Category Archives: Ενημέρωση

Οι γυμνές φωτογραφίες της πρωταθλήτριας

Βούιξαν χθες οι διαδικτυακοί τόποι της υπόγειας ενημέρωσης για τις γυμνές φωτογραφίες που η πρωταθλήτρια του στίβου ανέβασε στο facebook. Άλλοι ερεθίστηκαν, άλλοι σοκαρίστηκαν, άλλοι προσβλήθηκαν με το ενδεχόμενο η πρωταθλήτρια να είναι και αξιωματικός· δημιουργήθηκε, τέλος πάντων, η σχετική βαβούρα-επιβεβαίωση του γνωστού αφορισμού του Andy Warhol περί δημοσιότητας.

Το συμβάν και η αιτιολόγηση («κατά λάθος») οπωσδήποτε δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε πρωτότυπη. Άπειρες φορές κάποιο άτομο από τον χώρο του θεάματος (αυτό που λέμε celebrity) δημοσίευσε σε social media γυμνές φωτογραφίες του κατά λάθος βέβαια –η περίπτωση της Alison Pill, εκ των πρωταγωνιστών του The Newsroom, είναι πρόσφατη και ενδεικτική.

.

Είδα τις φωτογραφίες.

Κουνημένες, θολές, άθλια καδραρισμένες, χωρίς εστίαση, με κακό φωτισμό, δεν ικανοποιούν κανένα αισθητικό στάνταρ· αναρωτιέται δε κανείς πώς είναι δυνατόν με τις δυνατότητες που παρέχουν σήμερα οι συσκευές κινητής τηλεφωνίας, να τραβηχτούν τόσο κακές φωτογραφίες. Αλλά έστω κι έτσι, το σώμα της πρωταθλήτριας, σφριγηλό και νεανικό, έλαμπε.

.

Το φαινόμενο είναι γνωστό και δεν χρειάζεται αναλυτικότερη καταγραφή:

Πέρα από την επαγγελματική πορνογραφία, που διακινείται μέσω δικτύου, για την οποία λένε όσοι ξέρουν ότι είναι η μοναδική πραγματικά διαδικτυακή βιομηχανία, από κινητό σε κινητό, από υπολογιστή σε υπολογιστή, από ταμπλέτα σε ταμπλέτα, με ένα απλό ιδιωτικό μήνυμα ή ένα e-mail, αλλά ακόμα και δημόσια, μέσω κοινωνικών δικτύων, εκατομμύρια χρήστες καθημερινά διακινούν φωτογραφίες του γυμνού κορμιού τους ή των πολύ προσωπικών τους στιγμών. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος απομονώνεται / εγκλωβίζεται στην σύγχρονη τεχνολογία, τόσο περισσότερο νιώθει την ανάγκη να εκτεθεί στο βλέμμα των άλλων. Το ιδιωτικό καθίσταται δημόσιο, το ταμπού καταρρίπτεται διά της ευρείας παράβασής του και το αίτημα για μεγαλύτερη διαφάνεια και για έναν άνευ ορίων κόσμο βρίσκει την εύκολη πραγμάτωσή του.

Μέχρι εδώ καλά, ας πούμε.

Αλλά είδα τις φωτογραφίες.

Το κακοτραβηγμένο είναι το πρώτο τους χαρακτηριστικό. Το δεύτερο είναι ο τρόπος που τοποθετεί το σώμα της η κοπέλα. Προκλητικά και ερεθιστικά σίγουρα, αλλά και τετριμμένα, υπακούοντας σε έναν συγκεκριμένο τύπο, σε ένα διάχυτο πρέπει για το τι θεωρείται αισθησιακό, σέξι ή προκλητικό.

Τυπικές φωτογραφίες τέτοιου τύπου, θα μου πεις. Και θα συμφωνήσω, θα προσθέσω όμως ένα αλλά.

