κοινωνικό φαινόμενο, άρα και πολιτικό θέμα.
  2. Το σχέδιό τους για την έξοδο από την Κρίση. Να μας εξηγήσουν τον τελικό στόχο, τι όραμα έχουν για την κοινωνία, και να περιγράψουν τα ενδιάμεσα βήματα. Και –προς Θεού!- όχι με αοριστολογίες για ανάπτυξη και πράσινες ενέργειες, αλλά με σαφές χρονοδιάγραμμα, ρεαλιστικό και υλοποιήσιμο.

Αντ’ αυτών όμως έχουμε αλληλοκατηγορίες, τεχνητή πόλωση, κενούς ρητορισμούς και εξαγγελίες πυροτεχνήματα.

Το Spiegel  δημοσίευσε τους 6 άξονες που θα προτείνει η κα Μέρκελ για την ανάπτυξη του Ευρωπαϊκού νότου. Δεν θα αναφέρω την δική μου γνώμη γι’ αυτούς –έχουμε καιρό γι’ αυτό– θα αντιγράψω όμως το σχόλιο του περιοδικού:

«Με λίγα λόγια, η περιοχή της Μεσογείου πρόκειται να μοιάζει περισσότερο με τη Γερμανία, αλλά με καλύτερο καιρό…»

Πώς τοποθετούνται τα κόμματα, η Σαμαρική ΝΔ_, ο Σύριζα, το Πασόκ και τα υπόλοιπα φυσικά, απέναντι στους άξονες αυτούς; Συμφωνούν και υπό ποίες προϋποθέσεις; Διαφωνούν και για ποιους λόγους; Θεωρούν ότι αποτελούν βάση για συζήτηση και προς πια κατεύθυνση θα κινηθούν οι δικές τους προτάσεις; Έχουν συγκροτήσει κάποιο δικό τους σχέδιο, δικούς τους άξονες για την ανάπτυξη, για να τους θέσουν στο τραπέζι; Θα συνεννοηθούν με τα άλλα Μεσογειακά κράτη, ώστε να συγκροτηθεί ισχυρή και ενιαία αντιπρόταση προς τον Βορρά ή παθητικά θα δεχτούν ό,τι τους πετάξει η Γερμανία καθιστώντας την χώρα και τους πολίτες πειραματόζωα για δεύτερη φορά;

*          *          *          *          *

Ακούγοντας τις προεκλογικές θέσεις των κομμάτων, τον λόγο που εκφέρουν, για μένα ένα είναι σίγουρο:

Οι οδύνες θα συνεχιστούν και θα κορυφωθούν. Οι κάλπες του Ιουνίου δεν θα γεννήσουν το νέο.

Αχιλλέας ή Οδυσσέας; Τρόποι διεξόδου από την Κρίση

Ο Τρωικός πόλεμος είναι μια καλή παραβολή για τα όσα ζούμε:

Οι Αχαιοί είχαν παγιδευτεί πολεμώντας στην Τρωάδα, όχι για 3 χρόνια, όπως εμείς τώρα, αλλά για δυο ολόκληρες δεκαετίες. Ο Όμηρος παίνεψε τα κατορθώματά τους παίρνοντας ως αφετηρία όχι την κατάληψη του Ιλίου ή την ανάκτηση της Ωραίας Ελένης, αλλά ένα εκ πρώτης όψεως δευτερεύον περιστατικό: Την μήνι του Αχιλλέα. Κι όμως ήταν αυτό το περιστατικό που ξεμπέρδεψε το κουβάρι.

Οργισμένος ο Αχιλλέας κλείνεται στη σκηνή του και δεν συμμετέχει στην μάχη με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του Πατρόκλου. Προκειμένου να εκδικηθεί τον φίλο του, ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Έκτορα, παραβλέποντας την προφητεία ότι μια τέτοια πράξη θα φέρει και τον δικό του χαμό.

Όλες οι πράξεις του Αχιλλέα ορίζονται από την τιμή και όχι από την λογική. Για λόγους τιμής πηγαίνει στην Τροία να πολεμήσει, για λόγους τιμής αποσύρεται στην σκηνή του μετά την προσβολή που του έγινε, για λόγους τιμής βάζει την ζωή του σε δεύτερη μοίρα και εκδικείται τον Πάτροκλο. Αναμφίβολα είναι ο πιο γενναίος και ο πιο ωραίος από τους Αχαιούς· οι πράξεις του είναι αιτία περηφάνιας για τους συμπολεμιστές του και όνειδος για τους εχθρούς του, αλλά δεν είναι εκείνος που θα φέρει την νίκη. Η νίκη θα έρθει με το περίφημο ξύλινο άλογο του Οδυσσέα.

