Category Archives: ΛΑΟΣ

Δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις. Δυστυχώς.

Η νέα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε -και μάλλον θα συνεχιστεί ως το τέλος- όπως αναμενόταν: Αλληλοκατηγορίες για ανευθυνότητα, προγραμματική ανεπάρκεια, αναξιοπιστία κοκ. Η κα. Μπακογιάννη μας είπε, για παράδειγμα, ότι η επιστροφή στη δραχμή θα καταστρέψει τρεις γενιές -απέφυγε φυσικά να αναφέρει πόσες γενιές κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν τα Μνημόνια που ψήφισε. Και ο κ. Τσίπρας, από την μεριά του, με άνεση μας ενημερώνει ότι το Μνημόνιο θα καταργηθεί την μέρα των εκλογών, αλλά το αφήγημα για το τι θα συμβεί μετά λογοτεχνίζει υπερβολικά και, εμένα τουλάχιστον, δεν με πείθει.

Έτσι, οι μεν στέκονται στην καταστροφή που θα έρθει, αν καταγγελθεί μονομερώς το Μνημόνιο, και οι δε στην καταστροφή που προκαλεί το Μνημόνιο. Ο καθένας δηλαδή επισημαίνει τα αρνητικά που έχει ή θα έχει ο άλλος δρόμος, χωρίς να μπαίνει στην διαδικασία να εξηγήσει την δική του πρόταση, τα θετικά και τα αρνητικά της, στους πολίτες. Υπόσχονται αόριστα αναπτύξεις, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, προγράμματα, προσλήψεις και περιγράφουν με άνεση τον ζόφο που θα φέρει ο αντίπαλος. Ακόμα και αυτή, την ύστατη ώρα, παίζουν το ίδιο το εργάκι της μεταπολίτευσης ελάχιστα διασκευασμένο: Αυτό είναι το ρεπερτόριο την ορχήστρας του εθνικού μας Τιτανικού.

Και οι δύο πλευρές μας υπόσχονται ότι θα επαναδιαπραγματευτούν τους όρους δανεισμού. Αποφεύγουν βέβαια να θέσουν το οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα. Η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να πάρει μήνες, χρόνια, και τι θα συμβαίνει στο μεταξύ είναι κρίσιμο: Θα συνεχίζονται να λαμβάνονται μέτρα; Οι συμπολίτες μας θα συνεχίζουν να χάνουν τις δουλειές τους, να πένονται, να αυτοκτονούν;

Και βέβαια η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να αποτύχει. Πολύ απλά οι εταίροι μας μπορούν να αρνηθούν να τροποποιήσουν τους όρους του δανείου. Ή οι αλλαγές που θα δεχτούν να είναι ελάχιστες, του τύπου μην μειώνετε τις συντάξεις φέτος τον Ιούνιο, μειώστε τες του χρόνου τον Απρίλιο. Στην περίπτωση αυτή οι μεν φαίνονται διατεθειμένοι με παρηγοριές και ψέματα να το τραβήξουν όσο μπορέσουν, ενώ οι δε ακόμα το σκέπτονται -δεν ξέρω αν η (τραγική από κάθε άποψη) πρόταση Βούτση για Δημοψήφισμα αποτελεί και επίσημη θέση του Σύριζα.

.

Και αυτή η προεκλογική περίοδος αναδεικνύει την ανεπάρκεια της πολιτικής μας τάξης και του συστήματος εξουσίας εν γένει. Ξέρουν, μπορούν να λειτουργούν μόνο ως μεταπράτες ξένων ιδεών, ενδιάμεσοι και εντολοδόχοι όσων αποφασίζουν άλλοι αλλού. Ουσιαστικά το μόνο που υπόσχονται, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να πάνε εκεί έξω, στα Κέντρα Λήψεως Αποφάσεων και να τους ζητήσουν να σκεφτούν κάτι άλλο ή κάτι κάπως διαφορετικό για την Ελλάδα. Δικό τους σχέδιο για την έξοδο από την Κρίση, «πατριωτικό» και «εθνικό» (για να χρησιμοποιήσουμε και τους όρους του συρμού), δεν διαθέτουν.

Αναρωτιέμαι με τρόμο, αν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.

.

Όπως και να έχει πάντως, όποιος πιστεύει ότι στις εκλογές αυτές με την ψήφο του μπορεί να τελειώσει τον Εφιάλτη της Κρίσης και της Ύφεσης, κάνει, νομίζω, μεγάλο λάθος. Οι δυσκολίες την Δευτέρα των Εκλογών θα συνεχίσουν να είναι εκεί – κανένα νομοσχέδιο, καμιά υπουργική απόφαση δεν θα τις καταργήσει.

Ας το πάρουμε απόφαση: Θα πρέπει να κατεβούμε ολόκληρο το φαράγγι και μετά να ανεβούμε το απέναντι βουνό, για να βρεθούμε σε ξέφωτο. Τα γεφύρια που θα μας γλίτωναν κόπο και δρόμο, γκρεμίστηκαν και ασανσέρ στην ερημιά δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι να έχουμε τουλάχιστον κάνα φανάρι μαζί μας κι ένα χάρτη, για να μην βαδίζουμε στα τυφλά.

