Category Archives: ΚΚΕ

Δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις. Δυστυχώς.

Η νέα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε -και μάλλον θα συνεχιστεί ως το τέλος- όπως αναμενόταν: Αλληλοκατηγορίες για ανευθυνότητα, προγραμματική ανεπάρκεια, αναξιοπιστία κοκ. Η κα. Μπακογιάννη μας είπε, για παράδειγμα, ότι η επιστροφή στη δραχμή θα καταστρέψει τρεις γενιές -απέφυγε φυσικά να αναφέρει πόσες γενιές κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν τα Μνημόνια που ψήφισε. Και ο κ. Τσίπρας, από την μεριά του, με άνεση μας ενημερώνει ότι το Μνημόνιο θα καταργηθεί την μέρα των εκλογών, αλλά το αφήγημα για το τι θα συμβεί μετά λογοτεχνίζει υπερβολικά και, εμένα τουλάχιστον, δεν με πείθει.

Έτσι, οι μεν στέκονται στην καταστροφή που θα έρθει, αν καταγγελθεί μονομερώς το Μνημόνιο, και οι δε στην καταστροφή που προκαλεί το Μνημόνιο. Ο καθένας δηλαδή επισημαίνει τα αρνητικά που έχει ή θα έχει ο άλλος δρόμος, χωρίς να μπαίνει στην διαδικασία να εξηγήσει την δική του πρόταση, τα θετικά και τα αρνητικά της, στους πολίτες. Υπόσχονται αόριστα αναπτύξεις, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, προγράμματα, προσλήψεις και περιγράφουν με άνεση τον ζόφο που θα φέρει ο αντίπαλος. Ακόμα και αυτή, την ύστατη ώρα, παίζουν το ίδιο το εργάκι της μεταπολίτευσης ελάχιστα διασκευασμένο: Αυτό είναι το ρεπερτόριο την ορχήστρας του εθνικού μας Τιτανικού.

Και οι δύο πλευρές μας υπόσχονται ότι θα επαναδιαπραγματευτούν τους όρους δανεισμού. Αποφεύγουν βέβαια να θέσουν το οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα. Η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να πάρει μήνες, χρόνια, και τι θα συμβαίνει στο μεταξύ είναι κρίσιμο: Θα συνεχίζονται να λαμβάνονται μέτρα; Οι συμπολίτες μας θα συνεχίζουν να χάνουν τις δουλειές τους, να πένονται, να αυτοκτονούν;

Και βέβαια η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να αποτύχει. Πολύ απλά οι εταίροι μας μπορούν να αρνηθούν να τροποποιήσουν τους όρους του δανείου. Ή οι αλλαγές που θα δεχτούν να είναι ελάχιστες, του τύπου μην μειώνετε τις συντάξεις φέτος τον Ιούνιο, μειώστε τες του χρόνου τον Απρίλιο. Στην περίπτωση αυτή οι μεν φαίνονται διατεθειμένοι με παρηγοριές και ψέματα να το τραβήξουν όσο μπορέσουν, ενώ οι δε ακόμα το σκέπτονται -δεν ξέρω αν η (τραγική από κάθε άποψη) πρόταση Βούτση για Δημοψήφισμα αποτελεί και επίσημη θέση του Σύριζα.

.

Και αυτή η προεκλογική περίοδος αναδεικνύει την ανεπάρκεια της πολιτικής μας τάξης και του συστήματος εξουσίας εν γένει. Ξέρουν, μπορούν να λειτουργούν μόνο ως μεταπράτες ξένων ιδεών, ενδιάμεσοι και εντολοδόχοι όσων αποφασίζουν άλλοι αλλού. Ουσιαστικά το μόνο που υπόσχονται, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να πάνε εκεί έξω, στα Κέντρα Λήψεως Αποφάσεων και να τους ζητήσουν να σκεφτούν κάτι άλλο ή κάτι κάπως διαφορετικό για την Ελλάδα. Δικό τους σχέδιο για την έξοδο από την Κρίση, «πατριωτικό» και «εθνικό» (για να χρησιμοποιήσουμε και τους όρους του συρμού), δεν διαθέτουν.

Αναρωτιέμαι με τρόμο, αν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.

.

Όπως και να έχει πάντως, όποιος πιστεύει ότι στις εκλογές αυτές με την ψήφο του μπορεί να τελειώσει τον Εφιάλτη της Κρίσης και της Ύφεσης, κάνει, νομίζω, μεγάλο λάθος. Οι δυσκολίες την Δευτέρα των Εκλογών θα συνεχίσουν να είναι εκεί – κανένα νομοσχέδιο, καμιά υπουργική απόφαση δεν θα τις καταργήσει.

Ας το πάρουμε απόφαση: Θα πρέπει να κατεβούμε ολόκληρο το φαράγγι και μετά να ανεβούμε το απέναντι βουνό, για να βρεθούμε σε ξέφωτο. Τα γεφύρια που θα μας γλίτωναν κόπο και δρόμο, γκρεμίστηκαν και ασανσέρ στην ερημιά δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι να έχουμε τουλάχιστον κάνα φανάρι μαζί μας κι ένα χάρτη, για να μην βαδίζουμε στα τυφλά.

Ο καθένας ας κρίνει μόνος του ποιος πολιτικός ή ποιος φορέας διαθέτει αυτές τις ικανότητες.

Προσωπικά δεν τον βλέπω.

Advertisements

Δεύτερες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

1. Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έφεραν ένα καλό, κατά την εκτίμησή μου, αποτέλεσμα:

Αφενός μεν καταδικάζονταν απερίφραστα και πέραν κάθε αμφιβολίας οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία 2 χρόνια καθώς και τα κόμματα και οι πολιτικοί που ταυτίστηκαν μαζί τους κι αφετέρου αναδείχτηκε η πιο φρέσκια πολιτική δύναμη του τόπου, η οποία στάθηκε με συνέπεια απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, ο Σύριζα -αν δεν υπήρχε η ΧΑ στη μέση, θα μπορούσαμε να το πανηγυρίσουμε με λιγότερες τύψεις.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι όπως όλα τα ωραία, δεν είναι εύκολο στη διαχείριση. Όπως όλα τα ωραία, θα πρέπει να το προσεγγίσεις με αυτοπεποίθηση και ταπείνωση για να το κερδίσεις και να το χαρείς.