Θα περίμενε κανείς κάτι πιο προσωπικό από προσωπικές φωτογραφίες. Κάτι πιο πρωτότυπο από σύγχρονες, δυναμικές γυναίκες (και άντρες –δεν αυτοφωτογραφίζονται μόνο οι γυναίκες), που διεκδικούν και με αυτόν τον τρόπο τους συντρόφους τους. Αν το σεξ είναι και τρόπος έκφρασης του καθενός, μοναδικός και ανεπανάληπτος, πώς τόσο εύκολα, αυτονόητα μπαίνουμε στο κουτάκι της τρέχουσας πορνογραφίας για να δειχτούμε; Τι σημαίνει για μας; Η μετατροπή του πολίτη από καταναλωτή πορνογραφίας σε παραγωγό πρακτικά απέχει ένα κλικ, ψυχικά όμως η απόσταση είναι τόσο μικρή;

.

Τα αιτήματα του σήμερα απαιτούν μεγαλύτερη εσωτερικότητα. Ένα άτομο που έχει κάθε στιγμή απόλυτη συνείδηση του εαυτού του. Κι όμως, έχουμε γίνει πιο επιδερμικοί. Επικεντρωνόμαστε στα πάθη που επιπλέουν, στα ανώδυνα ηδονικά θέλω. Κι ο μέσα εαυτός μας κραυγάζει –τον ακούμε;

Εξαιρέσεις;

Όχι, δεν υποστηρίζω τους απεργούς του Μετρό. Και δεν πιστεύω ότι ο αγώνας είναι δίκαιος –νομίζω μάλιστα ότι εδώ και μέρες έχει πάψει να είναι δικαιολογημένος.

Εξηγούμαι:

Μια από τις πρώτες, τις θεμελιώδεις κριτικές που κάναμε κι εγώ, αλλά και οι περισσότεροι από όσους επέκριναν την πρώτη Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, όταν επεχείρησε να εφαρμόσει το πρώτο Μνημόνιο, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές εξαιρέσεις. Το πρώτο πακέτο μέτρων του 2010, αλλά και τα άλλα που το ακολούθησαν, άφηνε αλώβητους τους μισθούς και τις συντάξεις πολλών ομάδων πολιτών και μάλιστα των πιο υψηλόμισθων, των πιο ευνοημένων από το μεταπολιτευτικό σύστημα. Έτσι, αντί να δώσει την αίσθηση του κοινού αγώνα, της θεμελίωσης, έστω και με θυσίες, ενός νέου, καλλίτερου μέλλοντος, εμπέδωσε στους απλούς πολίτες την αίσθηση της διάκρισης και της αδικίας.

Χρειάστηκαν να καταπέσουν δύο Πρωθυπουργοί και να γίνουν δύο εκλογικές αναμετρήσεις για να φτάσουμε στο αυτονόητο: Αυτή την δύσκολη στιγμή να μην γίνονται εξαιρέσεις. Έτσι είδαμε να γίνονται γενναίες περικοπές ακόμα και στις αποδοχές των δικαστικών ή των υπαλλήλων της Βουλής, ομάδες που μέχρι χθες βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Ήρθε και η σειρά των εργαζομένων στα ΜΜΜ.

Σε προσωπικό επίπεδο συμπονώ καθέναν ξεχωριστά από τους εργαζόμενους στα Μέσα σταθερής τροχιάς που βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται. Ξέρω τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν. Είναι όμως περικοπές που υπέστησαν πρώτοι-πρώτοι οι συνταξιούχοι γονείς μου, οι συγγενείς και οι φίλοι μου που είναι δάσκαλοι και καθηγητές στα σχολεία ή μέλη ΔΕΠ σε Πανεπιστήμια, αλλά κι εκείνοι που είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες –για να μην αναφερθώ στους ανθρώπους μας που είναι άνεργοι.

Ακριβώς επειδή κατανοώ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν εξαιτίας των περικοπών οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, θεώρησα στην αρχή δικαιολογημένη την αντίδρασή τους: Εξέφραζαν την διαφωνία τους σε μια πολιτική που τους έπληττε άμεσα.