Ο καθένας ας κρίνει μόνος του ποιος πολιτικός ή ποιος φορέας διαθέτει αυτές τις ικανότητες.

Προσωπικά δεν τον βλέπω.

Advertisements

Πρώτες σκέψεις για το εκλογικό αποτέλεσμα

1. Τα τελευταία 2 χρόνια Έλληνες και ξένοι παράγοντες και αναλυτές προσπάθησαν να μας πείσουν ότι η Ελλάδα είναι «ειδική» περίπτωση μέσα στην Ε.Ε. Τα σημερινά αποτελέσματα αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα παραμένει μια χαρακτηριστική Ευρωπαϊκή χώρα: Όπως στην Γαλλία και στη χώρα μας οι πολιτικές της λιτότητας αποδοκιμάστηκαν με σαφήνεια από τους ψηφοφόρους. Όπως στη Γαλλία η αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας προκάλεσε την άνοδο της ακροδεξιάς. Από αυτή την άποψη, οι Έλληνες πολίτες, παρά την δοκιμασία που υπέστησαν και συνεχίζουν να υφίστανται, δεν απομακρύνθηκαν από την Ευρωπαϊκή εμπειρία, αλλά συνεχίζουν να σκέφτονται όπως και οι άλλοι εταίροι τους, που αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, αν και όχι τόσο οξυμένα.

Τα σημερινά αποτελέσματα γεννούν όμως δυο ερωτήματα:

α) Οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών (το Ευρωϊερατείο, που λέει και ο Στ. Λυγερός) τώρα που οι προβλέψεις γίνανε γεγονός, θα προβεί σε διόρθωση/ανασχεδιασμό της πολιτικής θα συνεχίσουν στην ίδια κατεύθυνση οδηγώντας την Ένωση στην κατάρρευση;

β) Η πολιτική μας ηγεσία θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί το σημερινό αποτέλεσμα για να αλλάξει τους όρους του Μνημονίου και να μετριάσει -έστω!- την λιτότητα ή θα αποδειχτεί εξίσου ανίκανη και ανάξια με την χτεσινή που μας έβαλε σ’ αυτό;

.

2. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο πρώτος της γενιάς μου που κατακτά μια τόσο υψηλή θεσμική θέση και πρέπει να σας πω ότι πολύ το χαίρομαι. Δεν έχει σημασία, αν διαφωνούμε ή αν συμφωνούμε εδώ ή εκεί – το θέμα είναι ότι αυτή η γενιά, που δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την προηγούμενη παρά την καταφανή της αποτυχία, άρχισε επιτέλους να διεκδικεί και να κερδίζει αυτά που της ανήκουν. Με το σημερινό αποτέλεσμα ο Τσίπρας έγραψε ιστορία -το ερώτημα είναι αν η σημερινή βραδιά θα καταγραφεί ως μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά και την Ελλάδα ή ως η επιτυχία. Ο ίδιος πάντως μετά την σύγκρουσή του με τον πολιτικό του μέντορα, Αλ. Αλαβάνο, τις εσωκομματικές φουρτούνες με αποκορύφωμα την αποχώρηση του Φ. Κουβέλη  και την αντιπολιτευτική-αντιμνημονιακή δράση που ανέπτυξε στη Βουλή και τις πλατείες, φαίνεται να έχει ωριμάσει, κάτι που αποτυπώθηκε και στη δήλωση με την οποία χαιρέτησε το αποτέλεσμα. Οι ευθύνες του είναι μεγάλες, μεγαλύτερες όμως είναι οι δυνατότητές του.

.

3. Το Πασόκ συνετρίβη. Συνετρίβη η πριγκιπική αλαζονεία του «σώζω την χώρα», των αφ’ υψηλού διλημμάτων, του κενού βερμπαλισμού, της γυάλινης πραγματικότητας της «Ισχυρής Ελλάδος», του πλέγματος κόμμα-κράτος-συνδικαλισμός, που κυριάρχησαν επί 30 χρόνια.

Άκουγα σήμερα στα κανάλια ότι το Πασόκ επιστρέφει στα ποσοστά του 1974 -η σύγκριση αυτή, όσο αληθινή μοιάζει, τόσο ψευδής είναι. Γιατί το Πασόκ του τότε ήταν ένα νεογέννητο κόμμα, με δυναμισμό και προοπτική, ενώ το τωρινό είναι το γερασμένο όχημα των υπερφουσκωμένων εγώ των πρωτοκλασάτων του. Πώς αυτός ο σχηματισμός να αντιπαρατεθεί με την νεανική ορμή του Σύριζα και να επανακτήσει την κυριαρχία της Κεντροαριστεράς; Στην καλλίτερη περίπτωση θα συγχωνευτεί με κάποιο τρόπο με τους ανανεωτικούς του Φ. Κουβέλη και θα δημιουργήσουν ένα κόμμα για το οποίο όλοι θα έχουμε ένα καλό λόγο να πούμε, αλλά ελάχιστοι θα το ψηφίζουμε -όπως ήταν ο Συνασπισμός επί Κωνσταντόπουλου.