Γιατί η Δημοκρατία έχει αυτή την δυσκολία:Από τη μια σε θέλει δυνατό, να πιστεύεις ότι έχεις την απάντηση στο δεδομένο πρόβλημα, από την άλλη όμως σε θέλει και ταπεινό, να κόψεις τις γωνίες σου για να μπορέσουν να χωρέσουν και οι άλλοι, οι πιο αδύναμοι, σε αυτήν. Διαπραγμάτευση δεν είναι να λέει ο καθένας την άποψή  του με ολοένα πιο δυνατή φωνή, αλλά η κάθε πλευρά να εκφράζει με σαφήνεια την αρχική της θέση και να αναζητεί τον άλλον στη μέση. Και για να το πούμε πιο συγκεκριμένα, είναι άλλο πράγμα η προσπάθεια να πείσεις τους πολίτες προεκλογικά και άλλο να επιχειρείς να επιβάλεις την άποψή σου μετεκλογικά στους αντιπάλους σου. Μετεκλογικά δεν επιβάλεις. Μετεκλογικά, αν είσαι ο νικητής, συνθέτεις. Και όσο πιο ευρεία, όσο πιο επιτυχημένη είναι η σύνθεση, τόσο πιο μεγάλο βάθος κοινωνικό, χρονικό, ιστορικό διαθέτει. Χρόνια τώρα ζούμε την στρέβλωση να επιβάλλονται  στην κοινωνία, αλλά και στα κόμματα μετεκλογικά διλήμματα και μονόδρομοι από το Σύστημα Εξουσίας, είναι καιρός να απαλλαγούμε από την ανάγκη να συντρίψουμε τον άλλον.

.

2. Συζητούσα χθες στο twitter με οπαδούς του Σύριζα και κατανοώ απολύτως την αγωνία τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως όταν η ΝΔ_ και το Πασόκ προσφέρουν ψήφο ανοχής σε μια αριστερή Κυβέρνηση, ποντάρουν στην αποτυχία της και είναι βέβαιο ότι θα του πετάνε πεπονόφλουδες στον δρόμο -όλοι το ξέρουμε. Αλλά έτσι παίζεται το πολιτικό παιχνίδι στην Ελλάδα, όχι μόνο σε επίπεδο Συγκυβέρνησης ή Κυβέρνησης με ψήφο ανοχής από τους αντιπάλους, αλλά και στο εσωκομματικό πεδίο: λίγες πεπονόφλουδες έχουν ρίξει στον δρόμο του Αλέξη Τσίπρα οι σύντροφοί του, ακόμα και ο πολιτικός του μέντορας; Αλλά ο ίδιος ωρίμασε και δυνάμωσε μέσα από αυτές τις δοκιμασίες, ωφελήθηκε.

Επιπλέον, στην προκειμένη περίπτωση ισχύει αυτό που έγραφε χθες στο twitter ο Νίκος Κοτζιάς: «Κυβέρνηση δεν επείγει γιατί το ζητούν οι δανειστές, αλλά για να βρεθεί τροφή για τους πεινασμένους,εργασία στους ανέργους, να ανακτηθεί η κυριαρχία της χώρας, που βρίσκεται υπο επιτροπεία».

Ακριβώς για αυτόν τον λόγο περιμένω και ελπίζω ο κ. Τσίπρας αντί να προσπαθεί να διαφυλάξει τα νώτα του, να ανοίγει δρόμους μπροστά του. Ο λαός το θέλει, οι αντίπαλοι του δίνουν την δυνατότητα, οπότε το μόνο ερώτημα είναι αν ο ίδιος και το κόμμα του το μπορούν. Ας συγκροτηθεί μια αριστερή Κυβέρνηση η οποία θα διαπραγματευτεί με τους εταίρους μας το χρέος, το δάνειο και το Μνημόνιο. Αν τα κόμματα που παρέχουν την ψήφο ανοχής προσπαθήσουν να επαναφέρουν το Μνημόνιο από το παράθυρο, ο λαός θα τα καταδικάσει -όχι μόνο οι οπαδοί του Σύριζα και της Δημάρ, αλλά και όσοι πολίτες με συνέπεια σταθήκαμε απέναντι στο Μνημόνιο αυτά τα 2 χρόνια, όσοι ήμασταν και είμαστε δίπλα στον Σύριζα σε αυτό, αν μη τι άλλο, το θέμα.

.

3. Ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να μας πείσει ότι έχει πια κατανοήσει ότι το ιδεολογικό ρεύμα που εκπροσωπεί είναι πλειοψηφικό μόνο ανάμεσα στους σχολιαστές της ιστοσελίδας που και ο ίδιος αρθρογραφεί, αλλά συνεχίζει να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Χθες, μετά το άτοπο (ας το πούμε έτσι) αίτημα του κ. Τσίπρα να του ζητήσει να ανακαλέσει την παλιά υπογραφή του και να βάλει μια καινούργια, ζώστηκε τα άρματα και έκανε μια ιδιαίτερα επιθετική δήλωση -η οποία άφηνε παράθυρο ανοιχτό για συνεργασία παρόλα αυτά. Θα ήθελα να σταθώ σε δύο σημεία:

α) Το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής είναι η μεγάλη ευκαιρία να ενωθεί ο λαός και μάλιστα κάτω από την ομπρέλα μιας αριστερής Κυβέρνησης με στήριξη από την Δεξιά, αλλά και την Σοσιαλδημοκρατία. Θεωρώ ότι είναι η ιστορική ευκαιρία του Αλ. Τσίπρα, ένα πραγματικά win-win σενάριο. Αντιθέτως, αν η χώρα οδηγηθεί σε εκλογές με δίλημμα πλέον όχι την επικύρωση του Μνημονίου, αλλά Ναι ή Όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι από την μια έχουμε το Κεντροδεξιό Μέτωπο του κ. Σαμαρά κι από την άλλη το Αριστερό τ ου κ. Τσίπρα, ασχέτως αποτελέσματος θα ζήσουμε έναν διχασμό τέτοιας έκτασης, που είχαμε πολλές δεκαετίες να ζήσουμε. Αν συνυπολογίσουμε και την Κρίση, η οποία είναι εδώ και δεν πρόκειται να ξορκιστεί με κανένα εκλογικό αποτέλεσμα, αναρωτιέμαι ποιος είναι εκείνος που θα μπορέσει να διαχειριστεί την δυστυχία που προκάλεσαν η Κρίση και οι πολιτικές του Μνημονίου σε συνδυασμό με μια διασπασμένη κοινωνία.

β) Ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να προβάλει ως δική του ιδέα και πρωτοβουλία το Μέτωπο που του επιβάλλεται πρώτα από τα κάτω, την βάση του κόμματος που αρχηγεύει και γενικότερα της Κεντροδεξιάς, και δευτερευόντως από τις άλλες πτέρυγες της ΝΔ_ του. Προσπαθεί επίσης να δείξει ότι εκπροσωπεί την ηγεμονική δύναμη της παράταξης. Όμως μετά την καταστροφική διετή αρχηγία του, η Νέα Δημοκρατία μόνο στο Antinews ψιλοηγεμονεύει και πουθενά αλλού – είναι απλώς το μεγαλύτερο κόμμα στα Δεξιά του πολιτικού φάσματος. Το να προσέλθουν σε αυτό το κόμμα 2-3 φουσκωμένα Εγώ, όπως του κ. Μάνου ή της κας Μπακογιάννη, ελάχιστα θα διαφοροποιήσουν την κατάσταση. Ένα κόμμα που οι βαρώνοι του πηγαινοέρχονται με στόχο την εξουσία δεν υστερεί απλώς σε ελκυστικότητα, δεν έχει καν λόγο ύπαρξης.

