Category Archives: Διαδίκτυο

Το πένθος κι ο εαυτός

Η λύπη, η μελαγχολία, το πένθος, όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει είναι φυσικά κι αναμενόμενα. Είναι ανθρώπινα, καθώς υπενθυμίζουν στον καθένα μας την κοινή μας μοίρα.

Παρατηρώ όμως μια εμμονή στα media, ειδικά τα κοινωνικά, γύρω από τους θανάτους και τα μνημόσυνα συγγραφέων, διανοούμενων, καλλιτεχνών, διασήμων εν γένει, που ξεφεύγει από το αναμενόμενο. Οι τοίχοι του facebook, η χρονογραμμή του twitter, δεν περιμένουν τον αιφνίδιο θάνατο για να πενθήσουν· καθημερινά γεμίζουν με φωτογραφίες και ημερομηνίες σπουδαίων και σημαντικών που γεννήθηκαν ή «φύγανε» σαν σήμερα.

Τα social media δεν είναι όμως ημερολόγια απωλειών ή πένθους, είναι χώροι δόμησης και αποδόμησης εαυτού. Κατά συνέπεια, το πένθος , επετειακό ή επικαιρικό, έχει σχέση με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας. Καλλίτερα: Το πένθος είναι ο τρόπος που συγκροτούμε τον εαυτό μας.

Κι έχει ενδιαφέρον ότι οι εαυτοί δεν συγκροτούνται στη βάση καθημερινών πράξεων και παραλήψεων, επιλογών και απορρίψεων, ιδεών ή πραγμάτων, αλλά στο βάθος επιμνημόσυνων αναφορών σε ανθρώπους οπωσδήποτε σπουδαίους και σημαντικούς. Είναι εντελώς διαφορετικό να διαβάζω και να διαλέγομαι με τα έργα του Ντοστογιέφσκι, του Τόμας Μανν ή του Μπρωντέλ, να προβληματίζομαι με τις ιδέες τους και να τους σχολιάζω στην ιστοσελίδα ή τον φεϊσμπουκικό μου τοίχο, κι άλλο να παραφυλάω την μέρα που γεννήθηκαν ή που πέθαναν για να αναρτήσω την φωτογραφία τους με τις ημερομηνίες αρχής και τέλους.

Σκέφτομαι ότι δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί το φαινόμενο –άλλωστε δεν αποτελεί ελληνικό προνόμιο, αλλά ολόκληρου του ευρωπαϊκού, ίσως του δυτικού, κόσμου. Έχει να κάνει με τον τρόπο που οριοθετούμε τις σχέσεις μας, πώς τοποθετούμε τους εαυτούς μας αναφορικά με το παρόν και το παρελθόν, την πολύμορφη ανασφάλεια που βιώνουμε, το έλλειμμα σε στόχους, σε οράματα και αξίες· με την εμπειρία χιλιετηρίδων που συνολικά, σαν ανθρωπότητα, αλλά κι ο καθένας ξεχωριστά, κουβαλάμε στους ώμους μας. Κι έχει βεβαίως να κάνει και με την πολυπλοκότητα του κόσμου, το πλήθος των ανεπεξέργαστων πληροφοριών που δεχόμαστε, τους αστραπιαίους ρυθμούς που ζούμε τις ζωές μας.

Φαίνεται ότι όσο τρέχουμε πίσω από τις εξελίξεις για να τις προλάβουμε, τόσο ακίνητη στέκει η ψυχή μας. Ανίκανη να κάνει ένα βήμα μπροστά, καθηλωμένη, αδυνατεί να διακρίνει την ομορφιά της πραγματικότητας, να αφομοιώσει την εμπειρία του παρόντος, να την μετουσιώσει σε έργο, κι έτσι αναπαύεται βουλιάζοντας στην πένθιμη νοσταλγία –είναι αυτός ο «πολιτισμός θανάτου, που περιέγραφε ο Ευγένιος Αρανίτσης ήδη από το (ευφορικό και προ-Ολυμπιακό) 1999.

………………

Να παγώσουμε τον χρόνο ή να τον βραδύνουμε, να στενέψουμε τον χώρο, να απλοποιήσουμε τον κόσμο, είναι αδύνατο. Ο εγχρονισμός στο σήμερα είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαγούμε από την θανατίλα της νοσταλγίας και το μόνιμο πένθος· ο μόνος τρόπος να γίνουμε δημιουργικοί και ν’ αγαπήσουμε ξανά αυτό που έχουμε κι αυτό που είμαστε· ο μόνος τρόπος εν τέλει να σώσουμε την ψυχή μας…

Άνθρωποι ή ακάουντ

Το έχουμε πλέον εμπεδώσει:

Το διαδίκτυο δεν είναι ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια μας, αλλά ένας ολοκαίνουργιος τόπος, στο οποίο μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα και ίσως-ίσως να υπάρξουμε.