Δεν είναι συγκυριακό, πιστεύω, που οι ψηφοφόροι του στράφηκαν αλλού.

.

4. Σήμερα ζήσαμε και το σπάνιο φαινόμενο ο πρώτος να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους ηττημένους. Και μάλιστα τους βαριά ηττημένους. Όταν ανέλαβε την προεδρία της  ΝΔ ο κ. Σαμαράς διακήρυσσε ότι θα φέρει πίσω το 10% των πολιτών που εγκατέλειψαν το κόμμα στις εκλογές του 2009 -αντ’ αυτού η εκλογική δύναμη μειώθηκε κατά 14%. Κι αυτό γιατί όλες οι στρατηγικές επιλογές του κ. Σαμαρά και της ηγετικής του ομάδας (Δήμας, Αβραμόπουλος, Μουρούτης, Λαζαρίδης, Ψυχάρης κλπ) αποδείχτηκαν λανθασμένες: Το όχι στο πρώτο Μνημόνιο, το ναι στο δεύτερο, η Συγκυβέρνηση Παπαδήμου, η προεκλογική εκστρατεία, η στάση που τήρησε εντός  του κόμματος κτλ. Το αδιέξοδο του κ. Σαμαρά είναι τέτοιο, ώστε δεν έχει καν την δυνατότητα να αναλάβει την ευθύνη για το αποτέλεσμα και να παραιτηθεί αξιοπρεπώς, όπως έκανε το 1996 ο Μ. Έβερτ -οπότε συνεχίζει. Για πόσο όμως ακόμα; Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.

.

5. Αν άκουγες την κα Παπαρήγα νόμιζες ότι στο ΚΚΕ δεν κατάλαβαν τίποτα απ’ όσα έγιναν σήμερα, αν όμως έβλεπες το καταβεβλημένο όμως ύφος της, καταλάβαινες ότι ο πολιτικός σεισμός της 6ης Μαΐου συντάραξε και τον Περισσό. Το πώς θα αντιδράσει και σε ποιο χρόνο το ιερατείο του ΚΚΕ είναι άγνωστο, οι όποιες αλλαγές πάντως δεν μπορούν να περιμένουν για πολύ καιρό ακόμα.

.

6. Ο κ. Καρατζαφέρης πρέπει να εκνευριζόταν πολύ όταν ο Κ. Καραμανλής επαναλάμβανε την στερεότυπη φράση «δεν συνεργαζόμαστε με τα άκρα», σήμερα όμως πρέπει να αντιλήφθηκε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός του έκανε ένα μεγάλο δώρο. Γιατί ως «άκρο» το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη είχε λόγο ύπαρξης. Από τη στιγμή που μεταφέρθηκε στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας και κατέστη αξιόπιστος Κυβερνητικός εταίρος, οι οπαδοί του αναζήτησαν άλλο όχημα. Νομίζω ότι κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία του.

.

7. Λίγοι κατάλαβαν γιατί ο κ. Μάνος δεν συνεργάστηκε με την κ. Μπακογιάννη, λιγότεροι αντιλήφθηκαν τις προγραμματικές διαφορές των δύο κομμάτων και ακόμα πιο λίγοι μπήκαν στην διαδικασία να ενδιαφερθούν.

Εκ των πραγμάτων αποδείχτηκε ότι ο κ. Μάνος πρόσθεσε μια ακόμα ατυχή συνεργασία στο βιογραφικό του.

.

8. Δεν ξέρω αν θα γίνουν εκλογές σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο ή σε τρία τέρμινα, σήμερα πάντως είναι ξεκίνησε μια διαδικασία ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, η οποία θα χρειαστεί και δεύτερη, ίσως και τρίτη, ίσως και περισσότερες εκλογικές διαδικασίες για να ολοκληρωθεί.

Το να χάνονται οι βεβαιότητές μας, και μάλιστα με τόσο ριζικό τρόπο, δεν είναι εύκολο, πολλες φορές μάλιστα δεν είναι και ανώδυνο. Ξέρω ότι το εκλογικό αποτέλεσμα άλλους ανησύχησε, άλλους θύμωσε, άλλους φόβισε -προσωπικά με χαροποίησε. Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε πραγματικός χώρος, όχι μόνο στην πολιτική σκηνή, αλλά και στις συνειδήσεις των ανθρώπων, για να εμφανιστούν νέοι σχηματισμοί, νέες συνθέσεις, να αναδυθούν νέες δυνάμεις, νέα κόμματα. Ούτε οι ισχυρές αυτοδυναμίες, ούτε οι μεγάλες συγκυβερνήσεις μπορούν να σώσουν την χώρα, αν δεν υπάρχει ένα Εθνικό Σχέδιο για την υπέρβαση της Κρίσης και συγκεκριμένοι στρατηγικοί στόχοι. Το Μνημόνιο ως τέτοιο σχέδιο έχει αποτύχει και οι πολίτες το καταδίκασαν -είναι επιτακτική ανάγκη να βρεθεί άλλος δρόμος. Είναι επιτακτική η ανάγκη, για να το πω και διαφορετικά, να απεγκλωβιστούμε από διλήμματα και μονοδρόμους και να μιλήσουμε πολιτικά – μόνο έτσι θα μπορέσει να δημιουργηθεί το Εθνικό Σχέδιο σωτηρίας που έχουν ανάγκη οι πολίτες, ο καθένας από εμάς. Αυτό είναι και το μέτρο που θα κριθούν οι ηγεσίες, σημερινές και αυριανές. Αλλά και η κοινωνία.

