Category Archives: σκάνδαλα

Δεν υπάρχουν ανώδυνες λύσεις. Δυστυχώς.

Η νέα προεκλογική περίοδος ξεκίνησε -και μάλλον θα συνεχιστεί ως το τέλος- όπως αναμενόταν: Αλληλοκατηγορίες για ανευθυνότητα, προγραμματική ανεπάρκεια, αναξιοπιστία κοκ. Η κα. Μπακογιάννη μας είπε, για παράδειγμα, ότι η επιστροφή στη δραχμή θα καταστρέψει τρεις γενιές -απέφυγε φυσικά να αναφέρει πόσες γενιές κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν τα Μνημόνια που ψήφισε. Και ο κ. Τσίπρας, από την μεριά του, με άνεση μας ενημερώνει ότι το Μνημόνιο θα καταργηθεί την μέρα των εκλογών, αλλά το αφήγημα για το τι θα συμβεί μετά λογοτεχνίζει υπερβολικά και, εμένα τουλάχιστον, δεν με πείθει.

Έτσι, οι μεν στέκονται στην καταστροφή που θα έρθει, αν καταγγελθεί μονομερώς το Μνημόνιο, και οι δε στην καταστροφή που προκαλεί το Μνημόνιο. Ο καθένας δηλαδή επισημαίνει τα αρνητικά που έχει ή θα έχει ο άλλος δρόμος, χωρίς να μπαίνει στην διαδικασία να εξηγήσει την δική του πρόταση, τα θετικά και τα αρνητικά της, στους πολίτες. Υπόσχονται αόριστα αναπτύξεις, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, προγράμματα, προσλήψεις και περιγράφουν με άνεση τον ζόφο που θα φέρει ο αντίπαλος. Ακόμα και αυτή, την ύστατη ώρα, παίζουν το ίδιο το εργάκι της μεταπολίτευσης ελάχιστα διασκευασμένο: Αυτό είναι το ρεπερτόριο την ορχήστρας του εθνικού μας Τιτανικού.

Και οι δύο πλευρές μας υπόσχονται ότι θα επαναδιαπραγματευτούν τους όρους δανεισμού. Αποφεύγουν βέβαια να θέσουν το οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα. Η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να πάρει μήνες, χρόνια, και τι θα συμβαίνει στο μεταξύ είναι κρίσιμο: Θα συνεχίζονται να λαμβάνονται μέτρα; Οι συμπολίτες μας θα συνεχίζουν να χάνουν τις δουλειές τους, να πένονται, να αυτοκτονούν;

Και βέβαια η επαναδιαπραγμάτευση μπορεί να αποτύχει. Πολύ απλά οι εταίροι μας μπορούν να αρνηθούν να τροποποιήσουν τους όρους του δανείου. Ή οι αλλαγές που θα δεχτούν να είναι ελάχιστες, του τύπου μην μειώνετε τις συντάξεις φέτος τον Ιούνιο, μειώστε τες του χρόνου τον Απρίλιο. Στην περίπτωση αυτή οι μεν φαίνονται διατεθειμένοι με παρηγοριές και ψέματα να το τραβήξουν όσο μπορέσουν, ενώ οι δε ακόμα το σκέπτονται -δεν ξέρω αν η (τραγική από κάθε άποψη) πρόταση Βούτση για Δημοψήφισμα αποτελεί και επίσημη θέση του Σύριζα.

.

Και αυτή η προεκλογική περίοδος αναδεικνύει την ανεπάρκεια της πολιτικής μας τάξης και του συστήματος εξουσίας εν γένει. Ξέρουν, μπορούν να λειτουργούν μόνο ως μεταπράτες ξένων ιδεών, ενδιάμεσοι και εντολοδόχοι όσων αποφασίζουν άλλοι αλλού. Ουσιαστικά το μόνο που υπόσχονται, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να πάνε εκεί έξω, στα Κέντρα Λήψεως Αποφάσεων και να τους ζητήσουν να σκεφτούν κάτι άλλο ή κάτι κάπως διαφορετικό για την Ελλάδα. Δικό τους σχέδιο για την έξοδο από την Κρίση, «πατριωτικό» και «εθνικό» (για να χρησιμοποιήσουμε και τους όρους του συρμού), δεν διαθέτουν.

Αναρωτιέμαι με τρόμο, αν έχουμε τους ηγέτες που μας αξίζουν.

.

Όπως και να έχει πάντως, όποιος πιστεύει ότι στις εκλογές αυτές με την ψήφο του μπορεί να τελειώσει τον Εφιάλτη της Κρίσης και της Ύφεσης, κάνει, νομίζω, μεγάλο λάθος. Οι δυσκολίες την Δευτέρα των Εκλογών θα συνεχίσουν να είναι εκεί – κανένα νομοσχέδιο, καμιά υπουργική απόφαση δεν θα τις καταργήσει.

Ας το πάρουμε απόφαση: Θα πρέπει να κατεβούμε ολόκληρο το φαράγγι και μετά να ανεβούμε το απέναντι βουνό, για να βρεθούμε σε ξέφωτο. Τα γεφύρια που θα μας γλίτωναν κόπο και δρόμο, γκρεμίστηκαν και ασανσέρ στην ερημιά δεν υπάρχουν. Το θέμα είναι να έχουμε τουλάχιστον κάνα φανάρι μαζί μας κι ένα χάρτη, για να μην βαδίζουμε στα τυφλά.

Ο καθένας ας κρίνει μόνος του ποιος πολιτικός ή ποιος φορέας διαθέτει αυτές τις ικανότητες.

Προσωπικά δεν τον βλέπω.