Αχανής κι αχαρτογράφητος, ο κόσμος του διαδικτύου έχει μια θεμελιώδη διαφορά από τον άλλο, τον παλαιό κόσμο: Είναι απολύτως χρηστικός. Φτιάχτηκε ως εργαλείο κι εξελίχθηκε σε χώρο υπηρετώντας δυο σημαντικές ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου: την δικτύωση και την ανταλλαγή πληροφοριών. Γιατί παρά την αύξηση των αναγκών που καλύπτει/δημιουργεί το διαδίκτυο, ο άνθρωπος, το μέσα, η ουσία του, αποζητά και ειρηνεύει σε μη-χρηστικές σχέσεις, καταστάσεις, δραστηριότητες, όπως και ο πρωτόγονος πρόγονός του.

Μας αρέσει να τα μπερδεύουμε, όντας και οι ίδιοι μπερδεμένοι, αλλά τα πράγματα παραμένουν απολύτως διακριτά: Άλλο η παρέα κι άλλο το δίκτυο. Όπως, άλλο η επικοινωνία, δηλαδή η συνεννόηση σε ένα ανώτερο επίπεδο, η οποία προϋποθέτει την ύπαρξη μιας σχέσης (φιλικής, ερωτικής, επαγγελματικής κτλ) κι άλλο η ανταλλαγή πληροφοριών που εξυπηρετεί αμοιβαία συμφέροντα. Και είναι εντελώς διαφορετικός ο κοινωνικός άνθρωπος από τον καλά δικτυωμένο –το αστείο για εκείνον με τους εκατοντάδες φίλους στο facebook, που δεν έχει έναν να βγει μαζί του το Σαββατόβραδο ή να του τηλεφωνήσει να πει τον πόνο του, δεν είναι πλέον αστείο.

Ο τεχνοβιότοπος του διαδικτύου επιτρέπει την ανάπτυξη συμπεριφορών, που προηγουμένως θεωρούνταν περιθωριακές και προβληματικές. Ο τύπος με το παραφουσκωμένο εγώ, για παράδειγμα, που κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα μαζεύοντας λάικ και φαβ, και συλλέγει οπαδούς, φίλους κι ακολούθους επιδεικνύοντας μιαν αφελή και συχνά επιθετική ευαισθησία, οπωσδήποτε επιδερμική και ανάλογη του συρμού, στην προ-διαδικτύου εποχή, αν υπήρχε, ήταν περιορισμένος στη γειτονιά ή το διαμέρισμά του. Σήμερα όμως που έχει χώρο ν’ αλωνίζει, βιτρίνα για να μοστράρεται και, κυρίως, βλέμματα που τον παρακολουθούν και να καθορίζουν την συμπεριφορά του, μετατρέπεται σε επιτυχημένο ακάουντ.

Το σουξέ ήταν πάντα εύπεπτο, ελαφρύ και μακριά από τα ζόρικα ζητήματα –συνεπώς δεν είναι η ανοησία ή η αφέλεια που ενοχλεί. Πρόβλημα είναι η έκπτωση ή η μετάθεση βασικών αναγκών. Η επαφή, η σχέση, αντικειμενικοποιείται, καθίσταται μετρήσιμο μέγεθος, και μετατρέπεται σε πρωταθλητισμό. Κι όπως ο καθένας που ασχολείται με τον πρωταθλητισμό είναι εξ ορισμού ανταγωνιστικός και πιθανότατα επιθετικός, έτσι και εκείνοι προβάλλουν την πραμάτεια τους. Μοναδικός στόχος είναι τα λάικ και βασικά μέσα το γλυκερό συναίσθημα και η βάναυση εριστικότητα. Η λογική –όπως και το γνήσιο αίσθημα– είναι διεργασία που απαιτεί χρόνο για να γονιμοποιηθεί, έχουν εξοριστεί. Τα επιχειρήματα είναι επιφανειακά, με πολυχρησιμοποιημένες λέξεις και φράσεις, που δεν εννοούν τόσα όσα υπονοούν ή περιορίζονται σε εικόνες (παιδιά, γατιά, κουτάβια, φεγγάρια, ηλιοβασιλέματα κτλ) που γαργαλάνε το χαμηλό υπογάστριο του θυμικού. Ένας πηχτός, κολλώδης συναισθηματισμός διαχέεται στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, που καταπίνει τα πάντα –ακόμα και τους σκοπούς που υποτίθεται ότι υποστηρίζει, ακόμα και τους ανθρώπους, στους οποίους υποτίθεται ότι συμπαραστέκεται –προπάντων όμως εκείνους που τον παράγουν. Στην αγωνία τους να κατασκευάσουν ένα διακριτό πρόσωπο και να φανούν, βουλιάζουν στη χωματερή του διαδικτύου.