Αλλά από ένα σημείο και μετά το πράγμα ξέφυγε. Οι αποφάσεις της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας δεν στόχευαν στην διαμαρτυρία, αλλά μετέτρεπαν εμάς, που η επαγγελματική, η κοινωνική και όποια άλλη ζωή μας εξαρτάται από τα ΜΜΜ, σε κλοτσοσκούφι, για να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους. Ζημίωναν άμεσα όλους όσους είχαμε προπληρώσει τις μετακινήσεις του μήνα στηρίζοντας την εταιρία που εργάζονται και τους ίδιους. Ανέτρεψαν τον δικό μας σφιχτό προϋπολογισμό, καθώς μας ανάγκασαν να χρησιμοποιούμε ταξί για τις απαραίτητες μετακινήσεις μας. Και ζητώντας τι; Να εξαιρεθούν από αυτό που εμείς βιώνουμε!

Λυπάμαι, αλλά σαν πολίτης αυτό το αίτημα, τέτοιες απαιτήσεις δεν μπορώ να τις υποστηρίξω. Γιατί πολύ απλά δεν πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι στο Μετρό είναι καλλίτεροι από τους γιατρούς, τους δασκάλους, τους δικαστικούς, τον κάθε λογής εργαζόμενο, υπάλληλο, συνταξιούχο, που δεν έχει εξαιρεθεί από τα μέτρα.

Στη σημερινή ειδικά περίσταση κάθε αίτημα για εξαίρεση συνιστά πρόκληση και, αν μου το επιτρέπετε, αναίδεια. Δεν μπορείς να βγάζεις την γλώσσα στους συμπολίτες σου, γιατί έτσι σε είχαν μάθει τα προηγούμενα χρόνια.

Aν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποια στρατηγική έπρεπε να ακολουθηθεί και ποιοι θα ήταν οι βέλτιστοι χειρισμοί, αυτές όμως έχουν να κάνουν πιο πολύ με την επικοινωνιακή διαχείριση, παρά με την ουσία. Γιατί η ουσία, η κατάληξη αν θέλετε, δεν μπορεί παρά να είναι μία, ασχέτως χειρισμών: Η κατάσταση αυτή έπρεπε να λήξει το συντομότερο δυνατόν.

Η εποχή των Άκρων

Νοσταλγώ την εποχή που ο Αύγουστος ήταν η μαύρη τρύπα της ειδησεογραφίας, την οποία οι δαιμόνιοι διευθυντές ειδήσεων προσπαθούσαν να καλύψουν με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ για τις νέες τάσεις στους κουραδοκόφτες και το πρώτο μπάνιο του Κων. Μητσοτάκη.

Τα τελευταία 3 καλοκαίρια μας (από την εποχή της «Κυβέρνησης της Πάρου» του κυρίου ΓΑΠ, αν τη θυμάστε) σκοτεινιάζουν επικίνδυνα από την ερεβώδη και απέλπιδα ειδησεογραφία. Μέτρα για μέτρα κι άλλα μέτρα, για να παραφράσουμε τον ποιητή, τα οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε νέα μέτρα λίγο πριν την κάθε επόμενη δόση. Το μάθαμε το παιχνιδάκι πια – τίποτα δεν μας εκπλήσσει.

Βέβαια, τα πράγματα έχουν πλέον ξεφύγει. Μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 3 χρόνια σκληρής Μνημονιακής πολιτικής, τα αποθέματα (οικονομικά, υπομονής, ελπίδας –κάθε είδους) του λαού και της κοινωνίας έχουν εξαντληθεί. Η Μεσαία Τάξη, η οποία δημιουργήθηκε από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, κατέρρευσε. Ό,τι είχε απομείνει από αυτή, τα συντρίμμια της συσπειρώθηκαν μια τελευταία φορά στις εκλογές του Ιουνίου κι έδωσαν την νίκη στον Αντώνη Σαμαρά βοηθώντας έτσι τον σχηματισμό μιας Κυβέρνησης του ευρέως Κέντρου (Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς) ελπίζοντας ουσιαστικά σε ένα θαύμα. Αλλά τα θαύματα, όπως και το ταλέντο ή οι ιδέες, η έμπνευση και το θάρρος, στην Ελλαδική πολιτική σκηνή μας τελείωσαν προ πολλού. Το μόνο που μας έμεινε είναι η κλιμακούμενη φρίκη μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.