Προεκλογική κίνηση

1.  Αν διέθεταν στοιχειώδη σοβαρότητα τα δυο μεγάλα (;) κόμματα της Συγκυβέρνησης, θα μιλούσανε σε αυτή την προεκλογική περίοδο μόνο για το Μνημόνιο. Θα συζητούσαν τι  συνέβη στη χώρα και τους πολίτες τα τελευταία 2,5 χρόνια και θα ενημέρωναν τους πολίτες τι τους περιμένει σύμφωνα με την πολιτικές που συμφώνησαν με την Τρόικα, τους κινδύνους και τις προοπτικές.

Αντ’ αυτού τουφεκάνε άσφαιρα στον αέρα: Οι σκληρές –και καλά!– δηλώσεις για το debate. Η διαφωνία για το αν συμφέρει η αυτοδύναμη Κυβέρνηση ή η συνεργασία (θα μου πεις: Αφού ανέθεσαν στην Τρόικα τον καθορισμό της πολιτικής, τι άλλο μένει να διαφωνήσουν, από το ποιος θα την εφαρμόσει;) Η εφεύρεση της επικείμενης Συγκυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, στην οποία εσχάτως προστέθηκε και η Παπαρήγα! Και πάει λέγοντας.

Όλα αυτά, φυσικά, σε συμφωνία με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αναδεικνύουν τέτοιου είδους θέματα και προβάλουν τέτοιου είδους κόντρες για να κρύψουν την γύμνια των κομμάτων.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πολίτης στην καθημερινότητά του (ανεργία, φτώχεια, υπερφορολόγηση, διάλυση του συστήματος υγείας, διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης, κοκ), τα προσπερνάνε με την μαγική λέξη ανάπτυξη, το νέο αμπρακατάμπρα της ιθαγενούς πολιτικής σκηνής. Πώς, πότε, ποια και για ποιους θα είναι αυτή η ανάπτυξη, κουβέντα.

2.   Πρόβαλαν τα ΜΜΕ μια «συγγνώμη» που είπε ο κύριος ΓΑΠ σε συνέντευξή σου σε περιφερειακή εφημερίδα της Αχαΐας.

Όμως ο κύριος ΓΑΠ δεν ζήτησε συγγνώμη για τα δεινά που προκάλεσε στο λαό και τη χώρα η διετής διακυβέρνησή του –αντιθέτως, επιμένει ότι όσα διέπραξε ήταν καλώς καμωμένα. Είπε, λέει, συγγνώμη για λογαριασμό άλλων, του πολιτικού συστήματος. Ο ίδιος, προφανώς, δεν αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί για λάθη και παραλήψεις –για όλα φταίει το «πολιτικό σύστημα».

Δεν αισθάνεται όμως ο κύριος ΓΑΠ την ανάγκη να απολογηθεί καν για παραπλάνηση του λαού, όταν κραύγαζε από το μπαλκόνι «λεφτά υπάρχουν». Όταν έλεγε «λεφτά», εννοούσε το «ταλέντο», μας είπε στην ίδια συνέντευξη.

Ας ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη για την ασύγγνωστη κακοποίηση της Ελληνικής γλώσσας.

3.   Ο κ. Βενιζέλος όμως ξέρει καλά Ελληνικά. Και πολλά. Τόσα πολλά που όταν τον ακούς να μιλάει νιώθεις ένα αίσθημα πνιγμού.

Τελευταία ο κ. Βενιζέλος «εγγυήθηκε» την έξοδο από το Μνημόνιο σε 3 χρόνια. Έτσι απλά. Χωρίς να πει το πώς, ούτε, φυσικά, σε ποια κατάσταση θα είναι οι πολίτες και η χώρα μετά από 3 χρόνια.

Αλλά γιατί να μπει στον κόπο; Έτσι κι αλλιώς ποιος θα του ζητήσει τον λόγο, αν δεν βγούμε;

Άσε που οι δικαιολογίες είναι ήδη έτοιμες: Ο Σαμαράς, οι συνδικαλιστές, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι, τα άκρα, κτλ.

Άσε που η επόμενη Βουλή δεν θα κρατήσει 3 χρόνια…

4.   Αν κάτι μας δείχνει η υπόθεση του Άκη είναι ότι, αν θέλει η Δικαιοσύνη και το Σύστημα, ούτε ασυλίες, ούτε τίποτα δεν τους εμποδίζει.

Και μια και μιλάμε για την Ισχυρή Ελλάδα: Με κείνον  τον Μαντέλη και το μύριο του Τσουκάτου, τι γίνεται;

5.   Ζάππειο για θέματα ασφαλείας διοργάνωσε το επικοινωνιακό επιτελείο της Συγγρού με τον κ. Σαμαρά να εξαγγέλλει διάφορα δραματικά για την πάταξη της εγκληματικότητας και της παράνομης μετανάστευσης.

Δεν αμφιβάλλω ότι τα δυο αυτά προβλήματα, ειδικά για τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων, θα οξύνθηκαν τα τελευταία 2,5 χρόνια –αλλά τι δεν έχει οξυνθεί σε αυτό το διάστημα;

Οι δημοσιογράφοι λένε ότι επιχειρεί να προβάλλει σκληρή ατζέντα αλά Σαρκοζί για να αποδυναμώσει τις διαρροές της ΝΔ_ προς τα δεξιά.

Όμως η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία και, βέβαια, ο Σαμαράς δεν είναι Σαρκό. Οι Γάλλοι είναι προβληματισμένοι με την πορεία της χώρας τους, οι Έλληνες είναι απεγνωσμένοι. Η Γαλλία είναι ένα από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη, εμείς μετράμε έναν-έναν τους τουρίστες του θα έρθουνε το καλοκαίρι (χάσαμε ήδη 4-5 φίλους του κ. Θ. Δημάδη, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος από το twitter).