Το ερώτημα είναι τι θα αναδυθεί από κει μέσα…

 

———

Δημοσιεύτηκε στο frear.gr

Εικόνα και Λόγος

Μια από τις πιο συνήθεις και σωστές συμβουλές που λαμβάνουν οι χρήστες του διαδικτύου και δη των social media από τους ειδήμονες είναι να μην γράφουν ποτέ, πουθενά και σε κανέναν τα προσωπικά τους δεδομένα και γενικότερα οτιδήποτε δεν θέλουν να μαθευτεί. Άπαξ κι ανέβει κάτι στο δίκτυο, μας λένε, παύεις να το ορίζεις. Τα δεδομένα κωδικοποιούνται και συγκεντρώνονται, σε μεγάλες βάσεις δεδομένων, προς χρήση αγνώστων και για αδιευκρίνιστους σκοπούς. Και βέβαια, όπως δείχνει η εμπειρία, λάθη γινονται, κωδικοί σπάνε, περίεργοι και ξένοι μπορούν να εισβάλουν ανά πάσα στιγμή.

Σενάριο καφκικού τρόμου η πραγματικότητα, αλλά κανείς δεν φαίνεται να τρομάζει πραγματικά.

Μυστικά κρατικά, επιχειρηματικα ή προσωπικά, φαντασιώσεις, κουτσομπολιά, απόρρητα σχέδια και πλάνα ανταλλάσσονται καθημερινά -αποθηκεύονται καθημερινά στα βρόγχια του διαδικτύου. Ακούμε φυσικά προσεκτικά τις προειδοποιήσεις των ειδικών, παίρνουμε τα απαραίτητα μέτρα προστασίας, αλλά η δραστηριότητά μας δεν περιορίζεται. Το αντίθετο: Όλο και περισσότεροι χρησιμοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα και τις άλλες υπηρεσίες του internet για να μοιραστούν όλο και περισσότερα. Ίσως γιατί, πέρα από φόβους και δισταγμούς, το διαδίκτυο υπηρετεί την μεγαλύτερη ανάγκη που νιώθει ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος: Την ανάγκη για διαφάνεια.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας δημοσιεύουν τις πιο κρυφές τους σκέψεις και επιθυμίες, τις πιο προσωπικές τους στιγμές ή φωτογραφίες, αποδεικνύοντας ότι για τις πολυπληθείς φυλές του διαδικτύου η ιδιωτικότητα δεν έχει απλώς αλλάξει περιεχόμενο, έχει καταλυθεί. Οτιδήποτε πράξεις κατά μόνας, στην ασφάλεια του δωματίου σου, καλό ή κακό, ευχάριστο ή οδυνηρό, είναι μη γενόμενο, αν δεν δημοσιοποιθεί. Χρόνος που ξοδεύεται σε αδήλωτες δραστηριότητες, είναι χαμένος, νεκρός. Υπάρχεις μόνο ενώπιος των Άλλων, μας λένε. Το βλέμμα του Άλλου είναι αυτό που δίνει την ζωή και οποιαδήποτε άλλη κατάσταση είναι τίποτα, κενό, θάνατος.

Ζώντας στο βλέμμα του Άλλου γινόμαστε Εικόνες. Υπάρχουμε στην επιφάνεια και ως επιφάνειες. Πολύχρωμοι, σίγουρα και πολύτροποι, διαφορετικοί, αλλά και επιδερμικοί. Γιατί η Εικόνα, όσο αποκαλυπτική (ή διαβρωτική) κι αν είναι, στον αφρό πάντα θα επιπλέει. Το περίβλημα πάντα θα δείχνει και θα αδυνατεί να βυθιστεί βαθιά -αυτή είναι και η φύση της, η ομορφιά της.

Το βάθος των ανθρώπων (και των πραγμάτων, του κόσμου) μόνο ο Λόγος μπορεί να προσεγγίσει. Η Εικόνα απλώνει τα πάντα στον καμβά,  τα ισοπεδώνει, τα καθιστά ορατά, δηλαδή δισδιάστατα. Ο Λόγος αντιθέτως λειτουργεί σαν εσωτερική ματιά που τα διαπερνά οριζόντια, κάθετα, διαγώνια, με κάθε τρόπο, μετατρέποντάς τα σε σε συνεκτική, πολυδιάστατη ενότητα.

Μια ενότητα που λείπει σήμερα από το δίκτυο, την κοινωνία μας, τους εαυτούς μας…

Πρωτοχρονιά με τον Διονύση Σαββόπουλο

Χθες ξανάδα την εορταστική εκπομπή του Διονύση Σαββόπουλου, με την οποία υποδεχτήκαμε το σωτήριο έτος 1988.