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Για τις εκλογές

1.  Παραδοσιακά στην Ελλάδα ψηφίζουμε με δύο κριτήρια / οι εκλογές στέλνουν διπλό μήνυμα:

Αφενός μεν επικροτούμε ή αποδοκιμάζουμε την πολιτική που ασκήθηκε από την απερχόμενη κυβέρνηση κι αφετέρου αποφασίζουμε ποια πολιτική θα ασκηθεί το επόμενο διάστημα κι από ποιους.

Αυτό σημαίνει ότι στην παρούσα συγκυρία και ασχέτως των όσων λέγονται προεκλογικά, ψήφος στα κόμματα που κυβέρνησαν ή συγκυβέρνησαν (Πασόκ, ΝΔ_, Λάος) και σε εκείνα που στήριξαν με επιφυλάξεις ή ανεπιφυλάκτως την πολιτική της Τρόικας και των Μνημονίων (Δράση, Δησύ κτλ), θα ισοδυναμεί από τη μια με επιβράβευση των όσων επιβλήθηκαν και υποστήκαμε και από την άλλη με πράσινο φως για να συνεχίζουν να εφαρμόζουν την ίδια πολιτική απρόσκοπτα.

2.  Η όποια αλλαγή στο μείγμα της πολιτικής, δεν συνιστά επ’ ουδενί αλλαγή στην ουσία της πολιτικής.

3.  Διαβάζω όλο και πιο συχνά εκκλήσεις να μην κάνουμε τον «επικίνδυνο» διαχωρισμό σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις. Γίνονται συνήθως από ανθρώπους που εφηύραν και προώθησαν το (προφανώς) ακίνδυνο διαχωρισμό ανάμεσα σε λαϊκιστές / μίζερους και σε ρεαλιστές / λαρτζ.

Η έκκλησή τους έχει μια δόση αλήθειας: Είτε ήμασταν υπέρ, είτε ήμασταν κατά του Μνημονίου, αυτό είναι το πλαίσιο που έθεσαν την χώρα και τους πολίτες οι πολυχρονεμένοι αυθέντες μας και μέσα σε αυτό θα κινούμαστε αναγκαστικά το επόμενο προβλεπτό διάστημα.

Η έκκλησή τους έχει όμως και μια δόση υποκρισίας. Όταν ζητάνε να μη χωρίζουμε κόμματα και πολιτικούς σε μνημονιακούς και μη, εννοούν ότι ασχέτως της θέσης που τήρησαν σε σχέση με το Μνημόνιο, όλοι είναι, όλοι είμαστε ίδιοι· όλοι έχουν, όλοι έχουμε τις ίδιες ευθύνες.

Λυπάμαι, αλλά δεν είναι έτσι.

4.  Μνημονιακά ή αντιμνημονιακά τα κόμματα, δεν έχουν πείσει, εμένα τουλάχιστον, ότι διαθέτουν κάποιο πραγματοποιήσιμο σχέδιο υπέρβασης της Κρίσης, πόσω μάλλον ένα Εθνικό Σχέδιο για την ανασύνταξη και αναδημιουργία της Πολιτείας και της Κοινωνίας.

5.  Αν κάτι πληρώνουμε με αυτή την Κρίση είναι το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία και ο λαός σταματήσαμε να αναφερόμαστε στα πραγματικά, καθημερινά προβλήματα και αρχίσαμε να θεραπεύουμε ένα χάρτινο οικοδόμημα, μια κοινή ψευδαίσθηση –ο μύθος της «Ισχυρής Ελλάδας» ήταν ίσως το αποκορύφωμα αυτής της ιστορίας. Οι δε χλιδάνεργοι αποτελούν το όνειδος όχι μόνο του Συστήματος Εξουσίας (κόμματα, ΜΜΕ, επιχειρηματίες, κτλ) αλλά και της ίδιας της κοινωνίας που το ανέχτηκε. Της γενιάς μου, που παραμυθιάστηκε.

Θα περίμενε κανείς ότι όλοι κάτι θα διδασκόμασταν και θα προσπαθούσαμε να αλλάξουμε τακτική. Όμως όχι. Τα κόμματα επιστρατεύουν ξινισμένα συνθήματα και παρωχημένες τεχνικές πόλωσης για να μαζέψουν τα πρόβατα στο μαντρί. Τα ΜΜΕ σιγοντάρουν, αναπαράγοντας δηλώσεις και «ειδήσεις» περί όνου σκιάς και προσπερνώντας ζητήματα που θα έχουν να κάνουν με την επόμενη μέρα.