Η ΝΔ_ του κ. Σαμαρά δεν χάνει γιατί αποδείχθηκε ανεπαρκής ή επιεικής σε θέματα δημόσιας ασφαλείας, αλλά για την επιλογή της να ψηφίσει το Μνημόνιο –για την οικονομική της πολιτική, με άλλα λόγια. Όσους παράνομους μετανάστες και να υποσχεθεί  ότι θα επαναπροωθήσει ο κ. Σαμαράς, όσα επιδόματα κι αν τάξει ότι θα αποκαταστήσει ή θα διατηρήσει στα Σώματα Ασφαλείας, εκείνος που του γύρισε την πλάτη για το Μνημόνιο, θα εξακολουθεί να την έχει γυρισμένη.

Από αυτή την άποψη, η «σκληρή» ατζέντα για τα θέματα ασφαλείας έχει πάνω-κάτω την ίδια αξία με μια πολιτισμένη ατζέντα για ζητήματα Εκπαίδευσης, Παιδείας και Έρευνας. Πιθανότατα δε αυτή η δεύτερη να είχε και μεγαλύτερη αξία, γιατί θα έδειχνε έναν φωτεινό (για να θυμηθούμε και τον Ελύτη) δρόμο για το μέλλον.

Ποιος έχασε όμως την φαντασία και το όραμα για να το βρουν οι της Συγγρού…

Και τι είναι πολιτική;

Τελικά ποια θέματα αξίζουν της προσοχής των πολιτικών;

Τι αξίζει να συζητείται πολιτικά;

Κι ακόμα:

Τι είναι πολιτική και τι μικροπολιτική;

Τι είναι ρεαλισμός; Τι είναι λαϊκισμός;

Και πότε οφείλει ένας πολιτικός να σιωπά, πότε να σχολιάζει, πότε να προτείνει, πότε να συνθέτει και πότε ν’ αποφασίζει;

Σε όλα αυτά κάποτε είχα απαντήσεις, τώρα δεν έχω. Τώρα έχω μπερδευτεί με όσα ακούω και διαβάζω και, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω ούτε τον χρόνο, ούτε την διάθεση να καθίσω να ασχοληθώ με αυτά τα ερωτήματα. Κυρίως γιατί νομίζω ότι οι απαντήσεις είναι λίγο-πολύ δεδομένες κι αυτονόητες.

Αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι πως αν είχαμε μια αυτοκτονία, θα κουνούσαμε το κεφάλι θλιμμένα, θα μουρμουρίζαμε «κρίμα τον άνθρωπο», θα συλλυπούμασταν τους οικείους και θα συνεχίζαμε τις ζωές μας.

Όμως τα 2 τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μια κατακόρυφη αύξηση των αυτοκτονιών. Διαβάζω στο Reuters ότι τον 2011 στην Αθήνα μόνο οι αυτοκτονίες αυξήθηκαν κατά 25% σε σχέση με το ’10. Κι αυτό από μόνο του, στη δική μου συνείδηση και σύμφωνα με όσα έμαθα έχω μάθει, είναι ένα μείζον πολιτικό θέμα. Και φυσικά δεν είναι μόνο οι αυτοκτονίες. Είναι η υπογεννητικότητα, το άθλιο Σύστημα Υγείας που εξοντώνει καθημερινά αθόρυβα τους ασθενείς συμπολίτες μας, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, το κοινωνικό μίσος που καλλιεργείται, η απόγνωση που γεννά η ανεργία, η ανέχεια και η απουσία πολιτικής πρότασης.

Επιπλέον χθες ζήσαμε μια διαφορετική αυτοκτονία. Οι άλλες γίνονταν μακριά από ξένα μάτια, ιδιωτικά, στους μακρινούς-διπλανούς μας μικρόκοσμους. Αυτοκτονούσε ο διπλανός, μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν ακούσαμε ή ότι δεν είδαμε. Αυτή όμως συνέβη καταμεσής όχι μόνο της πόλης, αλλά της χώρας· απέναντι από τη Βουλή· σε απόσταση αναπνοής από το Προεδρικό Μέγαρο και το Μαξίμου.

Η δημόσια αυτοκτονία είναι κάτι διαφορετικό, πρωτόγνωρο. Ειδικά όταν ο αυτόχειρας αφήνει πίσω του ένα σημείωμα-κραυγή. Δεν έχει σημασία αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις απόψεις και τις διαπιστώσεις του –το σημείωμα κανενός αυτόχειρα δεν ενέχει τον ρόλο Ιερής Γραφής ή απόλυτης αλήθειας, αλίμονο! Αυτό όμως που έχει σημασία, αυτό που τουλάχιστον καταλαβαινω εγώ, είναι πως ένας συνάνθρωπός μας για να μπορέσει να ακουστεί η φωνή του από τους εξουσιαστές μας, θεώρησε ότι έπρεπε να φτάσει στο σημείο αυτό.

Πού βρισκόμαστε αλήθεια;

Πού πάμε;

Πώς είναι δυνατόν μια πολιτική σωτηρίας να σπέρνει τόση φτώχεια, τόση ανέχεια, τόση ανεργία, τόση απόγνωση και θυμό;

Κι ακόμα, γιατί αποτελούν μείζον θέμα οι αναπηρικές συντάξεις που δόθηκαν παρανόμως σε μη-δικαιούχους και όχι οι συμπολίτες μας που καταφεύγουν στους κάδους των σκουπιδιών για να φάνε ή στην αυτοχειρία;

Γιατί να είναι λαϊκισμός ή κανιβαλισμός να ασχολείται κανείς με αυτό που συμβαίνει γύρω του, με αυτό που συμβαίνει στον συνάνθρωπό του; Γιατί αυτό να είναι μικροπολιτική;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, αν η σύγχρονη Υψηλή Πολιτική δεν καταδέχεται ή δεν θεωρεί αντικείμενό της τα προβλήματα του λαού, μήπως θα πρέπει να εφεύρουμε κάτι άλλο, κάποιους άλλους να ασχοληθούν με αυτά;

Ο θάνατος του Κομματικού Κατεστημένου

Σήμερα μπήκε μια τελεία.