Λέω «ξανάδα» γιατί, αν και ήμουν 12 χρονών την προηγούμενη φορά που το είχα δει, έχει χαραχτεί ανεπανόρθωτα στην μνήμη μου: Θυμόμουνα σκηνές, τραγούδια, ατάκες –σαν μέσα σε όνειρο, βέβαια, αλλά τα θυμόμουνα.

Το πρόγραμμα ξεκινάει με μια λαμπερή έναρξη στο γούστο εκείνης της εποχής: Ο Σαββόπουλος τραγουδάει συνοδεία ορχήστρας και χορωδίας τα κάλαντα κι ένα δικό του τραγούδι για την περίσταση, το «Ευτυχισμένος ο καινούργιος πόνος». Κάτι όμως δεν του κάθεται καλά, όλα του φαίνονται πρόχειρα, ανέμπνευστα, κακοφτιαγμένα, και πάνω στην ταραχή και το τρακ του, παρατάει τους συνεργάτες του σύξυλους και κρύβεται στο καμαρίνι του μέσα σε μια ντουλάπα. Εκεί, ανάμεσα στα κρεμασμένα σακάκια και τα πουκάμισα θυμάται, επισκέπτεται τις μικροαστικές Πρωτοχρονιές της παιδικής του ηλικίας, τις γιορτές των εφηβικών και νεανικών του χρόνων, τις πρωτοχρονιές που γιόρτασε σαν νέος μουσικός.

Και κάπου εκεί, σταματάει η αναδρομή και αρχίζει η αναρώτηση.

Ο Σαββόπουλος ακροβατεί στο χθες και στο (τότε, αλλά και νυν και αεί) σήμερα, επιχειρώντας να απαντήσει στο αίνιγμα του χρόνου –δηλαδή, στο πώς θα μπορέσει να φανεί αντάξιος της αγάπης του. Ένα εορταστικό υπαρξιακό δράμα, δηλαδή, που το υπογραμμίζουν σκηνές όπως εκείνη της συνομιλίας με την μητέρα του (την υποδύεται η Μίρκα Παπακωνσταντίνου) και με το παιδικό του ποδήλατο. Τα τραγούδια, άλλωστε, που επιλέγει ο Σαββόπουλος για να γιορτάσει, δεν είναι εκείνα του τρελού κεφιού. Είναι ένα Πρωτοχρονιάτικο show, όπου η Μαρία Φαραντούρη τραγουδάει το «Μητέρα κι αδερφή» του Μάνου Χατζιδάκι και η Ντόρα Γιαννακοπούλου το «Ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα» των Θεοδωράκη-Ελύτη. Το νόημα της Γιορτής του Χρόνου για τον Σαββόπουλο δεν βρίσκεται στο σκόρπισμα και το ξεφάντωμα, αλλά στη συνάντηση με τον Άλλο, η οποία, σύμφωνα με την άποψή του, προϋποθέτει βύθισμα στον μέσα εαυτό μας.

Και πόσοι Άλλοι δεν συναντιούνται στο συγκεκριμένο πρόγραμμα! Ο Νταλάρας συνυπάρχει με τον Πανούση! Η Αλεξίου με την Αλίκη, ο Λουκιανός με τον Χριστοδουλόπουλο –και πάει λέγοντας. Στην εκπομπή εμφανίζονται για να δώσουν τις ευχές τους η Αρβελέρ, ο Ξενάκης, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις (εύχεται στον Σαββόπουλο «να ξαναβρεί τον πραγματικό του εαυτό, δηλαδή να γράφει τραγούδια και να τραγουδάει τραγούδια» και «να φύγει η μεγάλη ανοησία, η οποία έχει πέσει στο Ελληνικό τραγούδι») κ.α.

.

Σήμερα, 26  χρόνια μετά την α΄ προβολή της, ο σαββοπουλικός εορτασμός βλέπεται εξίσου ευχάριστα, σαν καινούργιο πρόγραμμα κι όχι σαν μουσειακό δείγμα. Βέβαια, στις συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που ζούμε, η γωνία από την οποία το βλέπουμε (και αυτό, αλλά και γενικότερα τα έργα του παρελθόντος) έχει αλλάξει. Φυσικά υπάρχει νοσταλγία –είναι το αναπόσπαστο στοιχείο των Γιορτών του Χρόνου για μας τους ενήλικες– αλλά είναι διαφορετική από την προ κρίσης νοσταλγία. Το παρελθόν δεν είναι πλέον μόνο ένας γλυκός καταγωγικός τόπος, το φιλόξενο καταφύγιο, αλλά η περίοδος που εισχώρησε μέσα μας το σκουλήκι που κατατρώγει τις σάρκες μας.