Και δυστυχώς, όταν πλέον μιλάμε για φρίκη και εφιάλτη της πραγματικότητας ακριβολογούμε. Τα μέτρα που αφήνει να διαρρεύσουν το Οικονομικό Επιτελείο της Κυβέρνησης το πιστοποιούν. Δεν είναι τόσο οι 50.000 έφεδροι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που θα προστεθούν στο 23,1% των ανέργων και την ανεπίσημη πραγματικότητα εκείνων που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται. Είναι μέτρα όπως η σχεδιαζόμενη μείωση των συντάξεων κάτω των 1.000€ ή οι περαιτέρω περικοπές του Κοινωνικού Κράτους και η επιβολή πλαφόν στη νοσοκομειακή και υγειονομική περίθαλψη, τα οποία ουσιαστικά ανασυστήνουν ένα νέο Καιάδα.

Η Κυβέρνηση ασκεί μια εξτρεμιστική πολιτική εναντίον της κοινωνίας με μόνη της έγνοια και πρώτη της προτεραιότητα τα «νούμερα». Μια πολιτική η οποία θα εξοντώσει ολοσχερώς την Μεσαία Τάξη της χώρας –δηλαδή ακριβώς εκείνα τα στρώματα του πληθυσμού που με την ψήφο τους επιτρέπουν σήμερα στην ΝΔ_, το Πασόκ και την Δημάρ να μας κυβερνούν.

Όμως, όπως έχει αποδείξει η ιστορία αλλά και η καθημερινή εμπειρία, όταν καταστρέφεται ο κοινωνικός ιστός της χώρας, καταστρέφεται και το πολιτικό σύστημα· όταν καταρρέει το κοινωνικό κέντρο, καταρρέει και το πολιτικό –οι τελευταίες εκλογές επιβεβαίωσαν περίτρανα αυτόν τον κανόνα.

Συνεπώς, δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς προορατικό χάρισμα για να προβλέψει ότι η οικονομική πολιτική του κ. Σαμαρά και του κ. Στουρνάρα θα οδηγήσουν στην πλήρη διάλυση των κομμάτων που στηρίζουν την σημερινή Κυβέρνηση και σε περαιτέρω συρρίκνωση της επιρροής του πολιτικού χώρου τον οποίο αυτά εκφράζουν. Με άλλα λόγια, τα νέα μέτρα που ετοιμάζεται να ψηφίσει και να εφαρμόσει η Συγκυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσουν τα άκρα του κομματικού και πολιτικού συστήματος, ενώ δεν θα βοηθήσουν στο ελάχιστο στη σωτηρία της χώρας, η οποία θα συνεχίσει να επαφίεται στις διαθέσεις και τα μικροκομματικά παιχνίδια των Βόρειων εταίρων μας.

Και τα άκρα δεν συζητούν, δεν συνεννοούνται.

Τα άκρα δεν κατευνάζονται, ούτε απορροφούνται.

Τα άκρα πολεμούν.

219.374 δέντρα

«Ορισμένα από τα μέτρα που προβλέπονται, θα έπρεπε να ληφθούν ασχέτως Μνημονίου και Τρόικας».

Είναι το επιχείρημα που έχει αρχίσει ήδη να ακούγεται και είναι βέβαιο ότι θα ακουστεί συχνότερα, εμφαντικότερα και πιο δυνατά τις επόμενες μέρες και μήνες. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά: Το ακούσαμε και όταν υπογραφόταν και ψηφίζονταν το καταστροφικό Μνημόνιο από την τότε Κυβέρνηση και τους συμμάχους της, αλλά και κάθε φορά που διέρρεε, εξαγγελλόταν, ή λαμβάνονταν νέα μέτρα.

Ο στόχος είναι απλός: Επιμερίζοντας την εφαρμοζόμενη πολιτική σε επιμέρους μέτρα, από τα οποία τα 5 είναι επιβεβλημένα ούτως ή άλλως, τα 4 σκληρά, τα 7 δίκαια, τα 6 άδικα, η Κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της μπορούν να τα επικοινωνήσουν καλλίτερα στους κώλους που κάθονται στους καναπέδες (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Joel Silver).