Ανεξάρτητα από το αν χρειαστούν νέα μέτρα, αν θα υπερβούμε την Κρίση σε 50 χρόνια, όπως είπε χθες ο κ. Καρατζαφέρης, ή σε 30, σήμερα, με την συναίνεση των κ.κ. ΓΑΠ, Σαμαρά και Καρατζαφέρη, τελειώνει η Ελλάδα όπως την ξέραμε, ο Ελληνισμός ίσως, η κοινωνία μας, ο τρόπος ζωής, τα καλά και τα κακά που αγαπούσαμε ή μισούσαμε, που ακολουθούσαμε και μας παίδευαν.

Κι αρχίζει μια πορεία στο σκοτάδι προς το άγνωστο.

Γιατί είναι βέβαιο ότι και το νέο πακέτο μέτρων θα αποτύχει, ακόμα κι αν εφαρμοστεί με θρησκευτική ευλάβεια. Γιατί έχει –άγνωστο για πιο λόγο– την αποτυχία στο DNA του. Όπως αποτυχαίνουν άλλωστε τα αντίστοιχα προγράμματα και στις άλλες χώρες της περιφέρειας, παρότι είναι, όπως μας λένε, ηπιότερα από το δικό μας.

Σήμερα τελειώνει οριστικά και το κομματικό κατεστημένο, όπως διαμορφώθηκε και το γνωρίσαμε τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες.

Το Πασόκ έχει τελειώσει από καιρό.

Στην πραγματικότητα τελείωσε όταν ο ΓΑΠ και το παρεάκι του, με την εγκληματική ελαφρότητα και την αφέλειά τους μας οδήγησαν στην αγκαλιά του ΔΝΤ. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα χρόνο μετά την θριαμβευτική εκλογή του, το φθινόπωρο του 2010 στις Περιφερειακές Εκλογές, ο Πρωθυπουργός ΓΑΠ αναγκάστηκε να απειλήσει με παραίτηση, χρεοκοπία και κατάρρευση του ΕΣΥ για να βγάλει ένα ή δύο δημάρχους παραπάνω. Έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει αντιπατριώτες όσους διαφωνούσαμε και διαφωνούμε με την υποταγή της χώρας στους δανειστές!

Το 8% που έδιναν στο Πασόκ οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων ημερών ίσως να καθίστανται πλέον άπιαστο όνειρο, καθώς οι πολίτες θα συνειδητοποιούν τις δεσμεύσεις του Νέου Μνημονίου.

Το κυριότερο βέβαια δεν είναι η πτώση των ποσοστών του κόμματος, αλλά η διάλυση του τετραγώνου Κόμμα – Κράτος – Κυβέρνηση – Διαπλοκή, πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ολόκληρο το Πασοκικό οικοδόμημα. Είναι αυτό ακριβώς το σχήμα της επιτυχίας που προσπάθησε να μιμηθεί με μερική επιτυχία και η Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα πιο μικρά κόμματα.

Η διάσπαση αυτού του τετραγώνου, διασπά και την ίδια την λογική του μεταπολιτευτικού κομματικού κατεστημένου με όσα αυτό συνεπάγεται.

Πολλά μπορούμε να καταλογίσουμε σε αυτό το σύστημα –αν μη τι άλλο, εξαιτίας του οι διάφοροι κύριοι Πάγκαλοι μπορούσαν με τα ξεδιάντροπα «Μαζί τα φάγαμε» να διαχέουν τις ευθύνες τους στην κοινωνία. Μας πρόσφερε πάντως την πολιτική σταθερότητα πάνω στην οποία στηρίχθηκε η εφήμερη ευημερία μας και όλα όσα, καλά ή κακά, ζήσαμε τα τελευταία 40 σχεδόν χρόνια.

Τώρα φαίνεται ότι η θέση του Πασόκ καταλαμβάνεται από την Δημάρ.

Πράγματι, πολλοί Πασόκοι, μεσαία και χαμηλά στελέχη, αναγνώρισαν κάτι το γνώριμο και οικείο στην προσπάθεια του κ. Κουβέλη και έσπευσαν να αγκαλιάσουν (και να αγκαλιαστούν από) το εγχείρημα. Όμως αυτό δεν συνιστά πραγματική δυναμική, ουσιαστικό κοινωνικό ρεύμα, η οποία θα απογειώσει αυτό το κόμμα. Μοιάζει πιο πολύ με μια πρόχειρη λύση μέχρι να συνέλθουμε από την καρπαζιά, για να δούμε πού θα πάμε.

Κακά τα ψέματα, σε μια χώρα φτωχών, ανέργων και αθλίων, ακόμα και ο λόγος της Δημάρ φαντάζει ξένος από τα προβλήματα που απασχολούν και θα απασχολήσουν τα μεγάλα στρώματα του πληθυσμού. Συνεπώς, ανεξάρτητα αν επιβεβαιωθούν στην κάλπη οι δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος αυτού, πιστεύω ότι η άνοδός του δεν θα έχει ούτε διάρκεια, ούτε βάθος.

Σήμερα όμως φαίνεται ότι τελειώνει και ο άλλος πόλος του Πολιτικού Συστήματος, η Νέα Δημοκρατία_ του Αντώνη Σαμαρά. Μια απλή βόλτα στα διαδικτυακά στέκια των υποστηρικτών του αρκεί για να αντιληφθεί κανείς ότι, μετά την συμφωνία του στο Νέο Μνημόνιο, όλα αλλάζουν και για τον ίδιο και για το κόμμα του.