Συμπέρασμα: Για να έχει δυναμική το όποιο Μέτωπο χρειάζεται ιδεολογία και πρόγραμμα και συγκεκριμένους στόχους. Δεν αρκεί η συσπείρωση προσωπικοτήτων εν ονόματι ενός φαντασιακού εν πολλοίς εχθρού.

Επιτέλους, ζούμε στο 2012 και όχι στο 1945 (κι αυτό δεν αφορά μόνο τον κ. Σαμαρά.)

.

4. Ξέρω ότι πέραν των οπαδών που είτε αναλώνονται σε πανηγύρια είτε ετοιμάζονται να ξεθάψουν τα τσεκούρια του πολέμου, πολλοί συμπολίτες μας ανησυχούν αυτές τις μέρες φοβούμενοι ότι μπορούν να χάσουν τα λίγα που τους έχουν απομείνει ή ότι θα παραμείνουν καθηλωμένοι στην απελπισία στην οποία βρίσκονται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε τρομερά δύσκολη θέση, ταυτόχρονα όμως η άποψη ότι η λιτότητα δεν οδηγεί μόνο σε μεγαλύτερη Κρίση βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές. Μαζί με τις απειλές για άτακτη χρεοκοπία ή έξοδο της Ελλάδας από την ζώνη του Ευρώ, που ακούμε άλλωστε τα 2 τελευταία χρόνια, έρχονται και πολλές βροντερές φωνές συμπαράστασης. Οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών και η Γερμανία έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, αλλά στην σύγχρονη διεθνή σκηνή η στυγνή επιβολή έχει κάποια όρια -φαίνεται ότι έχουμε φτάσει σε αυτά ακριβώς τα όρια. Το timing φαντάζει σωστό για να θέσει η Ελλάδα, μια νέα, δυναμική Κυβέρνηση της Ελλάδας τα ζητήματα του χρέους, της ανάπτυξης, της λιτότητας, ελπίζοντας σε μια άμεση ανακούφιση των πολιτών. Οπότε αντί να ανησυχούμε και να παίζουμε το παιχνίδι του κάθε κομματόσκυλου, που ποντάρει στην αγωνία μας για να κερδίσει λίγα ψιχία εξουσίας παραπάνω, ας διατηρούμε την ψυχραιμία και την αισιοδοξία μας.

Ακόμα και τίποτα να μην επιτευχθεί τώρα, πάλι δεν χρειάζεται φόβος και τρόμος. Όπως είχε πει και ένας σοφός στη ζωή και την πολιτική δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες.

Πρώτες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

1. Τα τελευταία 2 χρόνια Έλληνες και ξένοι παράγοντες και αναλυτές προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα είναι «ειδική» περίπτωση μέσα στην Ε.Ε. Τα σημερινά αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παραμένει μια χαρακτηριστική Ευρωπαϊκή χώρα: Όπως στην Γαλλία και στη χώρα μας οι πολιτικές της λιτότητας αποδοκιμάστηκαν με σαφήνεια από τους ψηφοφόρους. Όπως στη Γαλλία η αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας προκάλεσε την άνοδο της ακροδεξιάς. Από αυτή την άποψη, οι Έλληνες πολίτες, παρά την δοκιμασία που υπέστησαν και συνεχίζουν να υφίστανται, δεν απομακρύνθηκαν από την Ευρωπαϊκή εμπειρία, αλλά συνεχίζουν να σκέφτονται όπως και οι άλλοι εταίροι τους, που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, αν και όχι τόσο οξυμένα.

Τα σημερινά αποτελέσματα γεννούν όμως δυο ερωτήματα:

α) Οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών (το Ευρωϊερατείο, που λέει και ο Στ. Λυγερός) τώρα που οι προβλέψεις γίνανε γεγονός, θα προβεί σε διόρθωση/ανασχεδιασμό της πολιτικής θα συνεχίσουν στην ίδια κατεύθυνση οδηγώντας την Ένωση στην κατάρρευση;

β) Η πολιτική μας ηγεσία θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί το σημερινό αποτέλεσμα για να αλλάξει τους όρους του Μνημονίου και να μετριάσει -έστω!- την λιτότητα ή θα αποδειχτεί εξίσου ανίκανη και ανάξια με την χτεσινή που μας έβαλε σ’ αυτό;

.

2. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρώτος της γενιάς μου που κατακτά μια τόσο υψηλή θεσμική θέση και πρέπει να σας πω ότι πολύ το χαίρομαι. Δεν έχει σημασία, αν διαφωνούμε ή αν συμφωνούμε εδώ ή εκεί – το θέμα είναι ότι αυτή η γενιά, που δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την προηγούμενη παρά την καταφανή της αποτυχία, άρχισε επιτέλους να διεκδικεί και να κερδίζει αυτά που της ανήκουν. Με το σημερινό αποτέλεσμα ο Τσίπρας έγραψε ιστορία -το ερώτημα είναι αν η σημερινή βραδιά θα καταγραφεί ως μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά και την Ελλάδα ή ως η επιτυχία. Ο ίδιος πάντως μετά την σύγκρουσή του με τον πολιτικό του μέντορα, Αλ. Αλαβάνο, τις εσωκομματικές φουρτούνες με αποκορύφωμα την αποχώρηση του Φ. Κουβέλη  και την αντιπολιτευτική-αντιμνημονιακή δράση που ανέπτυξε στη Βουλή και τις πλατείες, φαίνεται να έχει ωριμάσει, κάτι που αποτυπώθηκε και στη δήλωση με την οποία χαιρέτησε το αποτέλεσμα. Οι ευθύνες του είναι μεγάλες, μεγαλύτερες όμως είναι οι δυνατότητές του.

.

3. Το Πασόκ συνετρίβη. Συνετρίβη η πριγκιπική αλαζονεία του «σώζω την χώρα», των αφ’ υψηλού διλημμάτων, του κενού βερμπαλισμού, της γυάλινης πραγματικότητας της «Ισχυρής Ελλάδος», του πλέγματος κόμμα-κράτος-συνδικαλισμός, που κυριάρχησαν επί 30 χρόνια.

