Category Archives: Μετανάστευση

Κύκλος διαλέξεων: Τόποι, χρόνος και ορίζοντες της Ύστερης Αρχαιότητας

Ο Michel Foucault θεωρούσε ότι για να κατανοήσουμε καλλίτερα το νεώτερο άτομο, θα πρέπει να εξετάσουμε την ιστορική πορεία που το διαμόρφωσε. Ακολουθώντας αυτή την προτροπή, ο συγκεκριμένος κύκλος διαλέξεων θα εστιάσει στην ύστερη αρχαιότητα (3ος – 8ος αιώνας μ.Χ.), μια περίοδο βαθιάς και πολυεπίπεδης κρίσης, αλλά και μεγάλων υπερβάσεων, η οποία δικαίως θεωρείται μήτρα του σύγχρονου κόσμου.

Η ύστερη αρχαιότητα ξεκινά με την διάδοση του Χριστιανισμού και κλείνει με την ανάδυση του Ισλάμ –δυο μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, που τότε, για πρώτη φορά, χώρισαν τον κόσμο σε χριστιανική Δύση και ισλαμική Ανατολή. Παράλληλα, αρχαίες δομές καταρρέουν και νέες συστήνονται, το αξιακό σύστημα αναδιαμορφώνεται, οι ορίζοντες του πνεύματος και της φαντασίας διευρύνονται, νέες γωνίες θέασης της πραγματικότητας ανακαλύπτονται. Ο άνθρωπος επανακαθορίζει την θέση του στον χώρο και τον χρόνο και την σχέση του με τον εαυτό του θέτοντας τα θεμέλια του σύγχρονου κόσμου.

Σε αυτούς ακριβώς τους δύο άξονες δομείται ο συγκεκριμένος κύκλος διαλέξεων, που θα γίνουν στο Ίδρυμα Θεοχαράκη τις Παρασκευές του Απριλίου και του Μαΐου. Θα συζητηθεί η σχέση του ανθρώπου με τον χώρο εστιάζοντας σε θέματα, όπως η δημιουργία νέων ισχυρών κέντρων εξουσίας εκτός Μεσογείου και η σχέση τους με την Ρώμη και το Βυζαντινό κράτος, η καινούργια σχέση του ανθρώπου με το σώμα και την ψυχή, οι αντιλήψεις για τον έρωτα και την σεξουαλικότητα, την βία και τον πόνο, την αρρώστια και τον θάνατο.

Αμφιθέατρο Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη

15, 22 Απριλίου 2016
6, 13, 20, 27 Μαΐου 2016
Παρασκευή 18.00-20.00

Πληροφορίες: 210 3611206 • http://www.thf.gr

Advertisements

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Christos Tsiolkas, The Slap (Το χαστούκι)

Το μπάρμπεκιου πάρτι του Έκτορα και της Aisha διακόπτεται απότομα όταν ο Χάρης χαστουκίζει τον μικρό Hugo, ένα ανυπόφορο τρίχρονο αγόρι, που απειλούσε τον επτάχρονο γιο του με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ. Οι γονείς του μικρού κάλεσαν την αστυνομία, δημιουργήθηκε μεγάλη ταραχή και οι παριστάμενοι χωρίστηκαν σε δυο στρατόπεδα: Κάποιοι βρήκαν απολύτως δικαιολογημένη την πράξη του Χάρη ή θεώρησαν υπερβολική την αντίδραση των γονιών του μικρού (αστυνομία, μήνυση, δικαστήρια) και κάποιοι ένιωσαν τόσο μεγάλη αποστροφή από την πράξη και τον δράστη, που εύχονταν την ολοκληρωτική καταστροφή του.

Στο εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης του βιβλίου τίθεται το ερώτημα Whose side are you on? και πράγματι ο αναγνώστης δεν μένει απαθής θεατής των γεγονότων, αλλά μπαίνει στο τριπάκι να το απαντήσει, να πάρει θέση. Εδώ βρίσκεται ένα από τα πλεονεκτήματα της γραφής του Τσιόλκα: Ο αφηγητής, ο συγγραφέας, δεν παίρνει θέση. Εκθέτει με ευαισθησία, πάθος και καθαρότητα τις διαφορετικές οπτικές 8 προσώπων που ήταν παρόντες στο περιστατικό και αφήνει τους αναγνώστες να τους αγαπήσουν ή να τους μισήσουν –ναι, η γραφή του πετυχαίνει να δημιουργήσει στον αναγνώστη τόσο ισχυρά συναισθήματα.

Παρά το γεγονός όμως ότι ο ξυλοδαρμός ενός ανηλίκου από έναν ενήλικο βρίσκεται στην αφετηρία και την καρδιά του μυθιστορήματος, παρότι ο αναγνώστης ταυτίζεται με τους ήρωες και παίρνει θέση για το περιστατικό, η κακοποίηση των ανηλίκων δεν είναι το κεντρικό θέμα του Τσιόλκα. Οι σχέσεις, η οικογένεια και, κυρίως, τι συγκροτεί και τι σημαίνει ταυτότητα είναι τα θέματα που απασχολούν τον συγγραφέα. Ελληνοαυσταλός δεύτερης γενιάς ο ίδιος, αριστερός κι ομοφυλόφιλος, ξέρει πολύ καλά τους διχασμούς και τις αμφιθυμίες που βιώνουν οι ήρωές του, την ακροβασία τους ανάμεσα στις παλιές και τις νέες πατρίδες, σχέσεις, συνήθειες.