Τον τελευταίο χρόνο ο κ. Σαμαράς κάνει την μια υποχώρηση μετά την άλλη, διαψεύδεται συνεχώς και έχει καταστεί πλέον αναξιόπιστος στα μάτια και των πιο πιστών οπαδών του. Η αρχική υπόσχεση για επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου κατέληξε διαφωνία για τις επικουρικές συντάξεις. Αυτή ήταν σανίδα από την οποία επιχείρησε να κρατηθεί ο βυθιζόμενος αρχηγός της Συγκυβερνώσας Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά ούτε κι αυτό του χαρίστηκε, από τους εταίρους του (εδώ προκύπτει ένα ερώτημα: Έχουν υπολογίσει πώς θα αντιμετωπίσουν την πτώση του Ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου οι τοκογλύφοι εταίροι μας; Ή μήπως δεν τους νοιάζει; Μήπως το επιδιώκουν;). Έτσι, ο κ. Σαμαράς αναγκάστηκε να ταπεινωθεί και να υποκύψει και σε αυτό, τσακίζοντας τις ελπίδες, τις αυταπάτες, που έτρεφαν για τον ίδιο οι οπαδοί τους.

Η ΝΔ_ λογικά θα συνεχίσει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις και μάλλον θα είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά η νίκη της θα είναι πολύ πιο κουτσουρεμένη, από εκείνη που αρχικά υπολόγιζε. Αν συνεκτιμήσει κανείς και το γεγονός ότι, σε περίπτωση νίκης, το κόμμα του Α. Σαμαρά θα είναι η ραχοκοκαλιά της Κυβέρνησης, που θα κληθεί να εφαρμόσει τα μέτρα, μπορούμε να μιλάμε για Πύρρειο Νίκη. Νίκη που μάλλον θα σημάνει την εξαφάνιση από το πολιτικό σκηνικό και του κόμματος του Κων. Καραμανλή.

Το παράξενο πάντως είναι πως η πτώση του Αντώνη Σαμαρά οφείλεται στο γεγονός ότι η στρατηγική του στηριζόταν στη λογική παρόμοια με εκείνη που οικοδόμησε η κα Μπακογιάννη τη δική της. Έγραφα τον περασμένο Οκτώβριο ότι:

Η κα Μπακογιάννη πόνταρε όλα (όπως φαίνεται) τα φράγκα της στο κουτσό άλογο ΓΑΠ. Η επιτυχία του κόμματός της εξαρτιόνταν αποκλειστικά και μόνο από την επιτυχία του Μνημονίου, την επιτυχία δηλαδή του κυρίου ΓΑΠ ως κυβερνήτη.

Ο κος Σαμαράς από την άλλη στήριξε όλη του την στρατηγική στην λελογισμένη και περιορισμένη αποτυχία του ΓΑΠ. Παρότι οι αναλυτές του προέβλεψαν εξαρχής πχ την διάλυση της Μεσαίας Τάξης (και χλευάζονταν για τις εκτιμήσεις τους αυτές από διάφορους δημοσιογράφους-οπαδούς της τροϊκανής πολιτικής), φαίνεται ότι ούτε οι ίδιοι μπορούσαν να φανταστούν το μέγεθος ή τις επιπτώσεις, που θα είχε μια τέτοια διάλυση στο κοινωνικό γίγνεσθαι και το πολιτικό κατεστημένο. Ή δεν μπόρεσαν να σχεδιάσουν μια στρατηγική, που θα επέτρεπε και στους ίδιους να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα Μνημόνια και στο λαό να δώσουν ελπίδα και προοπτική. Έτσι φτάσαμε στο σημερινό χαστούκι.

Η φιλοδοξία του κ. Καρατζαφέρη να μετακινηθεί ο ίδιος και το κόμμα του στο κέντρο της πολιτικής σκακιέρας είναι γονατίζει το Λάος. Ο κ. Καρατζαφέρης υπερτίμησε την ικανότητά του στους ελιγμούς και υποτίμησε την μνήμη και την λογική των οπαδών του. Οι οποίοι στο κάτω-κάτω της γραφής, αν ήθελαν να ψηφίζουν ένα κόμμα με συμβατικές, κεντρώες απόψεις, δεν θα επέλεγαν τον ίδιο.

Τις τελευταίες ώρες ο κ. Καρατζαφέρης και οι επιτελείς του κόμματός του, επιδίδονται σε ρητορικές ακροβασίες (καημένε Καβάφη!), για να επανασυσπειρώσουν την κομματική τους βάση. Η Χρυσή Αυγή όμως ήδη εμφανίστηκε στο προσκήνιο και όλα όσα διαδραματίζονται αυτές τις ώρες, αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της. Η είσοδός της στη Βουλή, που αυτή τη στιγμή θεωρείται πολύ πιθανή, θα είναι η ύστατη απόδειξη ότι οι αξίες και οι αρχές, βεβαιότητες, τα ταμπού ακόμα της μεταπολίτευσης πέθαναν.

Ο επιθανάτιος ρόγχος του Κομματικού Συστήματος είναι ένα κέρδος για τους πολίτες. Αν μη τι άλλο δημιουργείται ένα κενό, το οποίο μπορούμε να καλύψουμε με φορείς και σχηματισμούς που θα προωθούν τα δικά μας συμφέροντα και όνειρα.

Ας μη γελιόμαστε όμως: Ουσιαστική νίκη θα είναι αν καταφέρουμε να συντρίψουμε το μακρύ χέρι του Συστήματος Εξουσίας. Εκείνο που κινεί τα ΜΜΕ.

Αλλαγή Πλαισίου

Την Δευτέρα το Μαξίμου διέρρευσε ότι ο τεχνοκράτης και Πρωθυπουργός τραπεζίτης κος Παπαδήμος ζήτησε στοιχεία για το τι θα σημάνει ενδεχόμενη χρεοκοπία.