Άκουγα σήμερα στα κανάλια ότι το Πασόκ επιστρέφει στα ποσοστά του 1974 -η σύγκριση αυτή, όσο αληθινή μοιάζει, τόσο ψευδής είναι. Γιατί το Πασόκ του τότε ήταν ένα νεογέννητο κόμμα, με δυναμισμό και προοπτική, ενώ το τωρινό είναι το γερασμένο όχημα των υπερφουσκωμένων εγώ των πρωτοκλασάτων του. Πώς αυτός ο σχηματισμός να αντιπαρατεθεί με την νεανική ορμή του Σύριζα και να επανακτήσει την κυριαρχία της Κεντροαριστεράς; Στην καλλίτερη περίπτωση θα συγχωνευτεί με κάποιο τρόπο με τους ανανεωτικούς του Φ. Κουβέλη και θα δημιουργήσουν ένα κόμμα για το οποίο όλοι θα έχουμε ένα καλό λόγο να πούμε, αλλά ελάχιστοι θα το ψηφίζουμε -όπως ήταν ο Συνασπισμός επί Κωνσταντόπουλου.

Δεν είναι συγκυριακό, πιστεύω, που οι ψηφοφόροι του στράφηκαν αλλού.

.

4. Σήμερα ζήσαμε και το σπάνιο φαινόμενο ο πρώτος να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ηττημένους. Και μάλιστα τους βαριά ηττημένους. Όταν ανέλαβε την προεδρία της  ΝΔ ο κ. Σαμαράς διακήρυσσε ότι θα φέρει πίσω το 10% των πολιτών που εγκατέλειψαν το κόμμα στις εκλογές του 2009 -αντ’ αυτού η εκλογική δύναμη μειώθηκε κατά 14%. Κι αυτό γιατί όλες οι στρατηγικές επιλογές του κ. Σαμαρά και της ηγετικής του ομάδας (Δήμας, Αβραμόπουλος, Μουρούτης, Λαζαρίδης, Ψυχάρης κλπ) αποδείχτηκαν λανθασμένες: Το όχι στο πρώτο Μνημόνιο, το ναι στο δεύτερο, η Συγκυβέρνηση Παπαδήμου, η προεκλογική εκστρατεία, η στάση που τήρησε εντός  του κόμματος κτλ. Το αδιέξοδο του κ. Σαμαρά είναι τέτοιο, ώστε δεν έχει καν την δυνατότητα να αναλάβει την ευθύνη για το αποτέλεσμα και να παραιτηθεί αξιοπρεπώς, όπως έκανε το 1996 ο Μ. Έβερτ -οπότε συνεχίζει. Για πόσο όμως ακόμα; Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.

.

5. Αν άκουγες την κα Παπαρήγα νόμιζες ότι στο ΚΚΕ δεν κατάλαβαν τίποτα απ’ όσα έγιναν σήμερα, αν όμως έβλεπες το καταβεβλημένο όμως ύφος της, καταλάβαινες ότι ο πολιτικός σεισμός της 6ης Μαΐου συντάραξε και τον Περισσό. Το πώς θα αντιδράσει και σε ποιο χρόνο το ιερατείο του ΚΚΕ είναι άγνωστο, οι όποιες αλλαγές πάντως δεν μπορούν να περιμένουν για πολύ καιρό ακόμα.

.

6. Ο κ. Καρατζαφέρης πρέπει να εκνευριζόταν πολύ όταν ο Κ. Καραμανλής επαναλάμβανε την στερεότυπη φράση «δεν συνεργαζόμαστε με τα άκρα», σήμερα όμως πρέπει να αντιλήφθηκε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός του έκανε ένα μεγάλο δώρο. Γιατί ως «άκρο» το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη είχε λόγο ύπαρξης. Από τη στιγμή που μεταφέρθηκε στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας και κατέστη αξιόπιστος Κυβερνητικός εταίρος, οι οπαδοί του αναζήτησαν άλλο όχημα. Νομίζω ότι κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία του.

.

7. Λίγοι κατάλαβαν γιατί ο κ. Μάνος δεν συνεργάστηκε με την κ. Μπακογιάννη, λιγότεροι αντιλήφθηκαν τις προγραμματικές διαφορές των δύο κομμάτων και ακόμα πιο λίγοι μπήκαν στην διαδικασία να ενδιαφερθούν.

Εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι ο κ. Μάνος πρόσθεσε μια ακόμα ατυχή συνεργασία στο βιογραφικό του.

.

8. Δεν ξέρω αν θα γίνουν εκλογές σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο ή σε τρία τέρμινα, σήμερα πάντως είναι ξεκίνησε μια διαδικασία ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, η οποία θα χρειαστεί και δεύτερη, ίσως και τρίτη, ίσως και περισσότερες εκλογικές διαδικασίες για να ολοκληρωθεί.

Το να χάνονται οι βεβαιότητές μας, και μάλιστα με τόσο ριζικό τρόπο, δεν είναι εύκολο, πολλες φορές μάλιστα δεν είναι και ανώδυνο. Ξέρω ότι το εκλογικό αποτέλεσμα άλλους ανησύχησε, άλλους θύμωσε, άλλους φόβισε -προσωπικά με χαροποίησε. Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε πραγματικός χώρος, όχι μόνο στην πολιτική σκηνή, αλλά και στις συνειδήσεις των ανθρώπων, για να εμφανιστούν νέοι σχηματισμοί, νέες συνθέσεις, να αναδυθούν νέες δυνάμεις, νέα κόμματα. Ούτε οι ισχυρές αυτοδυναμίες, ούτε οι μεγάλες συγκυβερνήσεις μπορούν να σώσουν την χώρα, αν δεν υπάρχει ένα Εθνικό Σχέδιο για την υπέρβαση της Κρίσης και συγκεκριμένοι στρατηγικοί στόχοι. Το Μνημόνιο ως τέτοιο σχέδιο έχει αποτύχει και οι πολίτες το καταδίκασαν -είναι επιτακτική ανάγκη να βρεθεί άλλος δρόμος. Είναι επιτακτική η ανάγκη, για να το πω και διαφορετικά, να απεγκλωβιστούμε από διλήμματα και μονοδρόμους και να μιλήσουμε πολιτικά – μόνο έτσι θα μπορέσει να δημιουργηθεί το Εθνικό Σχέδιο σωτηρίας που έχουν ανάγκη οι πολίτες, ο καθένας από εμάς. Αυτό είναι και το μέτρο που θα κριθούν οι ηγεσίες, σημερινές και αυριανές. Αλλά και η κοινωνία.

Τιμωρητική ψήφος;

Ένα από τα επιχειρήματα των κομμάτων που ψήφισαν ή χειροκρότησαν το Μνημόνιο και των υποστηρικτών τους είναι ότι ο λαός την Κυριακή δεν πρέπει να ψηφίσει για να τιμωρήσει όσα έγιναν κατά το παρελθόν, αλλά για το μέλλον.