Η αυστραλέζικη κοινωνία παρουσιάζεται διχασμένη, ανάμεσα στους ντόπιους και τους μετανάστες. Η προηγούμενη γενιά, των ανθρώπων που άφησαν τις πατρίδες τους, είχαν έντονη συνείδηση της διαφοράς τους τόσο από τους ντόπιους, όσο και από τους μετανάστες άλλων εθνοτήτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μανώλης, ο πατέρας του Έκτορα, όχι μόνο αναζήτησε ελληνίδα για να παντρευτεί, αλλά ζήτησε πληροφορίες για την οικογένειά της και για το χωριό της ακόμα. Η νεώτερη γενιά είναι –ή μάλλον, θέλει να δείχνει– ενταγμένη στην αυστραλέζικη κοινωνία –δεν είναι μόνον ο Έκτορας που παντρεύτηκε την Ινδή Aisha, αλλά όλοι σχεδόν οι γάμοι της γενιάς του είναι μεικτοί. Η νεώτερη γενιά φαίνεται αφομοιωμένη, χωνεμένη, αλλά και ένα χαστούκι αρκεί για να φανερωθούν οι διαφορές και τα χάσματα. Έτσι η οικογένεια του Έκτορα και της Aisha κλυδωνίζεται, δοκιμάζεται σοβαρά. Εκείνος νιώθει την υποχρέωση και την ανάγκη να υποστηρίξει τον πρώτο του ξάδερφο, όχι γιατί επιδοκιμάζει αναγκαστικά την πράξη του, αλλά γιατί μεγάλωσαν μαζί, είναι σαν αδέρφια, είναι οικογένεια. Η Aisha από την άλλη μένει στο πλευρό της Rosie, της μητέρας του Hugo, παλιάς της φίλης, όχι γιατί δεν βλέπει τον βαθύτατα προβληματικό τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει τον γιο της, αλλά γιατί την θεωρεί οικογένειά της. Δύο (τουλάχιστον) εκδοχές της οικογένειας συνυπάρχουν στο βιβλίο του Τσιόλκα, αντίθετες, αντίπαλες κι αντιμαχόμενες. Το μόνο τους κοινό στοιχείο είναι και οι δυο, όλες, απαιτούν τυφλή πίστη κι αφοσίωση από τα μέλη τους.

Το βιβλίο του Τσιόλκα έχει κερδίσει πολλά βραβεία κι έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα μπεστσέλερ της εποχής μας. Μάλιστα αυτή την εποχή γυρίζεται και σήριαλ, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας άλλος γνωστός μας ελληνοαυστραλός, ο Alex Dimitriades, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στην κινηματογραφική διασκευή του πρώτου μυθιστορήματος του Τσιόλκα, το Head On της Ana Kokkinos.

«Γερμανικές βολές κατά της Ελλάδας για την Χορήγηση Ασύλου στους παράνουμους Μετανάστες»

Ένας Ιρανός, που λέτε, που παρανόμως εισήλθε στην Ελλάδα, παρανόμως πήγε στην Γερμανία. Κι ενώ οι Γερμανοί τον πακετάρισαν και ετοιμάζονταν να μας τον στείλουν, αυτός προσέφυγε στην δικαιοσύνη και το Διοικητικό Δικαστήριο της Φρακνφούρτης του χορήγησε πολιτικό άσυλο.

Λοιπόν αυτή η περίπτωση του ΕΝΟΣ Ιρανού ήταν η αφορμή για να μας κατηγορήσουν ότι δεν φερόμαστε στους παράνομους μετανάστες ως Ευρωπαϊκή χώρα και μπλα-μπλα-μπλα.

Βέβαια η στεναχώρια των Γερμανών δεν έχει να κάνει με την Ευρωπαϊκότητα ή μη της Ελλάδος:

Βλέπετε, φοβούνται η χορήγηση ασύλου στον ΕΝΑ παράνομο Ιρανό θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και «Η Γερμανία θα είναι διάτρητη και θα ανοίξουν ντεφάκτο οι πύλες της για όλους«.

Να γίνει διάτρητη και να ανοίξουν οι πύλες της για όλους!

Χεστήκαμε!

Πολύ θα το χαρώ να δω τους δρόμους σας πηγμένους στην Μέση και την άλλη Ανατολή, για να δω -χο, χο,χο- τι θα κάνετε τότε. Πώς θα το αντιμετωπίσετε. Να πάρω πρακτικά μαθήματα, βρε αδερφέ, γιατί με τα θεωρητικά, τις παραινέσεις και τα μαλώματα, δεν τα πάω καλά.