Θα είχε ενδιαφέρον να μας λέγανε τα ΜΜΕ, αν τα στοιχεία αυτά μετρούσαν τις συνέπειες της χρεοκοπίας στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Το λέω αυτό, γιατί όπως διαβάζουμε, πολλοί οικονομολόγοι και πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν ότι μια ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας θα έχει άμεσες καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες και των άλλων χωρών της περιφέρειας, αλλά και της ίδιας της Γαλλίας.

Παρόλα αυτά, ο κύριος Παπαδήμος ετοιμάζεται, όπως αναφέρουν πάλι τα ΜΜΕ, να εκβιάσει για μια ακόμα φορά τον λαό περιγράφοντας σε βραδινή τηλεοπτική του εμφάνιση τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Σαν απάντηση στις τρομερές αυτές συνέπειες ο κύριος Πρωθυπουργός θα προβάλλει το Νέο Μνημόνιο, την «Σωτηρία της Χώρας», που αποτελεί και την προσωπική του κόκκινη γραμμή.

Όμως, όπως έχω ήδη γράψει στην προηγούμενη ανάρτηση, η φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι κενή περιεχομένου. Οι λέξεις μπορεί να φέρουν ειδικό συναισθηματικό βάρος, αλλά πρακτικά, στη συγκεκριμένη συγκυρία, δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.

Αντιθέτως, πίσω από το καθησυχασμό που εμπνέει η φράση «Σωτηρία της Χώρας», υποκρύπτεται ένα εφιαλτικό αύριο:

– Αύξηση της φορολόγησης των χαμηλών εισοδημάτων

– Αύξηση της φορολόγησης της κατανάλωσης

– Μείωση των μισθών και των συντάξεων

– Βάθεμα της ύφεσης

– Περαιτέρω πτώση της κατανάλωσης

– Αύξηση της ανεργίας

– Κατάρρευση του Ασφαλιστικού Συστήματος

– Πώληση για ένα κομμάτι ψωμί μεγάλων και κερδοφόρων κρατικών επιχειρήσεων (όπως ο ΟΠΑΠ)

– Το Σύστημα Υγείας θα εκθεμελιωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως ομολογεί και ο αρμόδιος υπουργός κύριος Λοβέρδος

– Η Δημόσια Παιδεία έχει ήδη αποδιοργανωθεί. Πεινασμένα παιδιά συγκεντρώνονται σε σχολεία χωρίς θέρμανση, χωρίς βιβλία και με ελλείψεις στους εκπαιδευτικούς, ενώ επίκεινται και απολύσεις δασκάλων μέσα στο ’12

– Η κυρία Μέρκελ έχει δηλώσει πως προτίθεται να δεσμεύσει τα έσοδα του Ελληνικού κράτους σε ειδικό λογαριασμό και να τα διαχειρίζεται σύμφωνα με τις δικές της προτεραιότητες

– Οι Γερμανοί απαιτούν την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, όπου θα επικρατούν ειδικοί χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές και δεν θα ισχύουν τα κουτσουρεμένα εργατικά δικαιώματα

Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα αυτού του είδους η «Σωτηρία», που εξυφαίνει η Τρόικα με την συνέργεια του κυρίου Παπαδήμου και των τριών κομμάτων, μου μοιάζει πάρα πολύ –αν δεν είναι κιόλας– με καταστροφή. Οι κόκκινες γραμμές έχουν γίνει ανέκδοτο και η διαπραγμάτευση ισοδυναμεί με πραγματεία περί της σκιάς του όνου.

Αν συνυπολογίσουμε μάλιστα και το γεγονός, ότι οι χώρες που πριν 2-3 μήνες εισέπρατταν τα δημόσια συγχαρητήρια της κυρίας Μέρκελ για τις μεταρρυθμιστικές τους επιδόσεις, σύρονται κι αυτές σε Νέα Μνημόνια, σε ένα μόνο συμπέρασμα καταλήγω:

Όσο και να προσπαθούμε, όσο και να αλλάζουμε τα μείγματα και τις δοσολογίες, η συγκεκριμένη συνταγή ΔΕΝ βγαίνει.

Χρειάζεται, συνεπώς, να αλλάξει συνολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο χτίζονται οι πολιτικές για την υπέρβαση της Κρίσης.

Χρειάζεται να αλλάξει συνολικά η λογική με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις.

Αν, βέβαια, θέλουν να διασώσουν κάτι από τη χώρα και τον λαό της.

Γιατί αν δεν θέλουν, τότε κύριοι και κυρίες Σωτήρες, είσαστε σε καλό δρόμο!

Η «Σωτηρία» της «Χώρας»

Ἀρχή σοφίας ὀνομάτων ἐπίσκεψις, έλεγε ο Αντισθένης, εννοώντας ότι καμιά συζήτηση δεν μπορεί να προχωρήσει, αν εξαρχής δεν διευκρινίσουμε τους όρους· αν δεν βεβαιωθούμε ότι μιλάμε όλοι για το ίδιο πράγμα· αν δεν σιγουρέψουμε ότι, όταν λέμε «άλφα μικρό», εννοούμε «α» και όχι «Α» ή «β».

Καμιά φορά νιώθω ότι η σαφήνεια και η ακριβολογία είναι οι πλέον ξεχασμένες και παραμελημένες αρετές από τους πολιτικούς μας. Τόσο ξεχασμένες και παραμελημένες μάλιστα, ώστε υποψιάζεται κανείς ότι επίτηδες αοριστολογούν, για να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους. Πίσω από εντυπωσιακά και μελωδικά λεκτικά σχήματα επιχειρούν να κρύψουν την μαύρη τρύπα της πολιτικής τους συγκρότησης. Ούτως ή άλλως έχει γίνει πλέον σαφές ότι οι πολιτικοί μας δεν ενδιαφέρονται ή είναι παντελώς ανίκανοι να παράξουν Πολιτική (δηλαδή στόχους για το κοινό καλό και μεθόδους για να τους επιτύχουν). Άγονται και σύρονται από μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται ερήμην τους από τους ξένους, εταίρους και δανειστές, και ενδιαφέρονται μόνο για το επικοινωνιακό τους πλασάρισμα και την επικοινωνιακή διαχείριση των όσων συμβαίνουν.