Καταρχήν εδώ υπάρχει ένα λογικό άλμα: Το γεγονός ότι δεν ψηφίζεις κάποιον, στην προκειμένη περίπτωση τα δυο μεγάλα κόμματα και όσα μικρά υποστήριξαν το Μνημόνιο, δεν σημαίνει ότι τον τιμωρείς, σημαίνει απλώς ότι δεν τον εμπιστεύεσαι ή ότι προτιμάς περισσότερο κάποιον άλλον. Όταν, για παράδειγμα, το 1996 η ΠόλΑ του κ. Σαμαρά δεν πήρε το 3% για να μπει στη Βουλή και μοιραία διαλύθηκε, δεν σήμαινε απαραίτητα ότι ο λαός την τιμώρησε για κάτι, αλλά ότι απλώς βρήκε κάτι καλλίτερο να ψηφίσει. Συνεπώς, το να μην είναι Βουλευτές, για παράδειγμα, την επόμενη περίοδο ο κύριος ΓΑΠ και οι Υπουργοί του που χειρίστηκαν το Μνημόνιο (Γ. Παπακωνσταντίνου, Ε. Βενιζέλος, Α. Λοβέρδος κλπ), δεν σημαίνει σώνει και καλά ότι τους τιμωρούμε. Σημαίνει ότι δεν μείναμε ευχαριστημένοι από την δουλειά τους και λέμε να δοκιμάσουμε και κάποιον άλλον.

Αλλά υπάρχουν και άλλη μια παράμετρος:

Εδώ που έχουμε φτάσει, είναι αδύνατον να προχωρήσουμε στο όποιο μέλλον, αν δεν υπάρξει μια κάποια κάθαρση, μια κάποια τομή, μια κάποια αλλαγή στο κομματικό σκηνικό και το Σύστημα Εξουσίας (ΜΜΕ, κόμματα, επιχειρηματίες κτλ). Κι από τη στιγμή που κανένας παράγοντας αυτού του Συστήματος Εξουσίας (κανένας!) δεν αισθάνεται την ανάγκη να αναλάβει προσωπικά ένα κομμάτι της ευθύνης και να παραιτηθεί, ο λαός οφείλει να διώξει όσους περισσότερους μπορεί. Μόνο έτσι θα δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για να ξεφυτρώσει, όχι άμεσα βέβαια, αλλά μεσοπρόθεσμα, κάτι καινούργιο, κάτι πραγματικά ελπιδοφόρο.

Είναι φανερό ότι σε κάποιους δεν αρέσει αυτό. Κάποιοι πίστευαν ότι μπορεί να καταστραφεί μια χώρα, να ισοπεδωθούν άνθρωποι και θεσμοί, και να μείνει το Σύστημα Εξουσίας ανέπαφο. Να αυτοκτονούν δηλαδή οι πολίτες στο Σύνταγμα ή τις αποθήκες τους, γονείς να εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στα Χωριά SOS γιατί δεν μπορούν να τα θρέψουν, η ανεργία να έχει ξεπεράσει στο σύνολο το 22%, τα σχολεία να υπολειτουργούν χωρίς βιβλία και εκπαιδευτικό υλικό και τα νοσοκομεία να σέρνονται χωρίς φάρμακα και γάζες και τα δυο μεγάλα κόμματα να παίρνουν 40% και 45% και να εναλλάσσονται στην εξουσία, ενώ οι αρχηγοί τους χορεύουν χαρωπά σκληρό ροκ και οι Βουλευτές τους απαγγέλουν φτηνούς δεκάρικους για την σωτηρία που θα σκάσει μύτη οσονούπω.

Λυπάμαι, αλλά αυτή η κατάσταση δεν μου φαίνεται καθόλου υγιής. Πιο φυσιολογικό μου φαίνεται αυτό που περιγράφανε οι δημοσκοπήσεις, με την καθίζηση των Μνημονιακών, την άνοδο των αντιμνημονιακών, την συρρίκνωση του πολιτικού κέντρου (φυσιολογικό αποτέλεσμα της εξολόθρευσης του κοινωνικού κέντρου) και την άνοδο των ακραίων κομμάτων όλου του φάσματος. Δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι έστω και μηδενιστικά, η κοινωνία αντιδρά σε αυτό που της συμβαίνει, ότι υπάρχει ζωή μέσα της, ότι δεν σέρνεται από την μύτη, όπως η αρκούδα από τον αρκουδιάρη.

Δεν πιστεύω φυσικά ότι η λύση θα δοθεί από τον κ. Τσίπρα, τον κ. Καμμένο ή την κα. Παπαρήγα· από Αριστερή Κυβέρνηση ή από συνεργασία των αντιμνημονιακών δυνάμεων· δεν πιστεύω ότι η σωτηρία βρίσκεται στην δραχμή, όπως δεν πιστεύω ότι βρίσκεται και στο ευρώ ή το δολάριο. Η σωτηρία, αν θα υπάρξει, θα προκύψει από νέους ανθρώπους, από νέους σχηματισμούς και μια νέα γλώσσα –μια νέα δηλαδή σχέση με τα πράγματα, τον τόπο και τους ανθρώπους.

Μέχρι τότε θα πορευόμαστε όπως μπορούμε: Διώχνοντας όσα περισσότερα πολιτικά ρετάλια μπορούμε, καθαρίζοντας τον χώρο για το καινούργιο.

Και δεν μασάμε.

Ξέρουμε, ας πούμε, ότι απανωτές εκλογές δεν υπάρχει περίπτωση να γίνουν. Δεν τις τόλμησε ο Μητσοτάκης το ’90, ούτε ο Καραμανλής το ’07, παρότι αντικειμενικά είχαν περισσότερους υποστηρικτές και πολύ μεγαλύτερη ανοχή από την κοινωνία, από ότι ο κ. Σαμαράς, ο οποίος όχι μόνο δεν μπορεί να μαζέψει τους δικούς του, αλλά έχει κι έναν Ράιχενμπαχ πάνω από το κεφάλι του.

Ξέρουμε επίσης ότι ακυβερνησία δεν πρόκειται να προκύψει: Οι Μνημονιακοί θα φτιάξουν όπως-όπως μια κυβέρνηση για να περάσει τον Ιούνιο τα νομοσχέδια που απαιτεί η Τρόικα (νέοι φόροι, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων κτλ), η οποία φυσικά και θα είναι μια Κυβέρνηση χωρίς περίοδο χάριτος, αδύναμη, με οριακή νομιμοποίηση –αλλά στους Καιρούς του Μνημονίου ποια Κυβέρνηση είναι ισχυρή; Ο κύριος ΓΑΠ διέθετε 160 Βουλευτές όταν εξελέγη και το Πασόκ κατέληξε να έχει Πρωθυπουργό τον Παπαδήμο και να στηρίζεται στις ψήφους του κ. Σαμαρά.

.

Δεν πιστεύω ότι στις εκλογές υπάρχει ένας λαός, ο οποίος σοφά μοιράζει την πίτα στέλνοντας παράλληλα κι ένα μήνυμα στους ενδιαφερόμενους. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί, εκατομμύρια πολίτες και ο καθένας από αυτούς ψηφίζει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια.