Βλέπουμε, λοιπόν, στην εκπομπή ότι μεταπολεμικά δεν καταφέραμε να ωριμάσουμε, όσο θα έπρεπε, για να τα βγάλουμε πέρα ευκολότερα στον σημερινό κόσμο. Αυτή την συνάντηση με τον Άλλο, που αναφέραμε και πιο πάνω, δεν την καταφέραμε. Δεν συν-χωρεθήκαμε. Παραμένουμε εγκλωβισμένοι ο καθένας στο δικό του δίκιο, στην δική του αλήθεια, και δεν δίνουμε χώρο εντός μας στον Άλλο.

Χειρότερα γίνανε τα πράγματα μεταπολιτευτικά. Στην πρόκληση της Ευρώπης απαντήσαμε είτε φοβικά, είτε με μια κοντόφθαλμη αυταρέσκεια, είτε με την καπατσοσύνη και την κουτοπονηριά του επαρχιώτη. Ήρθαμε σε επαφή με την Παράδοση, αλλά τυφλωμένοι και από το ευρωπαϊκό χρήμα, η σχέση μας μαζί της παρέμεινε επιδερμική. Πιο βαθιά δεν τολμήσαμε να πάμε. Δεν καταφέραμε να την ζωντανέψουμε και την νεκρώσαμε.

Τι μας απομένει λοιπόν σήμερα;

Μα φυσικά ο Άλλος. Αλλά, φοβάμαι, ακόμα δεν έχουμε φθάσει στο σημείο να απλώσουμε τα χέρια. Που σημαίνει –κατά την σαββοπουλική φιλοσοφία– ότι χρειάζεται περισσότερη δουλειά μέσα μας, πιο βαθιά βουτιά εντός μας. Πρέπει να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, για να συν-χωρέσουμε τους άλλους.

Άμποτε!

,

ΥΓ. Είδα την εκπομπή στο youtube. Το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ δεν υπάρχει πια. Κάποιος μερακλής την είχε μαγνητοσκοπήσει, την ψηφιοποίησε και την ανέβασε ώστε όλοι μας να επωφεληθούμε. Σε πιάνει μεγάλη πίκρα, που η ιστορία της χώρας μας έσβησε έτσι, σε μια στιγμή, σε μια επίδειξη τσαμπουκά –δηλαδή σε μια επίδειξη ό,τι πιο παρωχημένου διαθέτει ακόμα η κοινωνία μας. Όχι βέβαια ότι η ΕΡΤ ήταν κάποια άμωμη παρθένος. Αλλά (και) η εκπομπή αυτή αποδεικνύει ότι και τις πιο σκοτεινές της ώρες, παρήγε προγράμματα για τα οποία είμαστε ακόμα και σήμερα περήφανοι.

Οι γυμνές φωτογραφίες της πρωταθλήτριας

Βούιξαν χθες οι διαδικτυακοί τόποι της υπόγειας ενημέρωσης για τις γυμνές φωτογραφίες που η πρωταθλήτρια του στίβου ανέβασε στο facebook. Άλλοι ερεθίστηκαν, άλλοι σοκαρίστηκαν, άλλοι προσβλήθηκαν με το ενδεχόμενο η πρωταθλήτρια να είναι και αξιωματικός· δημιουργήθηκε, τέλος πάντων, η σχετική βαβούρα-επιβεβαίωση του γνωστού αφορισμού του Andy Warhol περί δημοσιότητας.

Το συμβάν και η αιτιολόγηση («κατά λάθος») οπωσδήποτε δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε πρωτότυπη. Άπειρες φορές κάποιο άτομο από τον χώρο του θεάματος (αυτό που λέμε celebrity) δημοσίευσε σε social media γυμνές φωτογραφίες του κατά λάθος βέβαια –η περίπτωση της Alison Pill, εκ των πρωταγωνιστών του The Newsroom, είναι πρόσφατη και ενδεικτική.

.

Είδα τις φωτογραφίες.

Κουνημένες, θολές, άθλια καδραρισμένες, χωρίς εστίαση, με κακό φωτισμό, δεν ικανοποιούν κανένα αισθητικό στάνταρ· αναρωτιέται δε κανείς πώς είναι δυνατόν με τις δυνατότητες που παρέχουν σήμερα οι συσκευές κινητής τηλεφωνίας, να τραβηχτούν τόσο κακές φωτογραφίες. Αλλά έστω κι έτσι, το σώμα της πρωταθλήτριας, σφριγηλό και νεανικό, έλαμπε.

.