Η λογική δεν είναι καινούργια, δεν μας την έφερε η Τρόικα. Υπήρχε για πολλά χρόνια στο τσεπάκι των επικοινωνιακών επιτελείων –ο κ. Σημίτης για παράδειγμα κάθε φορά που γινόταν λόγος για την διαφθορά, ζητούσε από τους καταγγέλλοντες να πάνε στοιχεία στον εισαγγελέα, μετατρέποντας, κατά την επιτυχημένη εικόνα του Στ. Λυγερού, το δάσος της διαφθοράς σε άθροισμα μεμονωμένων δέντρων.

Όμως το θέμα δεν είναι αν κάποια από τα μέτρα ακούγονται σε κάποιους λογικά, σε άλλους φαντάζουν επιβεβλημένα ή σε κάποιους τρίτους μοιάζουν δίκαια κοκ. Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμα και το απεχθέστερο καθεστώς θα λάβει ένα, δύο ή τέσσερα μέτρα που από μόνα τους θα χαρακτηρίζονταν «καλά» –τα παραδείγματα περιττεύουν. Το θέμα είναι πού στοχεύουν αυτά τα μέτρα, ποια ευρύτερη στρατηγική εξυπηρετούν, αν εξυπηρετούν.

Δυστυχώς όμως για μια ακόμα φορά τα μέτρα που δρομολογούνται δεν φαίνεται να εντάσσονται σε κάποιον ευρύτερο σχεδιασμό από Ελληνικής πλευράς. Επιδιώκουν μόνο τον κατευνασμό των οργισμένων (;) εταίρων και των ανυπόμονων αγορών καθώς και την εξαγορά χρόνου. Η ελπίδα των Συγκυβερνώντων είναι ότι τους επόμενους 2, 3, 6 μήνες κάτι θα αλλάξει, κάπως θα διαφοροποιηθεί η κατάσταση. Ή ότι οι πολίτες για μια ακόμα φορά θα αποδεχτούν την μοίρα τους, θα καταπιούν κι αυτό το πικρό ποτήρι και με μικρογκρίνιες και μικροδιαμαρτυρίες θα πορευτούνε όπως-όπως για 2 χρόνια, μέχρι τις Ευρωεκλογές.

…αισιόδοξοι στις συμφορές

Θυμήθηκα σήμερα τον Θουκυδίδη.

Στην περίφημη δημηγορία που απευθύνουν οι Κορίνθιοι στους Λακεδαιμόνιους κατά την διάρκεια του συμβουλίου της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, αποδίδουν στους Αθηναίους, τους άσπονδους εχθρούς τους, τα εξής χαρακτηριστικά:

αὖθις δὲ οἱ μὲν καὶ παρὰ δύναμιν τολμηταὶ καὶ παρὰ γνώμην κινδυνευταὶ καὶ ἐν τοῖς δεινοῖς εὐέλπιδες (1. 70. 3)

Θα μπορούσαμε να το μεταφράσουμε:

Ταυτόχρονα είναι τολμηροί πέρα από τις δυνάμεις τους, αναλαμβάνουν ρίσκα πέρα από την λογική και στις συμφορές παραμένουν αισιόδοξοι.

Το θυμήθηκα, όταν με ρώτησαν αν είμαι αισιόδοξος. Δεν είμαι. Αλλά, νομίζω, ότι δεν είμαι ούτε απαισιόδοξος –δεν μπορώ πλέον να φανταστώ το μέλλον, κοντινό, μακρινό, άμεσο, έμμεσο, οτιδήποτε, αλλά μόνο να μετρώ τις συνέπειες των αποφάσεων και των παραλήψεων των αρμοδίων στην καθημερινότητά μου, σήμερα ή αύριο.

Στο κάτω-κάτω της γραφής η αισιοδοξία, για να έχει ένα νόημα και να μην είναι απλώς μια βεβαιότητα ολίγον μεταφυσική, πολύ χαζοχαρούμενη ότι στο τέλος όλα θα πάνε καλά, θα πρέπει να στηρίζεται και σε κάποια πραγματικά στοιχεία. Για παράδειγμα, στις αράδες που αντέγραψα ο Θούκυ αναφέρει δύο: Τόλμη και ρίσκο. Αλήθεια θυμάστε ποτέ Ελλαδική ηγεσία να πολιτεύτηκε εντός και κυρίως εκτός με τέτοια φρεσκάδα και νεανικότητα; (Γιατί οι νέοι είναι  παρὰ δύναμιν τομηταὶ και παρὰ γνώμιν κινδυνευταὶ και όχι οι σαπρόγεροι –εννοώ σαπρόγεροι στην ψυχή και το μυαλό).

Οπότε, αυτό που μας μένει είναι η οργή. Οργή όχι για τις δυσκολίες και την συμφορά –αυτό μπορούμε να το χωνέψουμε, τα πλούτη έρχονται και παρέρχονται. Αλλά γιατί διαπιστώνουμε ότι μας έχουν καταστήσει έρμαια μιας μοίρας που άλλοι (εκείνοι;), εντός ή εκτός, διαμορφώνουν. Ότι δεν μας έχουν αφήσει περιθώρια να ορίσουμε το μέλλον μας με τόλμη και ρίσκα σε αυτόν τουλάχιστον τον τόπο.

Το μεγάλο ερώτημα, που κανείς δεν μπορεί να απαντήσει αυτή τη στιγμή, είναι αυτή την οργή, την δική μου, την δική σου, του διπλανού, οργή δίκαιη ή άδικη, λογική ή παράλογη (οργή είναι, μπορείς να την ερμηνεύσεις, αλλά είναι μάταιο να της ζητάς το λόγο), πώς θα την διαχειριστώ, πώς θα την διαχειριστείς, πώς θα την διαχειριστούμε.

Πιθανόν απλώς να την καταπιούμε.

Όπως και νά ‘χει, ο Χειμώνας αυτός είναι μακρύς.

Υγρά σεντόνια

Αν ξύσεις την καυτή επιφάνεια του Ιουλίου, από κάτω θα βρεις πάγο. Πάγος παντού. Πάγος στα όνειρα, τις ελπίδες, τα σχέδια, τις ανθρώπινες σχέσεις, τους έρωτες και τα μίση, τις πράξεις και τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις αναβολές. Σαν ο καιρός, η φύση, να μεγεθύνει κάθε χρόνο τέτοιον καιρό τα πάθη και τις ανεπάρκειες του καθενός μας και ταυτόχρονα να τις περιτυλίγει με αυτόν τον μανδύα καύσωνα. Για να μην γινόμαστε ανυπόφοροι στους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας. Για να μπορούμε να λέμε «κάνει πολλή ζέστη» και να αφήνουμε τους λογαριασμούς για ένα αργότερα που κατά πάσα πιθανότητα ποτέ δεν θα έρθει.

*

Δεν μπορεί να πεις, κανείς δεν μπορεί να πει, ότι δεν προσπάθησα.

Πάμε παρακάτω.

*

Όσο διαβάζω τον τελευταίο καιρό τις πολιτικές και οικονομικές ειδήσεις, τόσο πείθομαι ότι είναι χαμένος χρόνος και ενέργεια. Ο ενεργός πολίτης αλλού θα πρέπει να στρέψει την ενεργητικότητά του· αυτό το Κράτος, αυτό το Κομματικό Σύστημα, αυτό το Οικονομικό Κατεστημένο είναι χάσιμο χρόνου. Οι άνθρωποι πιθανότατα μπορούν να σωθούν κατά μόνας, συνδυό, συντρείς ή κατά κοινότητες, αλλά αυτό το εξευτελισμένο, παραδομένο και ημιθανές κράτος, καθώς και τα Συστήματα που το νέμονται, με τίποτα. Στοιχειώδη τιμιότητα, στοιχειώδη αυτογνωσία, αν διέθεταν αυτοί οι άνθρωποι, θα πήγαιναν στο σπίτι τους, αφού παραδέχονταν δημόσια τις ανεπάρκειες και τα σφάλματά τους, ώστε να διευκολυνθεί η κοινωνία να αναδείξει νέες δυνάμεις. Όμως όχι. Λένε το «έσφαλα» κλείνοντας το μάτι και υπονοώντας ότι φταίμε όλοι οι υπόλοιποι, εκτός από τους ίδιους. Και συνεχίζουν να αναπαράγονται. Βδέλλες, παράσιτα που τρέφονται από το δικό μας αίμα.

Με κουράζει να τους παρατηρώ – δεν έχει νόημα να ασχολούμαι.

Δεν γίνεται τίποτα.

Ή, τέλος πάντων, κάνει πολλή ζέστη –θα τα ξαναπούμε επ’ αυτού.

*

Κοντομάνικα, βερμούδες, σορτσάκια, κοντά μπλουζάκια, αέρινα, ημιδιαφανή ρούχα. Συμπέρασμα: Σαν λαός πρέπει να προσέξουμε την διατροφή μας. Και να γυμναζόμαστε περισσότερο. Δεν εννοώ να γραφτούμε στα γυμναστήρια, αλλά να κινούμαστε, να περπατάμε, να μετακινούμαστε με ποδήλατο. Ας πηγαίνουμε και για κάνα τρέξιμο τα Σαββατοκύριακα…

*

Υγρά σεντόνια που κολλάνε πάνω σου και στριφογυρίζουν μαζί σου τις άγρυπνες νύχτες. Σε δένουνε και δένονται πάνω σου σαν πεπρωμένο.

Παίρνεις ψηλαφητά το κινητό σου και το κοιτάς αναποφάσιστος. Τελικά γράφεις εννέα ψηφία:

Κοιμάσαι;

και τ’ αφήνεις πάλι στο κομοδίνο ελπίζοντας σε μια απάντηση.

Μακρινοί ήχοι από αυτοκίνητα και κοντινοί από μια μηχανή που μαρσάρει. Φωνές ακούγονται από τον δρόμο και το ασανσέρ που ανεβοκατεβαίνει. Ο κόσμος είναι ξάγρυπνος. Οι άλλοι διασκεδάζουν. Κι εσύ σε μια σχεδία στο σκοτεινό πέλαγος, μεταμοντέρνος Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη, για το πουθενά.

Γυρίζεις πλευρό και το σεντόνι γυρίζει μαζί σου. Σφίγγει το στήθος σου και νιώθεις ότι σου προκαλεί ασφυξία. Το κλωτσάς απαλά, νευρικά, δυνατά για ν’ απαλλαγείς από το αγκάλιασμά του. Ν’ ανασάνεις. Και τότε έρχεται ο ήχος της δόνησης και το δωμάτιο φωτίζεται από την οθόνη του τηλεφώνου. Κλωτσάς μια τελευταία φορά και το σεντόνι πέφτει στο πάτωμα. Πιάνεις το κινητό με την καρδιά να χτυπά κατάτι πιο γρήγορα. Διαβάζεις:

Όχι.

Εκστρατεία τρομοκράτησης

Δεν θυμάμαι καμιά άλλη προεκλογική εκστρατεία που οι πολίτες είχαν τόσο πολύ έντονη την ανάγκη να ακούσουν ένα μήνυμα ελπίδας. Ο πεσιμισμός και η κατάθλιψη έχουν ξεφύγει από το παραδοσιακό στερεότυπο του «ας τα λέμε καλά» και μετριέται πλέον με αυτοκτονίες. Ανασφάλεια, απελπισία και απόγνωση για το παρόν και το μέλλον διαπιστώνει οποιοσδήποτε έχει μια στοιχειώδη αίσθηση της κοινωνίας –και γι’ αυτό ακριβώς έχουμε όλοι την ανάγκη να πεισθούμε από ένα θετικό λόγο.

Ιδανικά το πρόγραμμα που θα ανέπτυσσαν τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο θα κινούνταν σε δύο άξονες:

  • Θα διέθετε ένα πειστικό, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, κοστολογημένο, με αυστηρό χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες δράσεις, όπου θα αναπτυσσόταν η στρατηγική της αναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου, αλλά και τα μέτρα που θα λαμβάνονταν στο εσωτερικό ασχέτως αυτού (τα περίφημα «ισοδύναμα» δηλαδή).
  • Θα είχε και μια μακροπρόθεσμη, οραματική διάσταση για το πού θα πρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία. Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν την κοινωνική αποσύνθεση που έχει συντελεστεί τα τελευταία 3 χρόνια και την ανάγκη να αναδιαμορφωθεί –ίσως και να ανακατασκευαστεί– το κοινωνικό οικοδόμημα –ιδιαίτερα δε η κατεστραμμένη Μεσαία Τάξη.