Ελπίζω, εύχομαι στις επόμενες εκλογές όλοι να ψηφίσουν χωρίς φόβο και με πάθος. Έτσι κι αλλιώς η λογική μηδέν βλέπει στο πηλίκο.

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Ο θάνατος του Κομματικού Κατεστημένου

Σήμερα μπήκε μια τελεία.

Ανεξάρτητα από το αν χρειαστούν νέα μέτρα, αν θα υπερβούμε την Κρίση σε 50 χρόνια, όπως είπε χθες ο κ. Καρατζαφέρης, ή σε 30, σήμερα, με την συναίνεση των κ.κ. ΓΑΠ, Σαμαρά και Καρατζαφέρη, τελειώνει η Ελλάδα όπως την ξέραμε, ο Ελληνισμός ίσως, η κοινωνία μας, ο τρόπος ζωής, τα καλά και τα κακά που αγαπούσαμε ή μισούσαμε, που ακολουθούσαμε και μας παίδευαν.

Κι αρχίζει μια πορεία στο σκοτάδι προς το άγνωστο.

Γιατί είναι βέβαιο ότι και το νέο πακέτο μέτρων θα αποτύχει, ακόμα κι αν εφαρμοστεί με θρησκευτική ευλάβεια. Γιατί έχει –άγνωστο για πιο λόγο– την αποτυχία στο DNA του. Όπως αποτυχαίνουν άλλωστε τα αντίστοιχα προγράμματα και στις άλλες χώρες της περιφέρειας, παρότι είναι, όπως μας λένε, ηπιότερα από το δικό μας.

Σήμερα τελειώνει οριστικά και το κομματικό κατεστημένο, όπως διαμορφώθηκε και το γνωρίσαμε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.

Το Πασόκ έχει τελειώσει από καιρό.

Στην πραγματικότητα τελείωσε όταν ο ΓΑΠ και το παρεάκι του, με την εγκληματική ελαφρότητα και την αφέλειά τους μας οδήγησαν στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα χρόνο μετά την θριαμβευτική εκλογή του, το φθινόπωρο του 2010 στις Περιφερειακές Εκλογές, ο Πρωθυπουργός ΓΑΠ αναγκάστηκε να απειλήσει με παραίτηση, χρεοκοπία και κατάρρευση του ΕΣΥ για να βγάλει ένα ή δύο δημάρχους παραπάνω. Έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει αντιπατριώτες όσους διαφωνούσαμε και διαφωνούμε με την υποταγή της χώρας στους δανειστές!

Το 8% που έδιναν στο Πασόκ οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων ημερών ίσως να καθίστανται πλέον άπιαστο όνειρο, καθώς οι πολίτες θα συνειδητοποιούν τις δεσμεύσεις του Νέου Μνημονίου.

Το κυριότερο βέβαια δεν είναι η πτώση των ποσοστών του κόμματος, αλλά η διάλυση του τετραγώνου Κόμμα – Κράτος – Κυβέρνηση – Διαπλοκή, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ολόκληρο το Πασοκικό οικοδόμημα. Είναι αυτό ακριβώς το σχήμα της επιτυχίας που προσπάθησε να μιμηθεί με μερική επιτυχία και η Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα πιο μικρά κόμματα.

Η διάσπαση αυτού του τετραγώνου, διασπά και την ίδια την λογική του μεταπολιτευτικού κομματικού κατεστημένου με όσα αυτό συνεπάγεται.

Πολλά μπορούμε να καταλογίσουμε σε αυτό το σύστημα –αν μη τι άλλο, εξαιτίας του οι διάφοροι κύριοι Πάγκαλοι μπορούσαν με τα ξεδιάντροπα «Μαζί τα φάγαμε» να διαχέουν τις ευθύνες τους στην κοινωνία. Μας πρόσφερε πάντως την πολιτική σταθερότητα πάνω στην οποία στηρίχθηκε η εφήμερη ευημερία μας και όλα όσα, καλά ή κακά, ζήσαμε τα τελευταία 40 σχεδόν χρόνια.

Τώρα φαίνεται ότι η θέση του Πασόκ καταλαμβάνεται από την Δημάρ.

Πράγματι, πολλοί Πασόκοι, μεσαία και χαμηλά στελέχη, αναγνώρισαν κάτι το γνώριμο και οικείο στην προσπάθεια του κ. Κουβέλη και έσπευσαν να αγκαλιάσουν (και να αγκαλιαστούν από) το εγχείρημα. Όμως αυτό δεν συνιστά πραγματική δυναμική, ουσιαστικό κοινωνικό ρεύμα, η οποία θα απογειώσει αυτό το κόμμα. Μοιάζει πιο πολύ με μια πρόχειρη λύση μέχρι να συνέλθουμε από την καρπαζιά, για να δούμε πού θα πάμε.

Κακά τα ψέματα, σε μια χώρα φτωχών, ανέργων και αθλίων, ακόμα και ο λόγος της Δημάρ φαντάζει ξένος από τα προβλήματα που απασχολούν και θα απασχολήσουν τα μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Συνεπώς, ανεξάρτητα αν επιβεβαιωθούν στην κάλπη οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος αυτού, πιστεύω ότι η άνοδός του δεν θα έχει ούτε διάρκεια, ούτε βάθος.

Σήμερα όμως φαίνεται ότι τελειώνει και ο άλλος πόλος του Πολιτικού Συστήματος, η Νέα Δημοκρατία_ του Αντώνη Σαμαρά. Μια απλή βόλτα στα διαδικτυακά στέκια των υποστηρικτών του αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι, μετά την συμφωνία του στο Νέο Μνημόνιο, όλα αλλάζουν και για τον ίδιο και για το κόμμα του.

Τον τελευταίο χρόνο ο κ. Σαμαράς κάνει την μια υποχώρηση μετά την άλλη, διαψεύδεται συνεχώς και έχει καταστεί πλέον αναξιόπιστος στα μάτια και των πιο πιστών οπαδών του. Η αρχική υπόσχεση για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου κατέληξε διαφωνία για τις επικουρικές συντάξεις. Αυτή ήταν σανίδα από την οποία επιχείρησε να κρατηθεί ο βυθιζόμενος αρχηγός της Συγκυβερνώσας Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά ούτε κι αυτό του χαρίστηκε, από τους εταίρους του (εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Έχουν υπολογίσει πώς θα αντιμετωπίσουν την πτώση του Ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου οι τοκογλύφοι εταίροι μας; Ή μήπως δεν τους νοιάζει; Μήπως το επιδιώκουν;). Έτσι, ο κ. Σαμαράς αναγκάστηκε να ταπεινωθεί και να υποκύψει και σε αυτό, τσακίζοντας τις ελπίδες, τις αυταπάτες, που έτρεφαν για τον ίδιο οι οπαδοί τους.