Έτσι, βλέπουμε τα κόμματα να αναλώνονται σε οξύτατες αλληλοκατηγορίες για το ντιμπέιτ, αλλά να απαντούν με γενικολογίες, που αμφιβάλλω αν πείθουν και τους πλέον πωρωμένους οπαδούς τους, όταν η κουβέντα φθάνει στην ταμπακιέρα. Τι σημαίνει, άραγε, «δεν θα επιτρέψουμε νέα μείωση μισθών και συντάξεων»; Μήπως και πριν 2-3 μήνες δεν ακούγαμε τις ίδιες ή ανάλογες υποσχέσεις μόνο και μόνο για να την συμφωνήσουν και να την ψηφίσουν στη συνέχεια;

6.  Υποσχέσεις για ανάπτυξη.

Η ανάπτυξη είναι καλή και μακάρι να σταματήσει άμεσα αυτή η κατρακύλα, αλλά:

–          Ανάπτυξη με λιτότητα μπορεί να υπάρξει; Και τι σόι ανάπτυξη θα είναι τότε αυτή;

–          Η όποια ανάπτυξη δεν θα έρθει στο κενό, ούτε στο παρελθόν. Θα έρθει στο συγκεκριμένο περιβάλλον που διαμορφώθηκε και διαμορφώνεται, με τους χαμηλότατους μισθούς, τα καταργημένα εργασιακά δικαιώματα, τις ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές κτλ. Οπότε το ερώτημα επανέρχεται και επεκτείνεται: Τι είδους ανάπτυξη θα είναι αυτή και για ποιους;

7.  Κάποιοι (αφελείς;) πίστευαν ή τουλάχιστον διακήρυσσαν την πεποίθησή τους ότι μπορεί να καταστραφεί το κοινωνικό κέντρο, αλλά να διατηρηθεί το πολιτικό.

Δυο χρόνια μετά η κοινωνία βυθίζεται στην απελπισία και τον εξτρεμισμό και τα κόμματα και οι φορείς το μόνο που κάνουν είναι να απαγγέλουν κοινότοπες ηθικολογίες. Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα και ουσιαστικά, δεν θα χρειαστεί να είναι κανείς προφήτης για να δει τι θα προκύψει στο κοντινό μέλλον.

Εν τέλει η κοινωνία ή θα αφανιστεί ή θα αλλάξει. Μακάρι η αλλαγή να μην γίνει διά της καταστροφής.

Έτσι κι αλλιώς χαμένοι…

Με τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού να επιθυμούμε την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, γιατί το Σύστημα Εξουσίας (επιχειρηματίες, κόμματα, ΜΜΕ, Τρόικα) δυσκολεύονται τόσο πολύ να μας πείσουν για την χρησιμότητα και την αναγκαιότητα του Νέου Μνημονίου;

Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν διασφαλίζει και δεν εγγυάται τίποτα, αλλά μοιάζει πιο πολύ με την συνταγή που θα επισπεύσει εκείνα που υποτίθεται ότι αποτρέπει.

Και κυρίως: Γιατί δεν δημιουργεί καμιά προοπτική για το μέλλον.

Έχουμε λοιπόν το αποδεδειγμένης πλέον αποτυχίας και αναξιοπιστίας Ελλαδικό Σύστημα Εξουσίας να προσπαθεί να μας πείσει ότι, αν δεν ψηφίσουν το ελεεινό Νέο Μνημόνιο, η πιθανή χρεοκοπία θα είναι μάλλον χειρότερη, ίσως πιο δυσάρεστη, από όσα προτίθενται να μας επιβάλουν με αυτό.

Μένω σε δύο μόνο νούμερα:

Αυτή τη στιγμή η επίσημη ανεργία είναι στο 21%.

Αυτή τη στιγμή το 14% των εργαζομένων ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας.

Το καλό σενάριο, αν το Νέο Μνημόνιο επιτύχει, προβλέπει ότι η ύφεση θα συνεχιστεί ως το 2020. Που σημαίνει ότι η ανεργία θα συνεχίσει να αυξάνεται. Που σημαίνει ότι σε συνδυασμό με τους μισθούς-φιλοδωρήματα που θεσπίζονται, η φτώχεια θα συνεχίσει να εξαπλώνεται.

Έχω μια απορία:

Πώς θα μπορέσουν οι πολιτικοί μας να διαχειριστούν τα εκατομμύρια των φτωχών και των ανέργων που δημιουργεί η Σωτηρία που θα ψηφίσουν αύριο; Και μάλιστα φτωχών και ανέργων, που η Σωτηρία αυτή δεν τους δίνει καμιά προοπτική, καμιά ελπίδα για ένα καλλίτερο αύριο.

Στο δίλημμα που προσπαθούν να μας επιβάλουν, ποια από τις δύο καταστροφές προτιμώ, την καταστροφή που θα φέρει το Νέο Μνημόνιο ή την καταστροφή που, όπως λένε, θα φέρει η χρεοκοπία, εγώ, φίλοι μου, αρνούμαι να μπω. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι διαφορές μου φαίνονται αδιόρατες -έτσι κι αλλιώς χαμένοι είμαστε.

Εδώ που έχουμε φτάσει, εδώ που μας έφτασαν δηλαδή, μόνο ένα πράγμα μας απομένει. Να βγούμε από τον μονόδρομο που μας έχουν βάλει και να πάρουμε την άλλη στράτα.