Ας πάρουμε ως παράδειγμα την πιο πολυφορεμένη φράση της εποχής:

Η σωτηρία της χώρας.

Χρησιμοποιείται από τους πάντες, συγκυβερνόντες και αντιπολιτευόμενους, λαϊκιστές και φωταδιστές –ακόμα και από τον τεχνοκράτη Πρωθυπουργό μας.

Τι σημαίνει όμως Σωτηρία της Χώρας;

Οι δυο βασικές λέξεις της φράσης διαθέτουν τεράστιο συναισθηματικό φορτίο και δύναμη, αλλά το νόημά τους, όσο περνάει ο καιρός, καθίσταται περισσότερο ασαφές, αν δεν αναιρείται κιόλας.

Η λέξη Χώρα (που ενίοτε αντικαθίσταται από τις λέξεις τόπος, πατρίδα, Ελλάδα για μεγαλύτερο εφέ) αναφέρεται σε κάτι που εξ ορισμού περιλαμβάνει / αφορά και εμάς, αλλά ταυτόχρονα κιόλας μας ξεπερνά.

Στην πραγματικότητα η λέξη αυτή σε φιμώνει προκαταβολικά:

Θες να διαμαρτυρηθείς για τον άθλιο μισθό σου; τον υπερβολικά υψηλό φόρο που καλείσαι να καταβάλεις; την κατάσταση που αντιμετωπίζεις στο νοσοκομείο; Έρχεται ο πολιτικός κουνώντας τον δείκτη και σου λέει «Σσσστ! Εδώ ασχολούμαστε με τη ΧΩΡΑ, σώζουμε τη ΧΩΡΑ, δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τον χθαμαλό εαυτούλη σου».

Και για να μη μένεις παραπονεμένος, την ίδια στιγμή που σου λέει να το βουλώσεις, σου δίνει την ψευδ-αίσθηση ότι ασχολείται μαζί σου, αφού η χώρα (τόπος / πατρίδα / Ελλάδα) περιλαμβάνει και εσένα.

Ο όρος Σωτηρία είναι ακόμα πιο ύπουλος. Πρώτα-πρώτα γιατί εξαρχής σημαίνει κάτι θετικό. Έπειτα γιατί εμμέσως παραπέμπει σε μια μεταφυσική παρέμβαση –ή καλλίτερα στην παρέμβαση ενός τρίτου ισχυρότερου από σένα. Ο Χριστός σώζει τις ψυχές μας και την τσέπη σου ο ΓΑΠ, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, η Ντόρα, ο Κουβέλης ή όλοι μαζί. Έτσι όσοι λένε ότι μας σώζουν, αντί να λειτουργούν ως αντιπρόσωποί μας, διαχειριστές μιας εξουσίας που έλαβαν από μας για συγκεκριμένο χρόνο και υπό όρους, αυτοανακηρύσσονται ανώτεροί μας, πέρα και πάνω από εμάς.

Πλέον είμαι πεπεισμένος ότι η «Σωτηρία της Χώρας», που μας υπόσχονται όλοι οι πολιτικοί όλων των κομμάτων, παίζει να είναι η πιο αναίσχυντη, η πιο κούφια παροχολογία που έχει ξεστομιστεί ποτέ.

.

Στην πραγματικότητα αυτό που περιγράφουν με τη φράση «Σωτηρία της Χώρας» είναι η πλήρης αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού και του κρατικού μηχανισμού και η αναδημιουργία ενός νέου κοινωνικού και κρατικού παραδείγματος.

Αυτή η νέα πραγματικότητα, που αχνοφαινόταν πριν από λίγες εβδομάδες, τα τελευταία έχει ξεκαθαρίσει.

Μάθαμε για παράδειγμα ότι το ΔΝΤ απαιτεί μεταξύ των άλλων:

– Αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης στην κατανάλωση

– Αύξηση της φορολόγησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων

– Αύξηση της φορολόγησης των μικρομεσαίων εισοδημάτων

– Επιπλέον μειώσεις μισθών και συντάξεων

Με άλλα λόγια, αυτό που πέραν πάσης αμφιβολίας απεργάζεται η Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) με τη συνεργία της Συγκυβέρνησης και των υποστηρικτών τους είναι η ολοκληρωτική εξάρθρωση της Μεσαίας τάξης.

Στόχος δηλωμένος πλέον είναι να διαλυθεί η μικρή και μεσαία επιχείρηση, να εξαθλιωθεί και να ταπεινωθεί και άλλο ο πολίτης, ώστε να καταστεί φτηνή και εύχρηστη εργατική δύναμη στη νέα φεουδαρχία που επιχειρείται να εγκατασταθεί στη χώρα.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η προωθούμενη επιπλέον υπεροφολόγηση της Μεσαίας Τάξης και της Μεσαίας Επιχειρηματικότητας συνδυάζεται με την δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών, όπου οι μεγάλες επιχειρήσεις που θα έρθουν να εγκατασταθούν θα υφίστανται μικρότερης φορολογικής επιβάρυνσης, ενώ δεν θα ισχύουν ούτε καν τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα.

Μάλιστα ήδη ο κ. Παπαδήμος παίρνει μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση: Ενώ ετοιμάζεται να επιβάλει Ειδικό Τέλος στο κρασί (!) ανακοινώνει την κατάργηση του Ειδικού Φόρου για τα πολυτελή αυτοκίνητα!!!