Ας σταθούμε λίγο σε αυτό το τέχνασμα. Έχει δύο χαρακτηριστικά: Από έξω φαίνεται σαν μια αναγνώριση της ανωτερότητας των Τρώων, σαν ένα βραβείο για τον καλό αγώνα που έδωσαν -γι’ αυτό άλλωστε κι εκείνοι γκρέμισαν τα τείχη της πόλης τους για να το βάλουν μέσα. Μέσα όμως έκρυβε την μυστική δύναμη που κατάστρεψε το Ίλιον και έδωσε την νίκη στους Έλληνες.

Οι γενναίοι, οι άτεγκτοι, οι αλύγιστοι είναι δοξασμένοι και ήρωες, μας λέει ο ραψωδός, αλλά είναι και καταδικασμένοι. Η νίκη, εκείνοι που θα επιβιώσουν και θα την χαρούν είναι οι πολυμήχανοι -δεν είναι τυχαίο ότι και στο Game Of Thrones οι πρώτοι που σκοτώνονται είναι οι παλαιοί πολεμιστές, ο βασιλιάς Robert Baratheon και ο Ned Stark.

.

Τα γράφω όλα αυτά διαβάζοντας τα μηνύματα που μας στέλνουν στέλνουν εταίροι, φίλοι και δανειστές τις τελευταίες μέρες.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κα Μέρκελ αυτή την ώρα φαντάζει απομονωμένη στη διεθνή σκηνή και ότι αντιμετωπίζει και σοβαρά εσωτερικά προβλήματα μετά τις πρόσφατες ήττες στις τοπικές εκλογές. Οι φωνές και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού για χαλάρωση της λιτότητας και λήψη αναπτυξιακών μέτρων αυξάνονται, καθώς η αποτυχία της επιβληθείσας πολιτικής γίνεται κοινή συνείδηση σε όλη την υφήλιο. Όλα δείχνουν ότι σύντομα θα αρχίσει η αναστροφή αυτής της πολιτικής -πότε, βέβαια, θα το νιώσει και ο Έλληνας πολίτης, είναι το μεγάλο ερώτημα.

Παρόλα αυτά, ας μην πιστεύουμε ότι η όποια αναπτυξιακή ώθηση θα δοθεί με όρους Γερμανικής ήττας. Η κα. Μέρκελ δεν πρόκειται να φύγει ταπεινωμένη και με κατεβασμένο το κεφάλι από κάποια Σύνοδο Κορυφής, έχοντας αποδεχτεί τα αναπτυξιακά πακέτα που θα επιβάλει ο κ. Ολάντ ή ο κ. Μόντι ή οποιοσδήποτε άλλος. Μην έχετε αμφιβολία ότι τρόπος θα βρεθεί να δηλώσουν όλοι νικητές -ας μην ξεχνάμε ότι νικητές δήλωναν ο κύριος ΓΑΠ και ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου όταν υπέγραφαν τα τραγικά Μνημόνια.

Θέλω να πω, ότι η καλλίτερη έξοδος από την Κρίση δεν θα έρθει με τον ηρωικό τρόπο του Αχιλλέα -δυστυχώς!-, αλλά με τον πολυμήχανο του Οδυσσέα. Απ’ έξω θα μοιάζει με νίκη της Τρόικας, μέσα στο στομάχι του όμως θα κρύβει τα υλικά που θα επιτρέψουν στον Έλληνα πολίτη να ανασάνει.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει σχέδιο και στρατηγική, πολλή δουλειά υπόγεια και καθόλου ή ελάχιστα επικοινωνιακά παιχνίδια. Δεν θα είναι εύκολο, δεν θα είναι άμεσο, δεν μπορεί να είναι έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, αλλά τουλάχιστον θα υπάρχει μια προοπτική, ένα αποτέλεσμα μετρήσιμο και θετικό, όχι το έρεβος που μας αντιδωρίζεται μετά τα κάθε νέα μέτρα τα τελευταία δύο χρόνια.

Έλεγα και τις προάλλες: Το κόμμα ή τους ανθρώπους που έχουν την δυνατότητα να λειτουργήσουν έτσι, αυτή τη στιγμή, εγώ τουλάχιστον, δεν τους βλέπω.

Μακάρι να φανερωθούν μέχρι τις εκλογές…

Δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις. Δυστυχώς.

Η νέα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε -και μάλλον θα συνεχιστεί ως το τέλος- όπως αναμενόταν: Αλληλοκατηγορίες για ανευθυνότητα, προγραμματική ανεπάρκεια, αναξιοπιστία κοκ. Η κα. Μπακογιάννη μας είπε, για παράδειγμα, ότι η επιστροφή στη δραχμή θα καταστρέψει τρεις γενιές -απέφυγε φυσικά να αναφέρει πόσες γενιές κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν τα Μνημόνια που ψήφισε. Και ο κ. Τσίπρας, από την μεριά του, με άνεση μας ενημερώνει ότι το Μνημόνιο θα καταργηθεί την μέρα των εκλογών, αλλά το αφήγημα για το τι θα συμβεί μετά λογοτεχνίζει υπερβολικά και, εμένα τουλάχιστον, δεν με πείθει.