Ο θάνατος του Κομματικού Κατεστημένου

Σήμερα μπήκε μια τελεία.

Ανεξάρτητα από το αν χρειαστούν νέα μέτρα, αν θα υπερβούμε την Κρίση σε 50 χρόνια, όπως είπε χθες ο κ. Καρατζαφέρης, ή σε 30, σήμερα, με την συναίνεση των κ.κ. ΓΑΠ, Σαμαρά και Καρατζαφέρη, τελειώνει η Ελλάδα όπως την ξέραμε, ο Ελληνισμός ίσως, η κοινωνία μας, ο τρόπος ζωής, τα καλά και τα κακά που αγαπούσαμε ή μισούσαμε, που ακολουθούσαμε και μας παίδευαν.

Κι αρχίζει μια πορεία στο σκοτάδι προς το άγνωστο.

Γιατί είναι βέβαιο ότι και το νέο πακέτο μέτρων θα αποτύχει, ακόμα κι αν εφαρμοστεί με θρησκευτική ευλάβεια. Γιατί έχει –άγνωστο για πιο λόγο– την αποτυχία στο DNA του. Όπως αποτυχαίνουν άλλωστε τα αντίστοιχα προγράμματα και στις άλλες χώρες της περιφέρειας, παρότι είναι, όπως μας λένε, ηπιότερα από το δικό μας.

Σήμερα τελειώνει οριστικά και το κομματικό κατεστημένο, όπως διαμορφώθηκε και το γνωρίσαμε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.

Το Πασόκ έχει τελειώσει από καιρό.

Στην πραγματικότητα τελείωσε όταν ο ΓΑΠ και το παρεάκι του, με την εγκληματική ελαφρότητα και την αφέλειά τους μας οδήγησαν στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα χρόνο μετά την θριαμβευτική εκλογή του, το φθινόπωρο του 2010 στις Περιφερειακές Εκλογές, ο Πρωθυπουργός ΓΑΠ αναγκάστηκε να απειλήσει με παραίτηση, χρεοκοπία και κατάρρευση του ΕΣΥ για να βγάλει ένα ή δύο δημάρχους παραπάνω. Έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει αντιπατριώτες όσους διαφωνούσαμε και διαφωνούμε με την υποταγή της χώρας στους δανειστές!

Το 8% που έδιναν στο Πασόκ οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων ημερών ίσως να καθίστανται πλέον άπιαστο όνειρο, καθώς οι πολίτες θα συνειδητοποιούν τις δεσμεύσεις του Νέου Μνημονίου.

Το κυριότερο βέβαια δεν είναι η πτώση των ποσοστών του κόμματος, αλλά η διάλυση του τετραγώνου Κόμμα – Κράτος – Κυβέρνηση – Διαπλοκή, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ολόκληρο το Πασοκικό οικοδόμημα. Είναι αυτό ακριβώς το σχήμα της επιτυχίας που προσπάθησε να μιμηθεί με μερική επιτυχία και η Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα πιο μικρά κόμματα.

Η διάσπαση αυτού του τετραγώνου, διασπά και την ίδια την λογική του μεταπολιτευτικού κομματικού κατεστημένου με όσα αυτό συνεπάγεται.

Πολλά μπορούμε να καταλογίσουμε σε αυτό το σύστημα –αν μη τι άλλο, εξαιτίας του οι διάφοροι κύριοι Πάγκαλοι μπορούσαν με τα ξεδιάντροπα «Μαζί τα φάγαμε» να διαχέουν τις ευθύνες τους στην κοινωνία. Μας πρόσφερε πάντως την πολιτική σταθερότητα πάνω στην οποία στηρίχθηκε η εφήμερη ευημερία μας και όλα όσα, καλά ή κακά, ζήσαμε τα τελευταία 40 σχεδόν χρόνια.

Τώρα φαίνεται ότι η θέση του Πασόκ καταλαμβάνεται από την Δημάρ.

Πράγματι, πολλοί Πασόκοι, μεσαία και χαμηλά στελέχη, αναγνώρισαν κάτι το γνώριμο και οικείο στην προσπάθεια του κ. Κουβέλη και έσπευσαν να αγκαλιάσουν (και να αγκαλιαστούν από) το εγχείρημα. Όμως αυτό δεν συνιστά πραγματική δυναμική, ουσιαστικό κοινωνικό ρεύμα, η οποία θα απογειώσει αυτό το κόμμα. Μοιάζει πιο πολύ με μια πρόχειρη λύση μέχρι να συνέλθουμε από την καρπαζιά, για να δούμε πού θα πάμε.

Κακά τα ψέματα, σε μια χώρα φτωχών, ανέργων και αθλίων, ακόμα και ο λόγος της Δημάρ φαντάζει ξένος από τα προβλήματα που απασχολούν και θα απασχολήσουν τα μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Συνεπώς, ανεξάρτητα αν επιβεβαιωθούν στην κάλπη οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος αυτού, πιστεύω ότι η άνοδός του δεν θα έχει ούτε διάρκεια, ούτε βάθος.