Το φαινόμενο είναι γνωστό και δεν χρειάζεται αναλυτικότερη καταγραφή:

Πέρα από την επαγγελματική πορνογραφία, που διακινείται μέσω δικτύου, για την οποία λένε όσοι ξέρουν ότι είναι η μοναδική πραγματικά διαδικτυακή βιομηχανία, από κινητό σε κινητό, από υπολογιστή σε υπολογιστή, από ταμπλέτα σε ταμπλέτα, με ένα απλό ιδιωτικό μήνυμα ή ένα e-mail, αλλά ακόμα και δημόσια, μέσω κοινωνικών δικτύων, εκατομμύρια χρήστες καθημερινά διακινούν φωτογραφίες του γυμνού κορμιού τους ή των πολύ προσωπικών τους στιγμών. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος απομονώνεται / εγκλωβίζεται στην σύγχρονη τεχνολογία, τόσο περισσότερο νιώθει την ανάγκη να εκτεθεί στο βλέμμα των άλλων. Το ιδιωτικό καθίσταται δημόσιο, το ταμπού καταρρίπτεται διά της ευρείας παράβασής του και το αίτημα για μεγαλύτερη διαφάνεια και για έναν άνευ ορίων κόσμο βρίσκει την εύκολη πραγμάτωσή του.

Μέχρι εδώ καλά, ας πούμε.

Αλλά είδα τις φωτογραφίες.

Το κακοτραβηγμένο είναι το πρώτο τους χαρακτηριστικό. Το δεύτερο είναι ο τρόπος που τοποθετεί το σώμα της η κοπέλα. Προκλητικά και ερεθιστικά σίγουρα, αλλά και τετριμμένα, υπακούοντας σε έναν συγκεκριμένο τύπο, σε ένα διάχυτο πρέπει για το τι θεωρείται αισθησιακό, σέξι ή προκλητικό.

Τυπικές φωτογραφίες τέτοιου τύπου, θα μου πεις. Και θα συμφωνήσω, θα προσθέσω όμως ένα αλλά.

Θα περίμενε κανείς κάτι πιο προσωπικό από προσωπικές φωτογραφίες. Κάτι πιο πρωτότυπο από σύγχρονες, δυναμικές γυναίκες (και άντρες –δεν αυτοφωτογραφίζονται μόνο οι γυναίκες), που διεκδικούν και με αυτόν τον τρόπο τους συντρόφους τους. Αν το σεξ είναι και τρόπος έκφρασης του καθενός, μοναδικός και ανεπανάληπτος, πώς τόσο εύκολα, αυτονόητα μπαίνουμε στο κουτάκι της τρέχουσας πορνογραφίας για να δειχτούμε; Τι σημαίνει για μας; Η μετατροπή του πολίτη από καταναλωτή πορνογραφίας σε παραγωγό πρακτικά απέχει ένα κλικ, ψυχικά όμως η απόσταση είναι τόσο μικρή;

.

Τα αιτήματα του σήμερα απαιτούν μεγαλύτερη εσωτερικότητα. Ένα άτομο που έχει κάθε στιγμή απόλυτη συνείδηση του εαυτού του. Κι όμως, έχουμε γίνει πιο επιδερμικοί. Επικεντρωνόμαστε στα πάθη που επιπλέουν, στα ανώδυνα ηδονικά θέλω. Κι ο μέσα εαυτός μας κραυγάζει –τον ακούμε;

Χρόνια πολλά, Γιώργο!

Δεν το πολυλέμε, αλλά όσοι ασχολούμαστε με τα social media δεν το κάνουμε μόνο για να δημοσιοποιήσουμε τα κείμενά μας, τις φωτογραφίες, τις ανησυχίες μας –οτιδήποτε θεωρεί ο καθένας μας ως πρώτη του προτεραιότητα– αλλά και γιατί έχουμε την βαθύτατη πεποίθηση ότι εδώ συγκροτείται μια νέα κοινωνικότητα. Γνωρίζεις μπλογκερ, τουίτερ, δηλαδή νέους ανθρώπους, επικοινωνείς διαδικτυακά μαζί τους, μοιράζεσαι στιγμές –όπως και στον κανονικό κόσμο δηλαδή. Η εμβέλεια αυτής της κοινωνικότητας, το βάθος των σχέσεων που δημιουργούνται είναι βεβαίως θέμα για συζήτηση και μελέτη, αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας τώρα. Άλλωστε η επόμενη γενιά θα έχει μια καθαρή εικόνα της δυναμικής της διαδικτυακής επικοινωνίας και των σχέσεων που δημιουργούνται.

Αυτή η νέα κοινωνικότητα μοιάζει πολύ με την παλιά: Υπάρχουν παρέες, υπάρχουν πυρήνες, και υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι που έχουν το ιδιαίτερο ταλέντο να συγκεντρώνουν κόσμο γύρω τους και να τους βγάζουν τον καλλίτερο, τον πιο ζεστό τους εαυτό. Είχα την τύχη να γνωρίσω 3,5 τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου, ένας εκ των οποίων είναι ο Βιβλιοθηκάριος.