Η ΝΔ_ λογικά θα συνεχίσει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις και μάλλον θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά η νίκη της θα είναι πολύ πιο κουτσουρεμένη, από εκείνη που αρχικά υπολόγιζε. Αν συνεκτιμήσει κανείς και το γεγονός ότι, σε περίπτωση νίκης, το κόμμα του Α. Σαμαρά θα είναι η ραχοκοκαλιά της Κυβέρνησης, που θα κληθεί να εφαρμόσει τα μέτρα, μπορούμε να μιλάμε για Πύρρειο Νίκη. Νίκη που μάλλον θα σημάνει την εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό και του κόμματος του Κων. Καραμανλή.

Το παράξενο πάντως είναι πως η πτώση του Αντώνη Σαμαρά οφείλεται στο γεγονός ότι η στρατηγική του στηριζόταν στη λογική παρόμοια με εκείνη που οικοδόμησε η κα Μπακογιάννη τη δική της. Έγραφα τον περασμένο Οκτώβριο ότι:

Η κα Μπακογιάννη πόνταρε όλα (όπως φαίνεται) τα φράγκα της στο κουτσό άλογο ΓΑΠ. Η επιτυχία του κόμματός της εξαρτιόνταν αποκλειστικά και μόνο από την επιτυχία του Μνημονίου, την επιτυχία δηλαδή του κυρίου ΓΑΠ ως κυβερνήτη.

Ο κος Σαμαράς από την άλλη στήριξε όλη του την στρατηγική στην λελογισμένη και περιορισμένη αποτυχία του ΓΑΠ. Παρότι οι αναλυτές του προέβλεψαν εξαρχής πχ την διάλυση της Μεσαίας Τάξης (και χλευάζονταν για τις εκτιμήσεις τους αυτές από διάφορους δημοσιογράφους-οπαδούς της τροϊκανής πολιτικής), φαίνεται ότι ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να φανταστούν το μέγεθος ή τις επιπτώσεις, που θα είχε μια τέτοια διάλυση στο κοινωνικό γίγνεσθαι και το πολιτικό κατεστημένο. Ή δεν μπόρεσαν να σχεδιάσουν μια στρατηγική, που θα επέτρεπε και στους ίδιους να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα Μνημόνια και στο λαό να δώσουν ελπίδα και προοπτική. Έτσι φτάσαμε στο σημερινό χαστούκι.

Η φιλοδοξία του κ. Καρατζαφέρη να μετακινηθεί ο ίδιος και το κόμμα του στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας είναι γονατίζει το Λάος. Ο κ. Καρατζαφέρης υπερτίμησε την ικανότητά του στους ελιγμούς και υποτίμησε την μνήμη και την λογική των οπαδών του. Οι οποίοι στο κάτω-κάτω της γραφής, αν ήθελαν να ψηφίζουν ένα κόμμα με συμβατικές, κεντρώες απόψεις, δεν θα επέλεγαν τον ίδιο.

Τις τελευταίες ώρες ο κ. Καρατζαφέρης και οι επιτελείς του κόμματός του, επιδίδονται σε ρητορικές ακροβασίες (καημένε Καβάφη!), για να επανασυσπειρώσουν την κομματική τους βάση. Η Χρυσή Αυγή όμως ήδη εμφανίστηκε στο προσκήνιο και όλα όσα διαδραματίζονται αυτές τις ώρες, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της. Η είσοδός της στη Βουλή, που αυτή τη στιγμή θεωρείται πολύ πιθανή, θα είναι η ύστατη απόδειξη ότι οι αξίες και οι αρχές, βεβαιότητες, τα ταμπού ακόμα της μεταπολίτευσης πέθαναν.

Ο επιθανάτιος ρόγχος του Κομματικού Συστήματος είναι ένα κέρδος για τους πολίτες. Αν μη τι άλλο δημιουργείται ένα κενό, το οποίο μπορούμε να καλύψουμε με φορείς και σχηματισμούς που θα προωθούν τα δικά μας συμφέροντα και όνειρα.

Ας μη γελιόμαστε όμως: Ουσιαστική νίκη θα είναι αν καταφέρουμε να συντρίψουμε το μακρύ χέρι του Συστήματος Εξουσίας. Εκείνο που κινεί τα ΜΜΕ.

Για τη Συγκυβέρνηση

1.   «Το κοινοβουλευτικό πολίτευμα», παρατηθεί ο G. Le Bon, «εκφράζει την ψυχολογικά εσφαλμένη, αλλά γενικά αποδεκτή ιδέα, ότι πολλοί άνθρωποι συγκεντρωμένοι είναι πολύ πιο ικανοί από έναν μικρό αριθμό για να λάβουν μια απόφαση συνετή και ανεξάρτητη πάνω σε ένα δεδομένο θέμα.»

Σε αυτή ακριβώς την μεταφυσική εν πολλοίς πίστη οφείλεται και η ανακούφιση που ένιωσαν πολλοί συμπολίτες μας στη χθεσινοβραδινή αναγγελία της συμφωνίας για συγκρότηση μιας Κυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού. Το πρόβλημα όμως της χώρας δεν ήταν να συμφωνήσουν οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής, και μάλιστα υποχρεωτικά και κατ’ υπόδειξιν, σε μια ορισμένη πολιτική, που προκαλεί δυσφορία στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, και η οποία μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί αδιέξοδη και επιβλαβής, αλλά να βρεθεί μια διέξοδος που θα ανακουφίσει τα βιαίως φτωχοποιημένα μεσοαστικά στρώματα και ταυτοχρόνως θα δώσει ελπίδα και προοπτική.

Όσα ακούμε δεν προϊδεάζει για κανένα από τα παραπάνω. Το αντίθετο:

Θα συμψηφιστεί από τα δυο μεγάλα (πιθανόν και πρώην μεγάλα) κόμματα και δύο ή τρία μικρότερα μια ολιγόμηνη Κυβέρνηση, η οποία θα δεσμεύσει με τις αποφάσεις και τις υπογραφές της τις Κυβερνήσεις για μια τουλάχιστον δεκαετία -ή, τέλος πάντων, για όσο υπάρχει ακόμα Ευρώ…

2.   Ακούω πως η συμφωνία ΓΑΠ – Σαμαρά είναι ένα βήμα εμβάθυνσης της Δημοκρατίας. Αυτό το επιχείρημα καθόλου δεν το καταλαβαίνω. Η αστική αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, η μαζικοΔημοκρατία κατά τον ορισμό του Π. Κονδύλη, πρέπει να παρέχει επιλογές στον πολίτη -όσο ευρύτερο το φάσμα των επιλογών, τόσο καλλίτερη, τόσο μεγαλύτερη, τόσο βαθύτερη η Δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι ο συμβιβασμός. Δημοκρατία δεν είναι να τα βρίσκουν μεταξύ τους οι ηγεσίες. Δημοκρατία είναι να μπορούμε να συζητάμε το κάθε θέμα, να αναπτύσσουμε τα υπέρ και τα κατά και στο τέλος η απόφαση να λαμβάνεται κατά πλειοψηφία και να γίνεται σεβαστή από τις μειοψηφίες. Η εξάλειψη των διαφωνιών και μάλιστα με τον πιεστικό, εκβιαστικό τρόπο που συνέβη, σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «εμβάθυνση της  Δημοκρατίας».