Επιπλέον ο κ. Ν. Μηταράκης, υπεύθυνος για την Οικονομία της ΝΔ_, σε τηλεοπτική του εμφάνιση προανήγγειλε σταθερό φορολογικό πλαίσιο για τις «μεγάλες επενδύσεις» που θα έρθουν. Όταν ερωτήθηκε γιατί να μην ισχύσει κάτι τέτοιο και για τους μικρομεσαίους, απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα αποσυντόνιζε το σύστημα.

.

Δεν ξέρω ποιους και τι ακριβώς σώζει ο κ. Παπαδήμος και τα κόμματα που τον στηρίζουν προωθώντας αυτές τις πολιτικές, το σίγουρο πάντως είναι ότι δεν σώζουν τους πολίτες. Ότι καταστρέφουν την Ελλάδα που ξέραμε, καλή και κακή.

Δύσκολα μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη συμφορά από αυτή την «σωτηρία»…

Η «μικρή» αύξηση των διοδίων

«Μικρή» χαρακτήρισε ο αρμόδιος υπουργός κ. Μ. Βορίδης την αύξηση της τιμής των διοδίων.

Νομίζω ότι κανείς δεν αμφιβάλλει ότι το βαλάντιο του κ. υπουργού του επιτρέπει να θεωρεί αυτή την αύξηση, όπως και κάποια μεγαλύτερη», ως «μικρή». Αλλά η είδηση για τις αυξήσεις στα διόδια έγινε γνωστή τις μέρες που μαθαίναμε ότι αρχίζουν ξανά (μετά από πόσες δεκαετίες άραγε;) να λειτουργεί πιλοτικό πρόγραμμα συσσιτίων από το ΥπΕΠΘ· ότι η επίσημη καταγραφή της ανεργίας στη χώρα μας έφτασε στο 19,2 τον Οκτώβριο· ότι οι εργαζόμενοι στο Τζάνειο παίρνουν μισθό 50€ ή και μικρότερο.

Σε αυτούς τους φτωχοποιημένους συμπολίτες μας, οι οποίοι είναι άνεργοι, παίρνουν μισθούς-ανέκδοτο και βλέπουν τα παιδιά τους υποσιτισμένα, έχει το θράσος (γιατί θράσος είναι) ο κ. Υπουργός να λέει ότι η αύξηση στα διόδια είναι «μικρή».

Μια αύξηση, να θυμίσω, η οποία προστίθεται στις αυξήσεις της ΔΕΗ, τις εξωφρενικές τιμές του πετρελαίου θέρμανσης, κίνησης και της βενζίνης, στα κάθε λογής χαράτσια που καταφτάνουν στα σπίτια μας, στις περικοπές και τις μειώσεις των μισθών και των συντάξεων, την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς, επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε ανάλογες δηλώσεις από Κυβερνητικούς τα τελευταία δύο χρόνια, αν σ’ αυτόν τον μαύρο τόπο η υπουργική καρέκλα συνοδεύεται πλέον και με απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας.

Αλλά η δήλωση του κ. Βορίδη είναι μόνο η μια πλευρά του νομίσματος –και φοβάμαι η πιο ανώδυνη. Στο κάτω-κάτω της γραφής μας δείχνει μια πλευρά του πολιτικού μας προσωπικού που δεν νομίζω να εκπλήσσει πλέον κάποιον από μας.

Η άλλη, η πιο τραγική, είναι το ποιόν της άρχουσας τάξης της χώρας, και μάλιστα των μεγαλοεπιχειρηματικών και μεγαλοκατασκευαστών και του ρόλου τους την ώρα της κορύφωσης της Κρίσης.

Τι κάνει λοιπόν η Ελλαδική ελίτ την ώρα που συζητείται η περαιτέρω μείωση των μισθών και των συντάξεων, που η ανεργία καλπάζει, που οι άστεγοι πεθαίνουν στα πεζοδρόμια και στα σχολεία μοιράζονται κουπόνια σίτισης;

Αυξάνουν τις τιμές των διοδίων.

Αυτή είναι η θυσία τους. Αυτή είναι η συμμετοχή τους στην κοινή συμφορά. Αυτή είναι η αίσθηση του πατριωτισμού τους. Αυτή είναι η αντίληψη περί κοινωνικής και εθνικής ευθύνης που διαθέτουν.

Την ώρα που ο μικρομεσαίος Έλληνας θυσιάζεται με άνεση και μπρίο από το Σύστημα Εξουσίας (επιχειρηματίες, κόμματα, ΜΜΕ), οι μεγαλοκατασκευαστές κάνουν μια χυδαία επίδειξη δύναμης: Δεν δέχονται να μειωθεί ο τζίρος τους, επιβάλλουν αυξήσεις.

Και το κράτος, η συγκυβέρνηση της σκληρής διαπραγμάτευσης πώς αντιδρά; Δηλώνει αρμοδίως ότι η αυξήσεις είναι μικρές –προφανώς θα μπορούσαν να ήταν και μεγαλύτερες…

 

Ίσως δεν υπάρχει καλλίτερη απόδειξη από αυτή τη «μικρή» αύξηση της τιμής των διοδίων για το τι πρέπει να γίνει να υπερβούμε την Κρίση. Διότι είναι πλέον φανερό πως αντί να μειωθούν κι άλλο οι αποδοχές των τυχερών που εξακολουθούν να εργάζονται ή των συνταξιούχων, αντί να πέσει κι άλλο το βιοτικό επίπεδο των πολιτών, αντί να βρεθούν «ισοδύναμα μέτρα» που θα μας βυθίσουν στην απελπισία και την ύφεση, ήρθε η ώρα για μια γενναία αναδιανομή του υπάρχοντος πλούτου. Για ένα πραγματικό new deal.

Όλα τα άλλα ακούγονται σαν την παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να ξεψυχήσει…