Τον ήξερα πολλά χρόνια (νομίζω από πάντα) ως μπλόγκερ –τον παρακολουθούσα για την ευαισθησία και την διεισδυτικότητά του. Έπειτα με έμπλεξε στα αφιερώματά του, οπότε γνώρισα και θαύμασα την ικανότητά του να διασαφηνίζει και να οργανώνει. Γίναμε φίλοι στο facebook και, τέλος, πρόσφατα τον γνώρισα κι από κοντά. Δεν καταφέραμε να συζητήσουμε ιδιαίτερα, αλλά εκείνη η βραδιά της γνωριμίας μας επιβεβαίωσε την βασική εικόνα που είχα γι’ αυτόν και διέψευσε αρκετές δευτερεύουσες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Σήμερα που έχει τα γενέθλιά του η μπλογκοπαρέα αποφάσισε να οργανώσει μια μικρή γιορτή, στην οποία το Σημειωματάριο συμμετέχει με χαρά και ενθουσιασμό. Πρώτα-πρώτα γιατί αγαπάμε τον Βιβλιοθηκάριο, αγαπάμε τον Γιώργο και θέλουμε να του ευχηθούμε με όλη μας την καρδιά. Αλλά και γιατί, όπως όλες οι γιορτές, έτσι και η σημερινή, δεν αφορά τον εορτάζοντα μόνο, αλλά και όλους όσους συμμετέχουν σε αυτή. Γιατί σήμερα, με την διιστολογική αυτή γιορτή, γιορτάζει με έναν τρόπο και ό,τι πιστεύουμε, προσδοκούμε, στοχεύουμε ως μπλόγκερ.

Αλλά τέτοιες ώρες οι πολλές κουβέντες είναι περιττές. Υψώνω το ποτήρι μου και με τη σειρά μου φωνάζω:

Γιώργο, χρόνια πολλά!

——

Στα Κατσαμάκεια συμμετέχουν επίσης

Nefosis A : Εμπρός λοιπόν καλά μου βιβλία!

roubinakiM : Το μάθημα που πρέπει να πάρεις, μικρέ μου Δίδυμε

Ο Δύτης των Νιπτήρων: Ο φανταστικός Βιβλιοθηκάριος

Deva Aleema: V for Vivliothikarios

Kidscloud: ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ! 😉 ΚΑΤΣΑΜΑΚΕΙΑ 2013

Dina Vitzileou: Κατσαμάκεια 2013, μια γλυκειά όψη του διαδικτύου…

5+1 Τηλεοπτικές σειρές 2012-13

Πέρσι τέτοια εποχή το 24 είχε τελειώσει και το Dexter και το Breaking Bad είχαν ανακοινώσει ότι ολοκληρώνονται, το Gossip Girl μας είχε κουράσει και, γενικά, υπήρχε μια μελαγχολία στην τηλεοπτική μας ζωή. Οι νέες ιδέες τελείωσαν; Ήμασταν καταδικασμένοι να βλέπουμε ανακυκλώσεις των σήριαλ που μας άρεσαν και το Game of Thrones; Ευτυχώς όχι. Τους τελευταίους μήνες, αν και οι ώρες που περνάω καταναλώνοντας τηλεοπτικές εικόνες έχουν μειωθεί δραστικά, πέφτω συνεχώς πάνω σε εξαιρετικά σήριαλ.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

.

The Newsroom

tv-the-newsroom01

Γρήγορο, έξυπνο, με στιβαρή ιδεολογική βάση και σαφή πολιτική στόχευρη, την ίδια στιγμή όμως άνισο και με χάρτινους χαρακτήρες είναι η τελευταία σειρά του Aaron Sorkin.

Το θέμα της απλό: Δείχνει πώς θα έπρεπε να είναι τα Δελτία Ειδήσεων: Μαχητικά, αποκαλυπτικά, ανεξάρτητα, ασυμβίβαστα, αλλά -και εδώ χωράει πολλή συζήτηση- ανακριτικά/εισαγγελικά.

Ο πρώτος κύκλος ήθελε σαφώς να ενισχύσει την προεκλογική καμπάνια του Προέδρου Ομπάμα. Έτσι κάθε επεισόδιο αποτελούσε και συστηματική αποδόμηση της κριτικής των αντιπάλων του. Ελπίζουμε ο δεύτερος να κρατάει περισσότερες αποστάσεις από την αμερικάνικη Κυβέρνηση.