Με αυτή τη λογική, η διάσπαση του Πασόκ και της Νέας Δημοκρατίας_ σε μικρότερους ομοιογενείς ιδεολογικά κομματικούς σχηματισμούς θα αποτελούσε, πραγματική, την ουσιαστική εμβάθυνση της Δημοκρατίας, καθώς θα έδινε στον πολίτη ένα πλήθος επιλογών και κατά πάσα πιθανότητα θα απελευθέρωνε πολιτικό χώρο και κοινωνικές δυνάμεις.

Τώρα ξεπέσαμε σε μια λογική άσπρου-μαύρου. Η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται από την συντριπτική (κυριολεκτικά συντριπτική) πλειοψηφία του κομματικού κατεστημένου με την πολιτική που θα ασκήσει η επόμενη Κυβέρνηση. Οι όποιες -έστω ρητορικές- διαφωνίες και διαφορές εξαλείφονται, η πολιτική και η κομματική αντιπαράθεση περιορίζονται στην ικανότητα διαχείρισης οικονομικών μεγεθών και το αδιέξοδο των πολιτών μεγαλώνει. Μετά την συγκυβέρνηση, στις επόμενες εκλογές παύει να έχει τη σημασία που είχε ως τώρα, παύει να σηματοδοτεί και να προωθεί αλλαγές στην ιδεολογία της κοινωνίας. Πλέον, αν είσαι οπαδός του ποδηλάτου, ψηφίζεις ΓΑΠ / αν προτιμάς το τένις, ψηφίζεις Σαμαρά, κι αυτό για μένα δεν αποτελεί καμιά εμβάθυνση καμιάς Δημοκρατίας.

3.   Οι ίδιοι ακριβώς που ομνύουν στα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, αφού απαξίωσαν με κάθε τρόπο την αντίθετη άποψη (μας αποκαλούσαν μίζερους, λαϊκιστές κτλ), να έχουν επιτύχει την αδυναμία εκπροσώπησης μιας -κατ’ αυτούς- μειοψηφίας, κατά τις δημοσκοπήσεις πλειοψηφίας, εν ονόματι του κοινού συμφέροντος!

Για να το πούμε και διαφορετικά: Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα σημείο που το πολιτικό κατεστημένο θεωρεί και το δηλώνει μάλιστα ευθαρσώς, ότι η λαϊκή βούληση (από την οποία κατά το Σύνταγμα πηγάζει και η εξουσία των αρχόντων) δεν ταυτίζεται με το καλό της χώρας!

Έτσι η διαφορετική άποψη αφομοιώνεται / εξαλείφεται, ενώ προχωρούν στον διορισμό ενός τεχνοκράτη στη θέση του Πρωθυπουργού.

Ο διορισμός του κ. Παπαδήμου ως Πρωθυπουργού από τα δυο μείζονα κόμματα φανερώνει την έκπτωση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής στον τόπο μας:

Κατάλληλος για να αποφασίσει για το μέλλον του τόπου -το κοινό συμφέρον- δεν θεωρείται πλέον η κοινότητα, ο Λαός, αλλά κάποιος με εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις, και δη Τραπεζίτης.

Συνεπώς, η πολιτική αποκόπτεται από την κοινωνία, δεν έχει πλέον σχέση με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των πολιτών, αλλά καλείται να θεραπεύσει τις αγωνίες και τα συμφέροντα των δανειστών, των αγορών, των εταίρων -σε αυτό το σχήμα ο λαός και η κοινωνία δεν χωράνε πουθενά, ούτε καν στη ρητορική.

4.   Αναρωτιέμαι, αν όσοι επέβαλαν και συναίνεσαν στην Συγκυβέρνηση έλαβαν υπόψη τους μερικές απλές παραμέτρους:

Η Κυβέρνηση αυτή δεν θα δώσει λύση σε κανένα από τα άμεσα προβλήματα του Έλληνα (ανεργία, ανέχεια, έλλειμμα προοπτικής και προσανατολισμού). Αντιθέτως, έχοντας ως μοναδική της αποστολή να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα μεταξύ των ξένων εταίρων / δανειστών μας, κατά πάσα πιθανότητα τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν.

Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε την ριζοσπαστικοποίηση μεγάλων και μέχρι χθες συντηρητικών στρωμάτων του λαού και το συνδυάσουμε με το γεγονός ότι η μόνη αντιπολίτευση που απομένει στο Μνημόνιο είναι η Αριστερά, και δη η Κομμουνιστική και Ριζοσπαστική Αριστερά, δημιουργεί ένα κοινωνικό και πολιτικό μείγμα που ουδείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα βγάλει σε ένα, δύο ή σε πέντε χρόνια. Ας το πούμε και αλλιώς: Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς. Η πιο μεγάλη, η πιο ιστορική της ευκαιρία.

5.   Πάντως το αδιέξοδο είναι μεγαλύτερο για τον ψηφοφόρο που αντιτίθεται στην μνημονιακή πολιτική και αυτοτοποθετείται στην Κεντροδεξιά.

Ο Κεντροαριστερός ψηφοφόρος που διαφωνεί με το Μνημόνιο μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε μια συνολική απόρριψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ευρώ (ΚΚΕ), σε μια μερική (Σύριζα) και σε εκείνους που σαφώς θέλουν την Ελλάδα στην Ευρώπη και ψάχνουν τρόπο για να αποφύγουν τα αδιέξοδα που δημιουργούνται από τα Μνημόνια (ΔΗΜΑΡ).

Ο Κεντροδεξιός αντιμνημονιακός δεν μπορεί να πιαστεί από πουθενά: Νέα Δημοκρατία_, Δησύ, Λάος, όλοι πλέον στοιχίζονται πίσω από το Μνημόνιο και την Τρόικα. Ο Σαμαράς, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει ατάκτως μια πολιτική που ακολούθησε με συνέπεια για 18 μήνες τη στιγμή ακριβώς που είχε αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων της ΝΔ του 2009, που παρέμεναν αποστασιοποιημένοι και δύσπιστοι απέναντί του, δεν έχουν πλέον κανένα λόγο να τον υπερψηφίσουν. Ταυτοχρόνως όμως έχει να αντιμετωπίσει και την δυσπιστία μεγάλου μέρους των πιστών οπαδών του, οι οποίοι αισθάνονται προδομένοι.

Ο ΓΑΠ στην πτώση σου δεν συμπαρέσυρε μόνο την Ελλάδα και το κόμμα του, αλλά και τον αντίπαλο. Πιθανότατα δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά….