Category Archives: Σαμαράς

Εξαιρέσεις;

Όχι, δεν υποστηρίζω τους απεργούς του Μετρό. Και δεν πιστεύω ότι ο αγώνας είναι δίκαιος –νομίζω μάλιστα ότι εδώ και μέρες έχει πάψει να είναι δικαιολογημένος.

Εξηγούμαι:

Μια από τις πρώτες, τις θεμελιώδεις κριτικές που κάναμε κι εγώ, αλλά και οι περισσότεροι από όσους επέκριναν την πρώτη Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, όταν επεχείρησε να εφαρμόσει το πρώτο Μνημόνιο, ήταν ακριβώς το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές εξαιρέσεις. Το πρώτο πακέτο μέτρων του 2010, αλλά και τα άλλα που το ακολούθησαν, άφηνε αλώβητους τους μισθούς και τις συντάξεις πολλών ομάδων πολιτών και μάλιστα των πιο υψηλόμισθων, των πιο ευνοημένων από το μεταπολιτευτικό σύστημα. Έτσι, αντί να δώσει την αίσθηση του κοινού αγώνα, της θεμελίωσης, έστω και με θυσίες, ενός νέου, καλλίτερου μέλλοντος, εμπέδωσε στους απλούς πολίτες την αίσθηση της διάκρισης και της αδικίας.

Χρειάστηκαν να καταπέσουν δύο Πρωθυπουργοί και να γίνουν δύο εκλογικές αναμετρήσεις για να φτάσουμε στο αυτονόητο: Αυτή την δύσκολη στιγμή να μην γίνονται εξαιρέσεις. Έτσι είδαμε να γίνονται γενναίες περικοπές ακόμα και στις αποδοχές των δικαστικών ή των υπαλλήλων της Βουλής, ομάδες που μέχρι χθες βρίσκονταν στο απυρόβλητο. Ήρθε και η σειρά των εργαζομένων στα ΜΜΜ.

Σε προσωπικό επίπεδο συμπονώ καθέναν ξεχωριστά από τους εργαζόμενους στα Μέσα σταθερής τροχιάς που βλέπουν το εισόδημά τους να μειώνεται. Ξέρω τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν. Είναι όμως περικοπές που υπέστησαν πρώτοι-πρώτοι οι συνταξιούχοι γονείς μου, οι συγγενείς και οι φίλοι μου που είναι δάσκαλοι και καθηγητές στα σχολεία ή μέλη ΔΕΠ σε Πανεπιστήμια, αλλά κι εκείνοι που είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή ελεύθεροι επαγγελματίες –για να μην αναφερθώ στους ανθρώπους μας που είναι άνεργοι.

Ακριβώς επειδή κατανοώ τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και θα αντιμετωπίσουν εξαιτίας των περικοπών οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, θεώρησα στην αρχή δικαιολογημένη την αντίδρασή τους: Εξέφραζαν την διαφωνία τους σε μια πολιτική που τους έπληττε άμεσα.

Αλλά από ένα σημείο και μετά το πράγμα ξέφυγε. Οι αποφάσεις της συνδικαλιστικής τους ηγεσίας δεν στόχευαν στην διαμαρτυρία, αλλά μετέτρεπαν εμάς, που η επαγγελματική, η κοινωνική και όποια άλλη ζωή μας εξαρτάται από τα ΜΜΜ, σε κλοτσοσκούφι, για να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους. Ζημίωναν άμεσα όλους όσους είχαμε προπληρώσει τις μετακινήσεις του μήνα στηρίζοντας την εταιρία που εργάζονται και τους ίδιους. Ανέτρεψαν τον δικό μας σφιχτό προϋπολογισμό, καθώς μας ανάγκασαν να χρησιμοποιούμε ταξί για τις απαραίτητες μετακινήσεις μας. Και ζητώντας τι; Να εξαιρεθούν από αυτό που εμείς βιώνουμε!

Λυπάμαι, αλλά σαν πολίτης αυτό το αίτημα, τέτοιες απαιτήσεις δεν μπορώ να τις υποστηρίξω. Γιατί πολύ απλά δεν πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι στο Μετρό είναι καλλίτεροι από τους γιατρούς, τους δασκάλους, τους δικαστικούς, τον κάθε λογής εργαζόμενο, υπάλληλο, συνταξιούχο, που δεν έχει εξαιρεθεί από τα μέτρα.

Στη σημερινή ειδικά περίσταση κάθε αίτημα για εξαίρεση συνιστά πρόκληση και, αν μου το επιτρέπετε, αναίδεια. Δεν μπορείς να βγάζεις την γλώσσα στους συμπολίτες σου, γιατί έτσι σε είχαν μάθει τα προηγούμενα χρόνια.

Aν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για το ποια στρατηγική έπρεπε να ακολουθηθεί και ποιοι θα ήταν οι βέλτιστοι χειρισμοί, αυτές όμως έχουν να κάνουν πιο πολύ με την επικοινωνιακή διαχείριση, παρά με την ουσία. Γιατί η ουσία, η κατάληξη αν θέλετε, δεν μπορεί παρά να είναι μία, ασχέτως χειρισμών: Η κατάσταση αυτή έπρεπε να λήξει το συντομότερο δυνατόν.

Κάτι αλλάζει…

Κάποιοι φίλοι απόρησαν με την βεβαιότητα που εξέφρασα την περασμένη εβδομάδα ότι θα τα καταφέρουμε. Ίσως γιατί οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν είναι τόσες, ώστε δυσκολεύονται να δουν έξω από το πλαίσιο των δικών τους αναγκών· ίσως γιατί έχουν εθιστεί 2 χρόνια τώρα στην καταστροφολογία· ίσως πάλι γιατί με έχουν συνηθίσει πιο σκεπτικιστή.

Δεν παραγνωρίζω, ούτε αγνοώ την δύσκολη κοινωνική και οικονομική κατάσταση. Χιλιάδες συμπολίτες μας, κάποιοι από αυτούς συγγενείς ή φίλοι μας, δοκιμάζονται σκληρά από την ανεργία, την μείωση των αποδοχών τους, την φορολογία, την γενικότερη ανασφάλεια. Από την άλλη όμως, για πρώτη φορά από τότε που βρθήκαμε στην δίνη της Κρίσης, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται ενθαρρυντικά σημάδια για την υπέρβασή της.

Έτσι, το πρωτογενές πλεόνασμα του προϋπολογισμού δεν είναι πλέον μακρινό ενδεχόμενο, κάτι σαν πολιτικοοικονομική επιστημονική φαντασία, αλλά, όπως λένε οι ειδικοί, η πλέον πιθανή εξέλιξη για το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους. Και οι επενδύσεις, που θα λιπάνουν την ντόπια αγορά και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, έχουν αρχίσει δειλά-δειλά να γίνονται. Και τα νέα από τον τουρισμό λένε ότι η φετινή χρονιά θα είναι η καλλίτερη των τελευταίων χρόνων, που σημαίνει περισσότερες δουλειές (εποχιακές ίσως, αλλά δουλειές) και χρήμα που θα εισρεύσει άμεσα στην αγορά.

Πέρα όμως από αυτά, για τα οποία μπορούν να μιλήσουν καλλίτερα οι ειδικοί, η πιο σημαντική αλλαγή που συντελείται σήμερα κατά την γνώμη μου, το πιο απτό δείγμα ότι μπαίνουμε σε μια νέα εποχή είναι η ίδια η Κυβέρνηση.

Νομίζω ότι ακόμα κι εκείνοι που διαφωνούν με την πολιτική που εφαρμόζεται, δεν μπορούν παρά να αναγνωρίσουν το προφανές: Ενώ στην αρχή είχαμε νομίσει ότι θα αποτελούσε θνησιγενές πολιτικό πειραματισμό, η Κυβέρνηση Σαμαρά αποδεικνύει καθημερινά ότι αποτελεί παράγοντα σταθερότητα και ότι διαθέτει δυναμική η οποία υπερβαίνει τα χρονοδιαγράμματα που θέτουν οι διάφοροι αναλυτές. Κι ακόμα ότι παρά τις διαφωνίες ή τις διαφορετικές εκτιμήσεις των μελών της ή τις αντιφάσεις των κομμάτων που την στηρίζουν, είναι η πιο συγκροτημένη Κυβέρνηση που είχαμε τα τελευταία χρόνια.

Αυτό βέβαια δεν οφείλεται ούτε στην κρισιμότητα της στιγμής μόνο, ούτε στα μικροπολιτικά ή άλλα οφέλη των εταίρων –τα παραδείγματα του πολύ πρόσφατου παρελθόντος διδάσκουν ότι τέτοιοι λόγοι δεν φτουράνε. Η εικόνα και η δυναμική της Κυβέρνησης οφείλεται κατά κύριο λόγο στις ικανότητες του Πρωθυπουργού κ. Α. Σαμαρά να συνεννοείται με τους εταίρους του και να διευθύνει τους Υπουργούς του. Έτσι ενώ στο πρόσφατο παρελθόν μονοκομματικές Κυβερνήσεις ακούγονταν σαν ξεχαρβαλωμένα βιολιά, ετούτη η Κυβέρνηση συνεργασίας έχει τον ήχο βιενέζικης ορχήστρας.

Το κέρδος για την Δημοκρατία, την πολιτική ζωή, αλλά και για μας τους πολίτες από αυτό είναι ανυπολόγιστο: Μέχρι χθες λέγαμε ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε «κουλτούρα συνεργασίας», σήμερα την δημιουργούμε. Και μάλιστα ενώ η συνεργασία σε κυβερνητικό επίπεδο αποτελούσε επιδίωξη της αριστεράς κατά την μεταπολίτευση, αυτή υλοποιείται από έναν Κεντροδεξιό Πρωθυπουργό.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να επαναλάβω: Η πιο απτή απόδειξη ότι κάτι αλλάζει, ότι τελειώνουμε με την μεταπολίτευση και προχωράμε σε μια νέα περίοδο, ότι έχουμε αρχίσει να ξεκολλάμε από την λάσπη, είναι η ίδια η λειτουργία της Κυβέρνησης.

Τα δύσκολα σαφώς και δεν πέρασαν, έχουμε πολλά μπροστά μας. Αλλά αρχίζει και διαφαίνεται ότι δεν αρμενίζουμε στραβά και ότι ο γιαλός είναι ευθεία μπροστά μας. Μετά από 3 χρόνια αβεβαιότητας και περιδίνησης  αυτό δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.

Επιστρέφοντας στην πραγματικότητα

Το τελευταίο δεκαήμερο είχα την πολυτέλεια να μην ενημερώνομαι για την επικαιρότητα. Δεν διάβαζα εφημερίδες ή ενημερωτικούς ιστότοπους, δεν έβλεπα δελτία ειδήσεων –ακόμα και το twitter άφησα για να μην μένουν χαραμάδες απ’ όπου θα διεισδύει στον μικρόκοσμό μου η καθημερινότητα μέσω των τιτιβισμάτων.

Όχι, δεν πήγα διακοπές σε κάποιο ερημονήσι.

Ήμουν εδώ, στο γραφείο μου, τριγυρισμένος από τα βιβλία μου, μπροστά στον υπολογιστή και με το κινητό από δίπλα. Συνέχιζα να διεκπεραιώνω τις πιο επείγουσες εργασίες και να μεταθέτω για αργότερα ό,τι μπορούσε να μετατεθεί. Σπαταλούσα τον χρόνο μου σερφάροντας μακριά από την Ελλαδική ειδησεογραφία.

Ήταν μια συνειδητή επιλογή, μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, να κλειστώ στον εορτάζοντα και εορταστικό μικρόκοσμό μας, αφήνοντας έξω την βία και το πένθος του κόσμου μας. Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι προτίμησα/ένιωσα την ανάγκη να ασχοληθώ για 10 μέρες με τον εαυτούλη μου, ξεχνώντας τους συνανθρώπους μου. Δεν είναι καθόλου αυτή η περίπτωση· αν κάτι μου έχει λείψει αυτό το καλοκαίρι, κάτι που το περίμενα και το προετοίμαζα και το είχα βαθιά ανάγκη, είναι αυτή ακριβώς η ενασχόληση με τον «εαυτούλη» μου, κάτι που δεν το κατάφερα.

Νομίζω ότι πιο πολύ ήταν η ανάγκη να δημιουργήσω / να ζήσω μια διέξοδο –πλασματική, έστω. Μέσα στην απελπισία που δημιουργεί η ατελείωτη νύχτα που βιώνουμε 3 χρόνια τώρα, ακόμα και μια τεχνητή σπίθα είναι καλοδεχούμενη – σ’ αυτή τη φάση βρέθηκα.

Αλλά σήμερα η γιορτή μας τελείωσε κι αργά-αργά, ανόρεχτα και διστακτικά επιστρέφω στην πραγματικότητα: Έστειλα δύο σημαντικά μέιλ που χρόνιζαν και στη συνέχεια επισκέφθηκα τα 2-3 βασικά site από τα οποία ενημερώνομαι. Τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει: Πάλι πρώτο θέμα η αποφασιστικότητα Σαμαρά να περάσει τα νέα νέα μέτρα· από κάτω η εμμονή δανειστών κι εταίρων να τηρηθούν οι συμφωνίες, παρότι η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με τις προβλέψεις πάνω στις οποίες βασίστηκαν· πυρκαγιές και ληστείες και δολοφονίες που αποδεικνύουν ότι το Κράτος δεν ανταποκρίνεται σε καμία από τις υποχρεώσεις του, ότι δεν προστατεύει ούτε τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών, ότι οι φόροι και τα χαράτσια που επιβάλλει και εισπράττει δεν έχουν καμιά ανταποδοτικότητα…

Δέκα μέρες απουσίας και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Τίποτα δεν έχει διαφοροποιηθεί.

Αναζητείται σχέδιο για την Μεγάλη Απόδραση.

Η εποχή των Άκρων

Νοσταλγώ την εποχή που ο Αύγουστος ήταν η μαύρη τρύπα της ειδησεογραφίας, την οποία οι δαιμόνιοι διευθυντές ειδήσεων προσπαθούσαν να καλύψουν με εμπεριστατωμένα ρεπορτάζ για τις νέες τάσεις στους κουραδοκόφτες και το πρώτο μπάνιο του Κων. Μητσοτάκη.

Τα τελευταία 3 καλοκαίρια μας (από την εποχή της «Κυβέρνησης της Πάρου» του κυρίου ΓΑΠ, αν τη θυμάστε) σκοτεινιάζουν επικίνδυνα από την ερεβώδη και απέλπιδα ειδησεογραφία. Μέτρα για μέτρα κι άλλα μέτρα, για να παραφράσουμε τον ποιητή, τα οποία με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε νέα μέτρα λίγο πριν την κάθε επόμενη δόση. Το μάθαμε το παιχνιδάκι πια – τίποτα δεν μας εκπλήσσει.

Βέβαια, τα πράγματα έχουν πλέον ξεφύγει. Μετά από 4 χρόνια ύφεσης και 3 χρόνια σκληρής Μνημονιακής πολιτικής, τα αποθέματα (οικονομικά, υπομονής, ελπίδας –κάθε είδους) του λαού και της κοινωνίας έχουν εξαντληθεί. Η Μεσαία Τάξη, η οποία δημιουργήθηκε από το τέλος του Εμφυλίου και μετά, κατέρρευσε. Ό,τι είχε απομείνει από αυτή, τα συντρίμμια της συσπειρώθηκαν μια τελευταία φορά στις εκλογές του Ιουνίου κι έδωσαν την νίκη στον Αντώνη Σαμαρά βοηθώντας έτσι τον σχηματισμό μιας Κυβέρνησης του ευρέως Κέντρου (Κεντροδεξιάς και Κεντροαριστεράς) ελπίζοντας ουσιαστικά σε ένα θαύμα. Αλλά τα θαύματα, όπως και το ταλέντο ή οι ιδέες, η έμπνευση και το θάρρος, στην Ελλαδική πολιτική σκηνή μας τελείωσαν προ πολλού. Το μόνο που μας έμεινε είναι η κλιμακούμενη φρίκη μιας εφιαλτικής πραγματικότητας.

Και δυστυχώς, όταν πλέον μιλάμε για φρίκη και εφιάλτη της πραγματικότητας ακριβολογούμε. Τα μέτρα που αφήνει να διαρρεύσουν το Οικονομικό Επιτελείο της Κυβέρνησης το πιστοποιούν. Δεν είναι τόσο οι 50.000 έφεδροι Δημόσιοι Υπάλληλοι, που θα προστεθούν στο 23,1% των ανέργων και την ανεπίσημη πραγματικότητα εκείνων που εργάζονται χωρίς να πληρώνονται. Είναι μέτρα όπως η σχεδιαζόμενη μείωση των συντάξεων κάτω των 1.000€ ή οι περαιτέρω περικοπές του Κοινωνικού Κράτους και η επιβολή πλαφόν στη νοσοκομειακή και υγειονομική περίθαλψη, τα οποία ουσιαστικά ανασυστήνουν ένα νέο Καιάδα.

Η Κυβέρνηση ασκεί μια εξτρεμιστική πολιτική εναντίον της κοινωνίας με μόνη της έγνοια και πρώτη της προτεραιότητα τα «νούμερα». Μια πολιτική η οποία θα εξοντώσει ολοσχερώς την Μεσαία Τάξη της χώρας –δηλαδή ακριβώς εκείνα τα στρώματα του πληθυσμού που με την ψήφο τους επιτρέπουν σήμερα στην ΝΔ_, το Πασόκ και την Δημάρ να μας κυβερνούν.

Όμως, όπως έχει αποδείξει η ιστορία αλλά και η καθημερινή εμπειρία, όταν καταστρέφεται ο κοινωνικός ιστός της χώρας, καταστρέφεται και το πολιτικό σύστημα· όταν καταρρέει το κοινωνικό κέντρο, καταρρέει και το πολιτικό –οι τελευταίες εκλογές επιβεβαίωσαν περίτρανα αυτόν τον κανόνα.

Συνεπώς, δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς προορατικό χάρισμα για να προβλέψει ότι η οικονομική πολιτική του κ. Σαμαρά και του κ. Στουρνάρα θα οδηγήσουν στην πλήρη διάλυση των κομμάτων που στηρίζουν την σημερινή Κυβέρνηση και σε περαιτέρω συρρίκνωση της επιρροής του πολιτικού χώρου τον οποίο αυτά εκφράζουν. Με άλλα λόγια, τα νέα μέτρα που ετοιμάζεται να ψηφίσει και να εφαρμόσει η Συγκυβέρνηση είναι βέβαιο ότι θα ενισχύσουν τα άκρα του κομματικού και πολιτικού συστήματος, ενώ δεν θα βοηθήσουν στο ελάχιστο στη σωτηρία της χώρας, η οποία θα συνεχίσει να επαφίεται στις διαθέσεις και τα μικροκομματικά παιχνίδια των Βόρειων εταίρων μας.

Και τα άκρα δεν συζητούν, δεν συνεννοούνται.

Τα άκρα δεν κατευνάζονται, ούτε απορροφούνται.

Τα άκρα πολεμούν.

219.374 δέντρα

«Ορισμένα από τα μέτρα που προβλέπονται, θα έπρεπε να ληφθούν ασχέτως Μνημονίου και Τρόικας».

Είναι το επιχείρημα που έχει αρχίσει ήδη να ακούγεται και είναι βέβαιο ότι θα ακουστεί συχνότερα, εμφαντικότερα και πιο δυνατά τις επόμενες μέρες και μήνες. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά: Το ακούσαμε και όταν υπογραφόταν και ψηφίζονταν το καταστροφικό Μνημόνιο από την τότε Κυβέρνηση και τους συμμάχους της, αλλά και κάθε φορά που διέρρεε, εξαγγελλόταν, ή λαμβάνονταν νέα μέτρα.

Ο στόχος είναι απλός: Επιμερίζοντας την εφαρμοζόμενη πολιτική σε επιμέρους μέτρα, από τα οποία τα 5 είναι επιβεβλημένα ούτως ή άλλως, τα 4 σκληρά, τα 7 δίκαια, τα 6 άδικα, η Κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της μπορούν να τα επικοινωνήσουν καλλίτερα στους κώλους που κάθονται στους καναπέδες (για να χρησιμοποιήσω την ορολογία του Joel Silver).

Η λογική δεν είναι καινούργια, δεν μας την έφερε η Τρόικα. Υπήρχε για πολλά χρόνια στο τσεπάκι των επικοινωνιακών επιτελείων –ο κ. Σημίτης για παράδειγμα κάθε φορά που γινόταν λόγος για την διαφθορά, ζητούσε από τους καταγγέλλοντες να πάνε στοιχεία στον εισαγγελέα, μετατρέποντας, κατά την επιτυχημένη εικόνα του Στ. Λυγερού, το δάσος της διαφθοράς σε άθροισμα μεμονωμένων δέντρων.

Όμως το θέμα δεν είναι αν κάποια από τα μέτρα ακούγονται σε κάποιους λογικά, σε άλλους φαντάζουν επιβεβλημένα ή σε κάποιους τρίτους μοιάζουν δίκαια κοκ. Στο κάτω-κάτω της γραφής ακόμα και το απεχθέστερο καθεστώς θα λάβει ένα, δύο ή τέσσερα μέτρα που από μόνα τους θα χαρακτηρίζονταν «καλά» –τα παραδείγματα περιττεύουν. Το θέμα είναι πού στοχεύουν αυτά τα μέτρα, ποια ευρύτερη στρατηγική εξυπηρετούν, αν εξυπηρετούν.

Δυστυχώς όμως για μια ακόμα φορά τα μέτρα που δρομολογούνται δεν φαίνεται να εντάσσονται σε κάποιον ευρύτερο σχεδιασμό από Ελληνικής πλευράς. Επιδιώκουν μόνο τον κατευνασμό των οργισμένων (;) εταίρων και των ανυπόμονων αγορών καθώς και την εξαγορά χρόνου. Η ελπίδα των Συγκυβερνώντων είναι ότι τους επόμενους 2, 3, 6 μήνες κάτι θα αλλάξει, κάπως θα διαφοροποιηθεί η κατάσταση. Ή ότι οι πολίτες για μια ακόμα φορά θα αποδεχτούν την μοίρα τους, θα καταπιούν κι αυτό το πικρό ποτήρι και με μικρογκρίνιες και μικροδιαμαρτυρίες θα πορευτούνε όπως-όπως για 2 χρόνια, μέχρι τις Ευρωεκλογές.

Μέρες Ιουλίου 2012

Ξεκίνησα να γράφω μερικές σκέψεις για την Κρίση, την Ελλάδα και την Ευρώπη, αλλά σταμάτησα. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη ή η μελαγχολική μου φύση, αλλά δεν βρίσκω πλέον νόημα ούτε στη συζήτηση αυτών των θεμάτων. Οι εξελίξεις τρέχουν ερήμην μας / οι στόχοι τίθενται ερήμην μας / οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην μας –στο όνομά μας βέβαια, εναντίον μας όμως.

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Δεν μας αρέσει βέβαια αυτό που ζούμε, αλλά δεν έχουμε και κάτι να προτείνουμε. Αν η απάντησή μας στη Συγκυβέρνηση Πασόκ-ΝΔ_-Λάος είναι η Συγκυβέρνηση ΝΔ_-Πασόκ-Δημάρ, είναι λογικό εταίροι και εταίρες να μην παίρνουν στα σοβαρά τα μηνύματα των εκλογών (ποια είναι αυτά αλήθεια;), να ζητάνε μόνο αυστηρή τήρηση των δεσμεύσεων (οι οποίες, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, ελήφθησαν με την κλασική μέθοδο των ημετέρων τεχνοκρατών: στα κουτουρού) και να μην δέχονται ούτε να συζητήσουν εκείνο που μέχρι χθες φαινόταν δεδομένο και περίπου αυτονόητο: την χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων (της φτωχοποίησης δηλαδή του πληθυσμού).

Ερημιά παντού.

Και μέσα και έξω.

Ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί αντιμέτωποι με ένα κράτος βαμπίρ, που τρέφεται από το αίμα και τις σάρκες μας…

 _____________

Ένας ακόμα φίλος έχασε τη δουλειά του την περασμένη εβδομάδα.

Ένας άλλος έκλεισε την επιχείρησή του.

Ένας τρίτος πηγαίνει καθημερινά στη δουλειά του, αλλά έχει να πληρωθεί απ’ τις απόκριες.

Πίναμε μπύρες στο Ιτς Καλέ και σχεδιάζαμε τον Χειμώνα της Ανέχειας. Να φωλιάσουμε, λέγαμε, σε κάνα χωριό, να καίμε τσάκνα στο τζάκι και να πίνουμε ολημερίς τσίπουρα κουβεντιάζοντας. Θα ρίχνουμε, εννοείται, και καμιά πενιά και θα ρημάζουμε τα δέντρα των γειτόνων –έτσι κι αλλιώς οι γέροι πόσα κάστανα θα φάνε;

Δεν φύσαγε καθόλου κι αναπνέαμε την υγρασία της λίμνης. Η κοπέλα που μας σέρβιρε αστειευόταν μαζί μας λες και μας ήξερε χρόνια –επικοινωνιακό ταλέντο, που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να… / πιτσιρίκια γκρινιάζανε από δίπλα / έφηβοι χαμουρεύονταν κάτω απ’ τις Καμάρες / πλάγιο το φεγγάρι έφτιαχνε μια φωτεινή γραμμή στην λίμνη κι ασήμωνε το Μιτσικέλι.

Παράξενο, αλλά όλο αυτό το σκηνικό δεν μας έβγαζε καμιά μιζέρια. Νιώθαμε μια γλύκα και μια ασφάλεια, έτσι που τα συζητούσαμε μεταξύ μας. Η ανασφάλεια ήρθε όταν κάποιος ανέφερε το εκκαθαριστικό, το χαράτσι και την εισφορά «αλληλεγγύης». Τότε απομείναμε σιωπηλοί, ο καθένας μόνος του απέναντι στο Κράτος-Εχθρό.

Ζητήσαμε λογαριασμό.

_____________

Πόσο εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες με προσόντα, ιδέες και προοπτικές την έχουν κάνει ή ετοιμάζονται να την κάνουν για έξω, επειδή δεν βρίσκουν τίποτα στην Ελλάδα;

Κάποτε θα μιλάμε γι’ αυτή την μεγάλη καταστροφή που συντελείται καθημερινά κάτω από τις μύτες μας…

Εκστρατεία τρομοκράτησης

Δεν θυμάμαι καμιά άλλη προεκλογική εκστρατεία που οι πολίτες είχαν τόσο πολύ έντονη την ανάγκη να ακούσουν ένα μήνυμα ελπίδας. Ο πεσιμισμός και η κατάθλιψη έχουν ξεφύγει από το παραδοσιακό στερεότυπο του «ας τα λέμε καλά» και μετριέται πλέον με αυτοκτονίες. Ανασφάλεια, απελπισία και απόγνωση για το παρόν και το μέλλον διαπιστώνει οποιοσδήποτε έχει μια στοιχειώδη αίσθηση της κοινωνίας –και γι’ αυτό ακριβώς έχουμε όλοι την ανάγκη να πεισθούμε από ένα θετικό λόγο.

Ιδανικά το πρόγραμμα που θα ανέπτυσσαν τα κόμματα κατά την προεκλογική περίοδο θα κινούνταν σε δύο άξονες:

  • Θα διέθετε ένα πειστικό, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, κοστολογημένο, με αυστηρό χρονοδιάγραμμα και συγκεκριμένες δράσεις, όπου θα αναπτυσσόταν η στρατηγική της αναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου, αλλά και τα μέτρα που θα λαμβάνονταν στο εσωτερικό ασχέτως αυτού (τα περίφημα «ισοδύναμα» δηλαδή).
  • Θα είχε και μια μακροπρόθεσμη, οραματική διάσταση για το πού θα πρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία. Μόνο τυφλοί δεν βλέπουν την κοινωνική αποσύνθεση που έχει συντελεστεί τα τελευταία 3 χρόνια και την ανάγκη να αναδιαμορφωθεί –ίσως και να ανακατασκευαστεί– το κοινωνικό οικοδόμημα –ιδιαίτερα δε η κατεστραμμένη Μεσαία Τάξη.

Δυστυχώς, τέτοια πράγματα δεν ακούμε. Συγκροτημένο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, πόσω μάλλον μακροπρόθεσμο όραμα, δεν έχει καταθέσει καμιά πλευρά. Στην καλλίτερη περίπτωση, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, έχουμε ακούσει καλές ιδέες ατάκτως εριμμένες και ελάχιστα επεξεργασμένες.

Και το χειρότερο:

Ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής καμπάνιας εξαντλείται στην επιχείρηση τρομοκράτησης των πολιτών όχι μόνο από εσωτερικούς, αλλά και από εξωτερικούς παράγοντες. Στα σενάρια για έξωση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη προστέθηκαν άλλα για την έξοδό της και από την Ε.Ε., ακόμα και για άμεση κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος την επομένη των εκλογών, αν πρωτεύσει ο Σύριζα! Αποκορύφωμα, ο κος Χανιάς(!), ο οποίος το 2007, λέει, ενημέρωνε τον ΓΑΠ για το ασυντόνιστο των πυροσβεστικών επιχειρήσεων, ανέλαβε σήμερα να ενημερώσει τον Ελληνικό λαό για την καταστροφή που τον περιμένει σε περίπτωση εκλογής του Σύριζα.

Έχω περιγράψει την σχέση μου με το κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και, όπως αντιλαμβάνεται κάθε στοιχειωδώς καλόπιστος αναγνώστης, δεν θα είχα πρόβλημα να προσυπογράψω κάποια τουλάχιστον από τα σχόλια που γίνονται για τον λαϊκισμό και το ανεφάρμοστο των προτάσεων Τσίπρα.

Πέρα όμως από αυτό, αν ο λαϊκισμός μου είναι ενοχλητικός, η τρομοκράτηση μου είναι απωθητική.

Σαν ψηφοφόρος, εκείνο που ζητάω από τα κόμματα σήμερα δεν είναι να μου υποδείξουν πιο είναι πιο επικίνδυνο ή ανίκανο, αλλά να μου αποδείξουν ότι διαθέτουν τις καλλίτερες από κάθε άποψη λύσεις και το πιο ελκυστικό όραμα για το μέλλον.

Αλλά, να σας πω την αλήθεια, επειδή λίγο-πολύ γνωριζόμαστε σε αυτή την χώρα όλοι μας, δεν περίμενα κάτι διαφορετικό ούτε από τη ΝΔ_ του κ. Σαμαρά, ούτε από τον Σύριζα του κ. Τσίπρα, ούτε από το Πασόκ του κ. Βενιζέλου, την Δημάρ του κ. Κουβέλη, τους ΑΕ του κ. Καμμένου και πάει λέγοντας. Αυτοί είναι –πιθανόν αυτοί είμαστε– και συνεπώς αυτή την προεκλογική εκστρατεία έχουμε.

Το ζήτημά μου είναι η επόμενη μέρα.

Πώς κυβερνά κάποιος που η εκλογή του στηρίχτηκε όχι γιατί πείστηκαν οι πολίτες, αλλά γιατί φοβήθηκαν περισσότερο τον αντίπαλο;

Οι εταίροι επιμένουν στην τήρηση των συμφωνημένων, που πρακτικά σημαίνει άμεση υπερψήφιση και εφαρμογή των νέων μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις, καθώς και νέες φορολογικές επιβαρύνσεις. Επιπλέον, όλα πλέον δείχνουν ότι θα απαιτηθούν νέα μέτρα το τελευταίο τρίμηνο του ’12 για να κλείσει ο προϋπολογισμός.

Αυτό σημαίνει ότι μια σκέτη χρονική παράταση για την επίτευξη των στόχων του Μνημονίου, η οποία φαίνεται πως θα είναι το κυρίως ζητούμενο μιας επαναδιαπραγμάτευσης από την Ελληνική πλευρά, λίγα ή τίποτα δεν θα προσφέρει στον δοκιμαζόμενο λαό.

Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε μια ριζική αλλαγή όχι απλώς του «μείγματος», αλλά της ίδιας της ουσίας της πολιτικής, ακόμα και αν οι στόχοι της παραμείνουν ίδιοι.

Αλήθεια, υπάρχει κάποιος πολιτικός ή κάποιο κόμμα που σας πείθει ότι είναι ικανό και έτοιμο να πετύχει κάτι τέτοιο;