Σήμερα όμως φαίνεται ότι τελειώνει και ο άλλος πόλος του Πολιτικού Συστήματος, η Νέα Δημοκρατία_ του Αντώνη Σαμαρά. Μια απλή βόλτα στα διαδικτυακά στέκια των υποστηρικτών του αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι, μετά την συμφωνία του στο Νέο Μνημόνιο, όλα αλλάζουν και για τον ίδιο και για το κόμμα του.

Τον τελευταίο χρόνο ο κ. Σαμαράς κάνει την μια υποχώρηση μετά την άλλη, διαψεύδεται συνεχώς και έχει καταστεί πλέον αναξιόπιστος στα μάτια και των πιο πιστών οπαδών του. Η αρχική υπόσχεση για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου κατέληξε διαφωνία για τις επικουρικές συντάξεις. Αυτή ήταν σανίδα από την οποία επιχείρησε να κρατηθεί ο βυθιζόμενος αρχηγός της Συγκυβερνώσας Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά ούτε κι αυτό του χαρίστηκε, από τους εταίρους του (εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Έχουν υπολογίσει πώς θα αντιμετωπίσουν την πτώση του Ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου οι τοκογλύφοι εταίροι μας; Ή μήπως δεν τους νοιάζει; Μήπως το επιδιώκουν;). Έτσι, ο κ. Σαμαράς αναγκάστηκε να ταπεινωθεί και να υποκύψει και σε αυτό, τσακίζοντας τις ελπίδες, τις αυταπάτες, που έτρεφαν για τον ίδιο οι οπαδοί τους.

Η ΝΔ_ λογικά θα συνεχίσει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις και μάλλον θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά η νίκη της θα είναι πολύ πιο κουτσουρεμένη, από εκείνη που αρχικά υπολόγιζε. Αν συνεκτιμήσει κανείς και το γεγονός ότι, σε περίπτωση νίκης, το κόμμα του Α. Σαμαρά θα είναι η ραχοκοκαλιά της Κυβέρνησης, που θα κληθεί να εφαρμόσει τα μέτρα, μπορούμε να μιλάμε για Πύρρειο Νίκη. Νίκη που μάλλον θα σημάνει την εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό και του κόμματος του Κων. Καραμανλή.

Το παράξενο πάντως είναι πως η πτώση του Αντώνη Σαμαρά οφείλεται στο γεγονός ότι η στρατηγική του στηριζόταν στη λογική παρόμοια με εκείνη που οικοδόμησε η κα Μπακογιάννη τη δική της. Έγραφα τον περασμένο Οκτώβριο ότι:

Η κα Μπακογιάννη πόνταρε όλα (όπως φαίνεται) τα φράγκα της στο κουτσό άλογο ΓΑΠ. Η επιτυχία του κόμματός της εξαρτιόνταν αποκλειστικά και μόνο από την επιτυχία του Μνημονίου, την επιτυχία δηλαδή του κυρίου ΓΑΠ ως κυβερνήτη.

Ο κος Σαμαράς από την άλλη στήριξε όλη του την στρατηγική στην λελογισμένη και περιορισμένη αποτυχία του ΓΑΠ. Παρότι οι αναλυτές του προέβλεψαν εξαρχής πχ την διάλυση της Μεσαίας Τάξης (και χλευάζονταν για τις εκτιμήσεις τους αυτές από διάφορους δημοσιογράφους-οπαδούς της τροϊκανής πολιτικής), φαίνεται ότι ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να φανταστούν το μέγεθος ή τις επιπτώσεις, που θα είχε μια τέτοια διάλυση στο κοινωνικό γίγνεσθαι και το πολιτικό κατεστημένο. Ή δεν μπόρεσαν να σχεδιάσουν μια στρατηγική, που θα επέτρεπε και στους ίδιους να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα Μνημόνια και στο λαό να δώσουν ελπίδα και προοπτική. Έτσι φτάσαμε στο σημερινό χαστούκι.

Η φιλοδοξία του κ. Καρατζαφέρη να μετακινηθεί ο ίδιος και το κόμμα του στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας είναι γονατίζει το Λάος. Ο κ. Καρατζαφέρης υπερτίμησε την ικανότητά του στους ελιγμούς και υποτίμησε την μνήμη και την λογική των οπαδών του. Οι οποίοι στο κάτω-κάτω της γραφής, αν ήθελαν να ψηφίζουν ένα κόμμα με συμβατικές, κεντρώες απόψεις, δεν θα επέλεγαν τον ίδιο.

Τις τελευταίες ώρες ο κ. Καρατζαφέρης και οι επιτελείς του κόμματός του, επιδίδονται σε ρητορικές ακροβασίες (καημένε Καβάφη!), για να επανασυσπειρώσουν την κομματική τους βάση. Η Χρυσή Αυγή όμως ήδη εμφανίστηκε στο προσκήνιο και όλα όσα διαδραματίζονται αυτές τις ώρες, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της. Η είσοδός της στη Βουλή, που αυτή τη στιγμή θεωρείται πολύ πιθανή, θα είναι η ύστατη απόδειξη ότι οι αξίες και οι αρχές, βεβαιότητες, τα ταμπού ακόμα της μεταπολίτευσης πέθαναν.