Δυστυχώς, τέτοια πράγματα δεν ακούμε. Συγκροτημένο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, πόσω μάλλον μακροπρόθεσμο όραμα, δεν έχει καταθέσει καμιά πλευρά. Στην καλλίτερη περίπτωση, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, έχουμε ακούσει καλές ιδέες ατάκτως εριμμένες και ελάχιστα επεξεργασμένες.

Και το χειρότερο:

Ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής καμπάνιας εξαντλείται στην επιχείρηση τρομοκράτησης των πολιτών όχι μόνο από εσωτερικούς, αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες. Στα σενάρια για έξωση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη προστέθηκαν άλλα για την έξοδό της και από την Ε.Ε., ακόμα και για άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος την επομένη των εκλογών, αν πρωτεύσει ο Σύριζα! Αποκορύφωμα, ο κος Χανιάς(!), ο οποίος το 2007, λέει, ενημέρωνε τον ΓΑΠ για το ασυντόνιστο των πυροσβεστικών επιχειρήσεων, ανέλαβε σήμερα να ενημερώσει τον Ελληνικό λαό για την καταστροφή που τον περιμένει σε περίπτωση εκλογής του Σύριζα.

Έχω περιγράψει την σχέση μου με το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, όπως αντιλαμβάνεται κάθε στοιχειωδώς καλόπιστος αναγνώστης, δεν θα είχα πρόβλημα να προσυπογράψω κάποια τουλάχιστον από τα σχόλια που γίνονται για τον λαϊκισμό και το ανεφάρμοστο των προτάσεων Τσίπρα.

Πέρα όμως από αυτό, αν ο λαϊκισμός μου είναι ενοχλητικός, η τρομοκράτηση μου είναι απωθητική.

Σαν ψηφοφόρος, εκείνο που ζητάω από τα κόμματα σήμερα δεν είναι να μου υποδείξουν πιο είναι πιο επικίνδυνο ή ανίκανο, αλλά να μου αποδείξουν ότι διαθέτουν τις καλλίτερες από κάθε άποψη λύσεις και το πιο ελκυστικό όραμα για το μέλλον.

Αλλά, να σας πω την αλήθεια, επειδή λίγο-πολύ γνωριζόμαστε σε αυτή την χώρα όλοι μας, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό ούτε από τη ΝΔ_ του κ. Σαμαρά, ούτε από τον Σύριζα του κ. Τσίπρα, ούτε από το Πασόκ του κ. Βενιζέλου, την Δημάρ του κ. Κουβέλη, τους ΑΕ του κ. Καμμένου και πάει λέγοντας. Αυτοί είναι –πιθανόν αυτοί είμαστε– και συνεπώς αυτή την προεκλογική εκστρατεία έχουμε.

Το ζήτημά μου είναι η επόμενη μέρα.

Πώς κυβερνά κάποιος που η εκλογή του στηρίχτηκε όχι γιατί πείστηκαν οι πολίτες, αλλά γιατί φοβήθηκαν περισσότερο τον αντίπαλο;

Οι εταίροι επιμένουν στην τήρηση των συμφωνημένων, που πρακτικά σημαίνει άμεση υπερψήφιση και εφαρμογή των νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις. Επιπλέον, όλα πλέον δείχνουν ότι θα απαιτηθούν νέα μέτρα το τελευταίο τρίμηνο του ’12 για να κλείσει ο προϋπολογισμός.

Αυτό σημαίνει ότι μια σκέτη χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου, η οποία φαίνεται πως θα είναι το κυρίως ζητούμενο μιας επαναδιαπραγμάτευσης από την Ελληνική πλευρά, λίγα ή τίποτα δεν θα προσφέρει στον δοκιμαζόμενο λαό.

Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μια ριζική αλλαγή όχι απλώς του «μείγματος», αλλά της ίδιας της ουσίας της πολιτικής, ακόμα και αν οι στόχοι της παραμείνουν ίδιοι.

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος πολιτικός ή κάποιο κόμμα που σας πείθει ότι είναι ικανό και έτοιμο να πετύχει κάτι τέτοιο;