Αναρωτιέται ίσως κανείς, γιατί να παρακολουθήσει ένα σήριαλ που ασχολείται τόσο εντατικά όχι απλώς με την αμερικάνικη πραγματικότητα -αυτή μας έχει καταστεί οικεία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο-, αλλά με την αμερικάνικη επικαιρότητα. Η απάντηση είναι απλή: Αφενός μεν γιατί ό,τι συμβαίνει στην Αμερική επηρεάζει κι εμάς, αφετέρου γιατί τα όσα αφηγείται το The Newsroom είναι αποκαλυπτικά και κατατοπιστικά και για όσα συμβαίνουν και στην Ελλάδα.

.

Downton Abbey

DowntonAbbey1

Δεν είναι η πρώτη φορά που ως τηλεθεατές αγωνιούμε παρακολουθώντας τα βάσανα πλουσίων. Είναι όμως από τις ελάχιστες φορές που αυτά παρουσιάζονται με τόσο στιλ και με τρόπο που αφορά και τον απλό, τον μέσο άνθρωπο. Γιατί τα μέλη της οικογένειας Crawleyδεν είναι χάρτινα, όπως στις σαπουνόπερες που συνήθως καταπιάνονται με τέτοια θέματα, αλλά έχουν βάθος και συναίσθημα. Και καθώς ο τηλεθεατής τους βλέπει να ζουν και να επιβιώνουν της ταραγμένης εποχής τους, δεν μπορεί παρά να σκεφτεί τον ίδιο του τον εαυτό, που ζει σε ένα κόσμο που στενεύει συνεχώς.

Έχει, τέλος, σημασία να υπογραμμίσουμε ότι αυτό το εξαιρετικό σήριαλ το σύστησε στους περισσότερους από μας η ΕΡΤ. Αυτό σε μια εποχή που ενημερωνόμαστε με ταχύτητες φωτός από το διαδίκτυο για τα θεάματα που μας ενδιαφέρουν και στους άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς κάνουν πάρτι οι εξ ανατολών γείτονές μας, δεν είναι άνευ σημασίας.

.

Homeland

Homeland-

To 24 τελείωσε, ζήτω το Homeland.

Από τους παραγωγούς των περιπετειών του θρυλικού, πλέον, Jack Bauer, μας έρχεται αυτό το σήριαλ που μοιάζει με τον ενήλικο, σκοτεινό αδελφό του 24 -αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί.

.

Archer

tv-archer-wallpaper-

Δεν είναι ο James Bond, δεν είναι το εκνευριστικό υβρίδο που ακούει στο όνομα Chuck, είναι ο Sterling Malory Archer ή Duchess. Είναι πράκτορας, είναι μυστικός (αν και δεν έχει πρόβλημα να αποκαλύψει την ταυτότητά του προκειμένου να ρίξει καμιά γκόμενα), είναι ωραίος και περιζήτητος (αν και έχει πολλά και σοβαρά θέματα με τη μητέρα του), και είναι και τελείως ηλίθιος.

Ξεκαρδιστικό και, παρότι είναι κινούμενο σχέδιο, απολύτως ενήλικο.

.

Louie

louieslide

Τηλεοπτικές κωμωδίες υπάρχουν πολλές, οι πραγματικά αστείες όμως είναι λίγες και οι πρωτότυπες σπάνιες και δυσεύρετες.

Η πρωτοτυπία δεν έγκειται τόσο στην θεματική του Louie -οι σχέσεις ενός χωρισμένου σαραντάρη με τις δυο μικρές κόρες του, τις γυναίκες, την δουλειά του, την πόλη που ζει και λατρεύει (η Νέα Υόρκη, φυσικά).

Πρωτότυπη είναι η προσέγγιση: Αναμειγνύοντας το stand-up και το sitcom με αισθητική που παραπέμπει στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και εξαιρετικό χιούμορ που μπορεί να συγκριθεί μόνο με του Woody Allen, ο Louie C. K. μας παραδίδει την καλλίτερη κωμική σειρά των τελευταίων ετών.

Την λατρεύω και περιμένω πώς και πώς τον καινούργιο κύκλο.

.

House of Cards

house-of-cards-poster

Το House of Cards δεν είναι απλώς ένα πολύ καλή τηλεόραση, φιλοδοξεί να αλλάξει την τηλεόραση. Με τον David Fincher στην καρέκλα του σκηνοθέτη και παραγωγού, τον Kevin Spacey να πρωταγωνιστεί και να είναι executive producer και με ένα team ηθοποιών, σκηνοθετών και παραγωγών που περιλαμβάνει ονόματα όπως Robin Write, Michael Kelly, Andrew Davies, James Foley, Joel Schumacher κτλ, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κατά πάσα πιθανότητα θα το πετύχουν.

Τις επόμενες μέρες θα συζητήσουμε εκτενέστερα αυτή τη σειρά…