Ο επιθανάτιος ρόγχος του Κομματικού Συστήματος είναι ένα κέρδος για τους πολίτες. Αν μη τι άλλο δημιουργείται ένα κενό, το οποίο μπορούμε να καλύψουμε με φορείς και σχηματισμούς που θα προωθούν τα δικά μας συμφέροντα και όνειρα.

Ας μη γελιόμαστε όμως: Ουσιαστική νίκη θα είναι αν καταφέρουμε να συντρίψουμε το μακρύ χέρι του Συστήματος Εξουσίας. Εκείνο που κινεί τα ΜΜΕ.

Αλλαγή Πλαισίου

Την Δευτέρα το Μαξίμου διέρρευσε ότι ο τεχνοκράτης και Πρωθυπουργός τραπεζίτης κος Παπαδήμος ζήτησε στοιχεία για το τι θα σημάνει ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Θα είχε ενδιαφέρον να μας λέγανε τα ΜΜΕ, αν τα στοιχεία αυτά μετρούσαν τις συνέπειες της χρεοκοπίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Το λέω αυτό, γιατί όπως διαβάζουμε, πολλοί οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα έχει άμεσες καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες και των άλλων χωρών της περιφέρειας, αλλά και της ίδιας της Γαλλίας.

Παρόλα αυτά, ο κύριος Παπαδήμος ετοιμάζεται, όπως αναφέρουν πάλι τα ΜΜΕ, να εκβιάσει για μια ακόμα φορά τον λαό περιγράφοντας σε βραδινή τηλεοπτική του εμφάνιση τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Σαν απάντηση στις τρομερές αυτές συνέπειες ο κύριος Πρωθυπουργός θα προβάλλει το Νέο Μνημόνιο, την «Σωτηρία της Χώρας», που αποτελεί και την προσωπική του κόκκινη γραμμή.

Όμως, όπως έχω ήδη γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, η φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι κενή περιεχομένου. Οι λέξεις μπορεί να φέρουν ειδικό συναισθηματικό βάρος, αλλά πρακτικά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Αντιθέτως, πίσω από το καθησυχασμό που εμπνέει η φράση «Σωτηρία της Χώρας», υποκρύπτεται ένα εφιαλτικό αύριο:

– Αύξηση της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων

– Αύξηση της φορολόγησης της κατανάλωσης

– Μείωση των μισθών και των συντάξεων

– Βάθεμα της ύφεσης

– Περαιτέρω πτώση της κατανάλωσης

– Αύξηση της ανεργίας

– Κατάρρευση του Ασφαλιστικού Συστήματος

– Πώληση για ένα κομμάτι ψωμί μεγάλων και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων (όπως ο ΟΠΑΠ)

– Το Σύστημα Υγείας θα εκθεμελιωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως ομολογεί και ο αρμόδιος υπουργός κύριος Λοβέρδος

– Η Δημόσια Παιδεία έχει ήδη αποδιοργανωθεί. Πεινασμένα παιδιά συγκεντρώνονται σε σχολεία χωρίς θέρμανση, χωρίς βιβλία και με ελλείψεις στους εκπαιδευτικούς, ενώ επίκεινται και απολύσεις δασκάλων μέσα στο ’12

– Η κυρία Μέρκελ έχει δηλώσει πως προτίθεται να δεσμεύσει τα έσοδα του Ελληνικού κράτους σε ειδικό λογαριασμό και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις δικές της προτεραιότητες

– Οι Γερμανοί απαιτούν την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, όπου θα επικρατούν ειδικοί χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές και δεν θα ισχύουν τα κουτσουρεμένα εργατικά δικαιώματα

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα αυτού του είδους η «Σωτηρία», που εξυφαίνει η Τρόικα με την συνέργεια του κυρίου Παπαδήμου και των τριών κομμάτων, μου μοιάζει πάρα πολύ –αν δεν είναι κιόλας– με καταστροφή. Οι κόκκινες γραμμές έχουν γίνει ανέκδοτο και η διαπραγμάτευση ισοδυναμεί με πραγματεία περί της σκιάς του όνου.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και το γεγονός, ότι οι χώρες που πριν 2-3 μήνες εισέπρατταν τα δημόσια συγχαρητήρια της κυρίας Μέρκελ για τις μεταρρυθμιστικές τους επιδόσεις, σύρονται κι αυτές σε Νέα Μνημόνια, σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγω:

Όσο και να προσπαθούμε, όσο και να αλλάζουμε τα μείγματα και τις δοσολογίες, η συγκεκριμένη συνταγή ΔΕΝ βγαίνει.

Χρειάζεται, συνεπώς, να αλλάξει συνολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο χτίζονται οι πολιτικές για την υπέρβαση της Κρίσης.

Χρειάζεται να αλλάξει συνολικά η λογική με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Αν, βέβαια, θέλουν να διασώσουν κάτι από τη χώρα και τον λαό της.

Γιατί αν δεν θέλουν, τότε κύριοι και κυρίες Σωτήρες, είσαστε σε καλό δρόμο!