Έτσι, οι μεν στέκονται στην καταστροφή που θα έρθει, αν καταγγελθεί μονομερώς το Μνημόνιο, και οι δε στην καταστροφή που προκαλεί το Μνημόνιο. Ο καθένας δηλαδή επισημαίνει τα αρνητικά που έχει ή θα έχει ο άλλος δρόμος, χωρίς να μπαίνει στην διαδικασία να εξηγήσει την δική του πρόταση, τα θετικά και τα αρνητικά της, στους πολίτες. Υπόσχονται αόριστα αναπτύξεις, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, προγράμματα, προσλήψεις και περιγράφουν με άνεση τον ζόφο που θα φέρει ο αντίπαλος. Ακόμα και αυτή, την ύστατη ώρα, παίζουν το ίδιο το εργάκι της μεταπολίτευσης ελάχιστα διασκευασμένο: Αυτό είναι το ρεπερτόριο την ορχήστρας του εθνικού μας Τιτανικού.

Και οι δύο πλευρές μας υπόσχονται ότι θα επαναδιαπραγματευτούν τους όρους δανεισμού. Αποφεύγουν βέβαια να θέσουν το οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα. Η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να πάρει μήνες, χρόνια, και τι θα συμβαίνει στο μεταξύ είναι κρίσιμο: Θα συνεχίζονται να λαμβάνονται μέτρα; Οι συμπολίτες μας θα συνεχίζουν να χάνουν τις δουλειές τους, να πένονται, να αυτοκτονούν;

Και βέβαια η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να αποτύχει. Πολύ απλά οι εταίροι μας μπορούν να αρνηθούν να τροποποιήσουν τους όρους του δανείου. Ή οι αλλαγές που θα δεχτούν να είναι ελάχιστες, του τύπου μην μειώνετε τις συντάξεις φέτος τον Ιούνιο, μειώστε τες του χρόνου τον Απρίλιο. Στην περίπτωση αυτή οι μεν φαίνονται διατεθειμένοι με παρηγοριές και ψέματα να το τραβήξουν όσο μπορέσουν, ενώ οι δε ακόμα το σκέπτονται -δεν ξέρω αν η (τραγική από κάθε άποψη) πρόταση Βούτση για Δημοψήφισμα αποτελεί και επίσημη θέση του Σύριζα.

.

Και αυτή η προεκλογική περίοδος αναδεικνύει την ανεπάρκεια της πολιτικής μας τάξης και του συστήματος εξουσίας εν γένει. Ξέρουν, μπορούν να λειτουργούν μόνο ως μεταπράτες ξένων ιδεών, ενδιάμεσοι και εντολοδόχοι όσων αποφασίζουν άλλοι αλλού. Ουσιαστικά το μόνο που υπόσχονται, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να πάνε εκεί έξω, στα Κέντρα Λήψεως Αποφάσεων και να τους ζητήσουν να σκεφτούν κάτι άλλο ή κάτι κάπως διαφορετικό για την Ελλάδα. Δικό τους σχέδιο για την έξοδο από την Κρίση, «πατριωτικό» και «εθνικό» (για να χρησιμοποιήσουμε και τους όρους του συρμού), δεν διαθέτουν.

Αναρωτιέμαι με τρόμο, αν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.

.

Όπως και να έχει πάντως, όποιος πιστεύει ότι στις εκλογές αυτές με την ψήφο του μπορεί να τελειώσει τον Εφιάλτη της Κρίσης και της Ύφεσης, κάνει, νομίζω, μεγάλο λάθος. Οι δυσκολίες την Δευτέρα των Εκλογών θα συνεχίσουν να είναι εκεί – κανένα νομοσχέδιο, καμιά υπουργική απόφαση δεν θα τις καταργήσει.

Ας το πάρουμε απόφαση: Θα πρέπει να κατεβούμε ολόκληρο το φαράγγι και μετά να ανεβούμε το απέναντι βουνό, για να βρεθούμε σε ξέφωτο. Τα γεφύρια που θα μας γλίτωναν κόπο και δρόμο, γκρεμίστηκαν και ασανσέρ στην ερημιά δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι να έχουμε τουλάχιστον κάνα φανάρι μαζί μας κι ένα χάρτη, για να μην βαδίζουμε στα τυφλά.

Ο καθένας ας κρίνει μόνος του ποιος πολιτικός ή ποιος φορέας διαθέτει αυτές τις ικανότητες.

Προσωπικά δεν τον βλέπω.